[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

H ελευθερία είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη φύση. Μόνος σου γεννιέσαι,
μόνος σου παίρνεις τον δρόμο προς τας αιωνίους μονάς, ένθα απέδρα πάσα οδύνη,
λύπη και στεναγμός… Ο καθένας μόνος του. Μόνο οι Τρεις Σωματοφύλακες, που
ήταν… τέσσερις, την είχαν δει κάπως πατριωτικά, γι’ αυτό έλεγαν εκείνο το
γνωστό «όλοι για έναν, ένας για όλους». Τώρα, γιατί οι άνθρωποι από την ημέρα
που καταλαβαίνουν ότι μπορεί να σταθούν χωρίς βοήθεια στα δυο τους πόδια
επιδιώκουν να συμβιώσουν με ένα άλλο άτομο, και αυτή η ωραία πρωτοβουλία που
ονομάζεται γάμος τούς καταπιέζει ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή τους, αυτό δεν το
κατάλαβα ποτέ. Επίσης δεν έχω καταλάβει ποτέ γιατί κάποιοι που έχουν διαπράξει
το ολίσθημα μία φορά επιμένουν και δεύτερη, και τρίτη, και δεν ξέρω πόσες
άλλες επιτρέπει ο νόμος. Ως εκ τούτου αντιλαμβάνομαι πλήρως τον παθιασμένο
αγώνα του Ζουράρι για την αυτονομία του «ηρωικού» Βραχασίου Κρήτης από την
«καταπίεση» της ένταξης στον Δήμο της Νεάπολης. Αλλά δεν τον επικροτώ…

Βραχάσι – Μαρμαράς

Πολύ περισσότερο δεν επικροτώ την τακτική Μαυρογιαλούρου που ακολουθεί η
κυβέρνηση διά του υπουργού Προκόπη. Είναι το θέμα μας αν το Βραχάσι παραμείνει
αυτόνομο ή όχι; Κάνε υπουργέ μου νομοθετική πράξη την καθιέρωση της αυτονομίας
των… συζύγων, να σου πω εγώ τι υποδοχή θα έχεις! Ενώ τώρα; Ούτε από το
υπουργείο δεν μπορείς να ξεμυτίσεις. Απέξω περιμένει ο Νέος Μαρμαράς με τις
μαύρες σημαίες και τα ρόπαλα σε διάταξη μάχης (τι τα θέλουν τα ρόπαλα, δεν έχω
καταλάβει). Πιο πάνω είναι η Κατοχή Αιτωλοακαρνανίας, πιο πέρα η Ραψάνη, δίπλα
η Νέα Σάντα (παρεμπιπτόντως πληροφορήθηκα ότι ο βουλευτής Κιλτίδης περιέρχεται
τον νομό και ενημερώνει αρμοδίως ότι ο Σάββας Τσιτουρίδης «για το Βραχάσι
ψήφισε υπέρ, για τη Νέα Σάντα το απέρριψε το αίτημα»), παραδίπλα η Μουσιωτίτσα
Ιωαννίνων, και πάει λέγοντας. Πάνω από 50 είναι πια οι κοινότητες που
επιδιώκουν αυτονομία, και 22 οι γαλάζιοι βουλευτές που συνηγορούν – έχουμε
δηλαδή αναλογία ένας βουλευτής ανά δύο κοινότητες! Μια χαρά… χαράδρα είναι η
κυβέρνηση…

Χορός του Ζαλόγγου

Εμένα, βασικά, επειδή είμαι και από τα Γιάννινα, με συνάρπαζε πάντοτε ο
Ζάλογγος. Έβρισκα από παιδάκι αυτή την ιστορία, που ακροβατεί ανάμεσα στον
μύθο και την πραγματικότητα, πολύ γοητευτική. Μια ομάδα γυναικών επιλέγει να
πηδήξει στο κενό χορεύοντας, για να μην υποστεί την ταπείνωση της υποδούλωσης
μετά την ήττα. Τρομερό. Δεν ξέρω γιατί (για την ακρίβεια, ξέρω πολύ καλά, κάνω
πως δεν ξέρω…), αλλά εδώ και μερικές ημέρες έχω την αίσθηση ότι η κυβέρνηση
με τις υποκλοπές είναι έτοιμη να χορέψει τον χορό του Ζαλόγγου στην άκρη του
γκρεμού. Το σκάνδαλο δεν κουκουλώνεται με τίποτε, όσα φτυάρια κι αν δουλέψουν.
Κι ύστερα θα δούμε ποια «υπόλοιπα είναι μυθεύματα», όπως ισχυρίστηκαν
Ρουσόπουλος – Βουλγαράκης. Σε μια εβδομάδα, δέκα ημέρες δεν θα προλαβαίνουν
ποιος θα σύρει πρώτος τον χορό και ποιος θα ακολουθήσει! Θυμηθείτε τι σας
λέω…

SUDOKU

«Στη στεριά δεν ζει το ψάρι, ούτε ανθός στην αμμουδιά…», παρασύρθηκα λόγω
Ζαλόγγου από τα εθνικοαπελευθερωτικά και παραλίγο να φύγω από το θέμα μας. Το
οποίο, ποιο είναι; Ότι αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται στα πρόθυρα αυτοχειριασμού.
«Κάνε κάτι», ζητούν όλοι από τον Καραμανλή, τώρα που τα γκάλοπ ετοιμάζονται
για τη μεγάλη τούμπα, αλλά εκείνος απορροφημένος από το SUDOKU προσπαθεί να
συνταιριάξει τα νούμερα. Τα πραγματικά. Τα άλλα («νούμερα») τα αφήνει να
βωλοδέρνουν στον μακρύ, μοναχικό δρόμο της «απωλείας» που έχουν επιλέξει. Θες
Προκόπη μου να αλλάξεις τον «Καποδίστρια»; Φτιάξ’ το μόνος σου, και παράτα με,
διότι το 32 με το 11 και το 9 δεν μου βγαίνουν. Θες Αβραμόπουλέ μου να
μετατρέψεις το ΕΣΥ σε… ΕΓΩ; Με γεια σου, με χαρά σου. Θες Βύρωνά μου από
λόρδο (Μπάυρον) να σε αποκαλούν στρατηγό οι χωροφύλακες; Μωρέ και στρατάρχη να
σε λένε, δεκάρα δεν δίνω…

