Γη ποτισμένη με ιδρώτα και after shave

Θα πρέπει να ‘ναι αρρώστια ή κάτι πιο βαθύ αλλιώς δεν εξηγείται να ψάχνω εδώ
και μια βδομάδα πάνω στην εικόνα (τεράστια μια Σαλαμίνα από δορυφόρο μεριά
αντίγραφο έγχρωμο και ιλουστρασιόν από το googl-earth) πού είναι η γενέθλια
αυλή μου. Άρχισα απ’ την θάλασσα έβγαινα μέχρι το σχολείο μου…

… είχε ένα δέντρο στο προαύλιο απ’ αυτά που δεν ξέρεις ποτέ τι ρόλο παίζουν,
ούτε άνθη ούτε καρποί μόνο κάτι φύλλα που μια τα ρίχνει μια τα βγάζει κανείς
μας δεν μπορούσε να καβαλήσει τη διχάλα του κορμού του, τρέμαμε όλοι εγώ
περισσότερο απ’ όλους. Μια μέρα, διάλειμμα, το κοίταγα κι απ’ τον πολύ μου
φόβο πήρα μια τέτοια φόρα που σκαρφάλωσα αστραπή καβάλησα το πιο χοντρό κλαρί
φωνάζανε οι άλλοι από κάτω κι εγώ να τρέμω πώς κατεβαίνουν τώρα. Καθόμουνα
κατακόκκινος απ’ την έξαψη του φόβου και της νίκης κι ήρθε ένα παιδί της έκτης
«Μπράβο ρε» μου λέει και παίρνοντάς με στην αγκαλιά του με κατέβασε ξανά στη
γη ασφαλή και τροπαιοφόρο…

Τώρα ούτε δέντρο ούτε προαύλιο, η μια προσθήκη πάνω σ’ άλλη πάει το σχολείο
όσο και να το γυρεύω δεν το βρίσκω. Θα πρέπει να ξεκινήσω απ’ αλλού πάω απ’
την εκκλησία νάτος ο τρούλος γαλανός σαν λίμνη μες στα κεραμίδια. Νάτος βέβαια
ο δρόμος του σπιτιού μου. Άρχιζε απ’ τον ναό γι’ αυτό τον λένε και «οδός
Εισοδίων Θεοτόκου»…

… ήτανε στρωμένος χώμα πατημένο, κι όποτε έβρεχε γινότανε σε δυο λεπτά
ορμητικό ποτάμι και μόλις σταματούσε η βροχή βγαίναμε όλοι ποιος θα περάσει
απέναντι χωρίς να πέσει ή να χάσει το παπούτσι εγώ όλο το έχανα έτρεχε η
Γιαννούλα μού το ‘φερνε την άλλη μέρα μέσα στη λάσπη το ‘βρισκε κάτω στο
πηγάδι που ‘χε στη μέση ο δρόμος…

