ANAΛΩΣIMA Όταν πετούν οι αετοί

Πολύ πριν έρθει η γρίπη των πτηνών, ήρθαν στην Ελλάδα οι κινέζικοι χαρταετοί,
περπατώντας όμως. Πολύχρωμοι, υπέροχοι, με παραστάσεις, με ιστορίες, με
πρόσωπα θεών ζωόμορφων και σώματα μελετημένα πανάρχαιης αεροναυπηγικής, πλην
όμως και με ένα σοβαρό ελάττωμα. Δεν μπορούν να πετάξουν. Κάπως το
καταλαβαίνουν, φαίνεται, ότι έπεσαν σε ξένα χέρια, πολύ ατζαμίδικα, παρά την
αγοραστική τους δυνατότητα, κι αρνούνται να σηκωθούν από το έδαφος, όπου
σούρνονται πεισματικά, τσαλακώνοντας την ασιατική ομορφιά τους. Κάθε Καθαρά
Δευτέρα μάς κοιτάνε οι δράκοι με τα γουρλωμένα μάτια, πεσμένοι μπρούμυτα στο
χώμα, οι βασιλιάδες με τις τσιγκελωτές μουστάκες και τα άγρια φρύδια, οι
ψυχρές αυτοκρατορικές παλλακίδες ομοίως. Και καταφεύγουμε στο τέλος στους
απλούς εξάγωνους χαρταετούς, αγορασμένους έτοιμους τώρα πια στην άκρη του
δρόμου, απομιμήσεις των παιδικών μας, από την εποχή που δεν ξέραμε τους
κινέζικους και μας φαίνονταν σπουδαίοι. Αυτοί τουλάχιστον υπακούουν στις
γνωστές συμπεριφορές κι έχουν το προσόν να πετάνε. Και μ’ αυτούς ζούμε κάθε
φορά το γνωστό δράμα, το κενό της επιτυχίας. Αφού πετάξει ο χαρταετός έπειτα
από μεγάλη προσπάθεια, στέκεται εκεί ψηλά κι αυτό είναι όλο. Αφόρητος
συμβολισμός. Τι γίνεται ο στόχος όταν τον πετύχεις; Τι νόημα έχει να πετάει
κάτι που το κρατάς δεμένο από έναν σπάγκο; Κι αν το αφήσεις ελεύθερο να φύγει,
τι κέρδισες εσύ που παιδεύτηκες να το σηκώσεις στον αέρα, να νικήσεις τους
νόμους της βαρύτητας; H ευτυχία που για λίγο νιώθεις, η ικανοποίηση από το
πέταγμα, ξεθυμαίνει γρήγορα, κι ευτυχώς που υπάρχουν οι πρακτικοί άνθρωποι της
μαγειρικής, αυτοί που δεν ανακατεύτηκαν με τους χαρταετούς και σε φωνάζουνε να
φας νηστίσιμα, να ξεχάσεις. Ίσως του χρόνου να αναμετρηθείς πάλι με έναν
κινέζικο, ίσως το μυστικό τους να παραδοθεί ώς την επόμενη Καθαροδευτέρα.