Περνάει φάση

Περνάει κι ο Καραμανλής μια φάση, αναγνώστη μου. Το βλέπω. Το νιώθω. Το
διαισθάνομαι, πώς το λένε. Δύσκολη φάση. Τις προάλλες στη Βουλή, τον
παρατηρούσα να ασθμαίνει προσπαθώντας να διαβάσει την έκθεση ιδεών που του
είχαν γράψει για την περίσταση και τον πόναγε η ψυχή μου. Μου θύμισε έντονα
την εποχή που μόλις είχε αναλάβει αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας (’97 – ’98).
Τότε δηλαδή που ίδρωνε και ξεΐδρωνε να διαβάσει ένα λόγο, και δεν τα
κατάφερνε. Στη συζήτηση της Δευτέρας είχε άγχος και του φαινόταν. Απόδειξη, τα
σαρδάμ που έκανε. Το ένα μετά το άλλο. Και η αμυντική στάση που κράτησε σε όλη
τη διάρκεια της συζήτησης. Ο άνθρωπος είχε χάσει την μπάλα και βωλόδερνε σαν
πλοίο ακυβέρνητο, έτοιμο να τσακιστεί στον πρώτο βράχο που θα ξεφύτρωνε στην
πλώρη του. Ποιος, ο Καραμανλής, τον οποίο οι ποικιλόμορφοι ενοικιαζόμενοι (με
κρατικές διαφημίσεις και εκτυπωτικές εργασίες του Δημοσίου – παρεμπιπτόντως,
μια πολύ μεγάλη ενός εξ αυτών είναι εντελώς άθλια από τεχνικής πλευράς, δεν
διαβάζεται) παπαγάλοι είχαν θεοποιήσει ως αχτύπητο.

«Γιορτή του τίποτα»

Την Τρίτη, πάντως, θα κάνουμε πάρτι. Κλείνουν δύο χρόνια από την ημέρα που η
Νέα Δημοκρατία κέρδισε τις εκλογές με εκείνη τη θαυμάσια διαφορά των 5 μονάδων
αν θυμάστε – εκείνη, λέω, τη διαφορά που σήμερα έχει εξαερωθεί και δεν υπάρχει
– και λέμε να το γιορτάσουμε όπως αξίζει στην περίσταση! Σ’ αυτή τη μεγάλη
γιορτή, τη «Γιορτή του τίποτα», είναι προσκεκλημένοι, πρώτον, όσοι από την
πρώτη στιγμή έλεγαν ότι «φούσκα είναι οι τύποι, μη μασάτε». Δεύτερον, όσοι σ’
αυτό το διάστημα έδωσαν μάχες για να σκάσει η φούσκα και να αποδειχθεί ότι «ο
βασιλιάς είναι γυμνός» (κάποιος το ‘χε πει αυτό). Τρίτον, όσοι στο διάστημα
αυτό υπέφεραν (μισθοσυντήρητοι, συνταξιούχοι, φτωχοί, διωχθέντες, και όσοι την
πάτησαν και πίστεψαν τα προεκλογικά γαλάζια «θα»). Προσκλήσεις δεν θα σταλούν.
Ο καθένας ξέρει (και πλέον τους ξέρει!).

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ο υπουργός δεν ξέρει, δεν είδε, δεν άκουσε…

Στην πολιτική είναι κανόνας οι υπουργοί να ελίσσονται, να κόβουν βόλτες
(ενίοτε να κόβουν και λάσπη), να παίρνουν πίσω όσα λένε κατ’ ιδίαν και στο ψου
ψου. Όλα κατανοητά. Αλλά το γέλιο που ρίχνουν στην αξιωματική αντιπολίτευση
αυτές τις ημέρες με την εικόνα ενός υπουργού, εκ των θεωρουμένων σοβαρών, που
δημοσίως αναιρεί όσα κατ’ ιδίαν έχει αναφέρει (σε κορυφαίο στέλεχος της
αντιπολίτευσης), δεν έχει τέλος. Το θέμα έχει ως εξής: υπουργός της κυβέρνησης
ζήτησε επειγόντως συνάντηση με το στέλεχος της αντιπολίτευσης «προκειμένου να
τον ενημερώσει». H συνάντηση πραγματοποιήθηκε, ο υπουργός έδωσε συγκεκριμένες
πληροφορίες στο στέλεχος, το στέλεχος ενημέρωσε το κόμμα του (και την ηγεσία
του), και φαντάζεστε τι έγινε όταν μία ωραία πρωία είδαν τον υπουργό στην
τηλεόραση να κάνει τη… γριπιασμένη πάπια. «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα,
παραμύθια είναι όσα λένε» και άλλα τέτοια. Κουφάθηκαν, αλλά τώρα πια ξέρουν.
Όλα όσα τους είπε δεν είναι ούτε το ένα εκατοστό απ’ όσα στην πραγματικότητα
έχουν γίνει…