… ο ίδιος δρόμος στη φωτογραφία τον παίρνω με το νύχι κατεβαίνω, κατεβαίνω
να η αροκάρια που είχε φυτέψει νομίζω η Βλαμπία απέναντι είναι… πούντο; μια
πράσινη κουκκίδα που μαυρίζει. πού το σπίτι; το πηγάδι; ο φοίνικας; η μουριά;
το παράσπιτο;.. τίποτα τίποτα… Μπορεί να φταίει η φωτογραφία πρέπει να πάω
στο ίδιο το Googlearth αυτοπροσώπως. Μπαίνω στο internet αλλά πριν προλάβω να
κάνω τίποτα, βλέπω τα email να ‘ρχονται βροχηδόν και πρώτη πρώτη η Πέπη πατάω
και μου βγαίνει ένα βίντεο του ΕΟΤ για την προ(σ)βολή της χώρας μας στο
εξωτερικό με μια αραχνοΰφαντη αλλοπαρμένη στο χείλος του γκρεμού που περπατάει
στα νύχια διότι νεραϊδομοντέλα και πριν πέσει στον Καιάδα την παίρνει το
ντιζόλβ και την εξαφανίζει, ότι «οπτασία τύπου». Ακούγεται δε από κάτω ο
Ζόρμπα Δι Γκρικ αλλά σε μια ενορχήστρωση ούτε συρτάκι, ούτε knew-age, ούτε
χασάπικο ούτε trance, ούτε ρούμπα ούτε ambience. Ένα παρταόλα-cola. Δεύτερο
πλάνο άσπρες μαρμαροκολόνες και τρίτο η Επίδαυρος το κοίλον στο βάθος και
μπροστά δυο σαν Έλληνες, ζευγάρι καταμελάχρινο του κερατά, να χορεύουν
φλαμένκο σε μορφή αργεντίνικου ταγκό, μετά έχει κάτι τρούλους με φόντο το
Αιγαίο, ωραία, μετά μερακλώνονται όλοι και κάνουνε ταρζανιές σε διάφορα
αξιοθέατα, αγνώριστα γιατί έχει και κάτι, σαν την πλατεία αγίου Μάρκου
Βενετίας, που αργότερα μου είπανε ότι ήτανε Κέρκυρα με περιστέρια που
σκορπίζουνε στον ουρανό. Μετά πάμε Σχινιά με σκηνές ριμέικ απ την «κόρη μου
την σοσιαλίστρια» αλλά με γκαρσόνια, ένα πλάνο με πισίνα αριστερά πέλαγος
δεξιά στο βάθος μια κωλοφωτιά κι ανάμεσα ένα μοντέλο της ινδοευρωπαϊκής φυλής,
κατόπιν τους έπιανε όλους λύσσα η κακιά και το ρίχνανε αφιονισμένοι στο
συρτάκι-ντανς ψαράδες, λαχειοπώλες, τσολιάδες, μια Τυρολέζα με το καλαθάκι της
κατεβαίνει κάτι σκαλιά στη Μύκονο και παιζογελάει «γιολαλαούχου», βιολιτζήδες
στα λιμάνια, στο ΟΑΚΑ, στα καράβια, στις πλατείες, στα μαγαζιά, στις βάρκες,
στα σοκάκια, μέχρι κι ένας κατάμαυρος τροχονόμος αφήνει τη σφυρίχτρα και το
ρίχνει στο χορό ο βλάμης. Μέσα στη σύγχυση έρχεται κι ένας Κρητικός και μας
κάνει μια κυβίστηση.

Παίρνω την Πέπη: τι είναι αυτό παιδί μου;

– Δεν διάβασες στον «Ταχυδρόμο» είναι η καινούργια καμπάνια που θα φέρει στη
χώρα μας επισκέπτες απ’ όλον τον κόσμο. Την σκηνοθέτησε κατόπιν παραγγελίας
του Αβραμό, ένας Ινδός σκηνοθέτης ονόματι Μπαρατμπάλα, που όλοι τον φωνάζουν
Μπάλα πολύ καλός η αλήθεια… και μου ‘πανε επίσης ότι οι ηθοποιοί που κάνουνε
τους Έλληνες είναι Ινδοί αλλά αυτό δεν ξέρω αν είναι αλήθεια…

… H αλήθεια είναι πως τελικά πουθενά δεν μπορώ να βρω το σπίτι μου. Ούτε το
παλιό στη Σαλαμίνα ούτε το καινούργιο στην Ελλάδα του Ινδού Μπάλα και του
Έλληνος Αβραμόπουλου. Κάθομαι λοιπόν και γράφω, παίζω και τραγουδώ εις
άπταιστον ελληνικήν άσμα ινδικόν και πένθιμον: «Καρδιά μου καημένη / πώς
βαστάς / και δεν ραγίζεις / στον ψεύτη ντουνιά / τόση απονιααααααά / που
αντικρύζεις…».