H επιστροφή του… Mητσοτάκη

Μήνας ανατροπών απεδείχθη ο περασμένος Φεβρουάριος, φέρνοντας σε εξαιρετικά
δυσχερή θέση τη νεοδημοκρατική ηγεσία.

H επίθεση στον θεσμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι εμπνεύσεως Οδυσσέα Κυριακόπουλου. Πρόκειται για στρατήγημα συγκεκριμένο, που δεν συνάντησε την παραμικρή αντίσταση από την κυβέρνηση.

Οι υποκλοπές έπεσαν ως κεραυνός εν αιθρία και επέδρασαν καταλυτικά στο
πολιτικό σκηνικό. Κλόνισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών, ανέδειξαν κρυμμένες
κυβερνητικές ανεπάρκειες, επιτάχυναν τον ανασχηματισμό, έπληξαν προσωπικά τον
Πρωθυπουργό, υπέσκαψαν το κύρος της κυβέρνησης και προσέφεραν ευκαιρία
μοναδική στην αντιπολίτευση να αντεπιτεθεί.

Ταυτοχρόνως το άνοιγμα των κοινωνικών μετώπων, η υπονόμευση των συλλογικών
διαπραγματεύσεων, η αίσθηση ότι όλα παραδίδονται στις μεγάλες επιχειρήσεις και
στις τράπεζες, σε συνδυασμό με τις εισοδηματικές απώλειες, την ακρίβεια και
την διατηρούμενη σε υψηλά επίπεδα ανεργία, απογύμνωσαν το φιλοτεχνηθέν, με
κόπο, στα χρόνια της αντιπολίτευσης, λαϊκό νεοδημοκρατικό προφίλ.

Απειλείται. Λίγο πριν από την επέτειο της μεγάλης εκλογικής νίκης του 2004 ο
Κώστας Καραμανλής βλέπει την ηγεμονία του να υποχωρεί και να απειλείται η
πρωτοκαθεδρία του κόμματός του. Έπειτα από πολλά χρόνια οι δημοσκοπήσεις
φέρουν τη Νέα Δημοκρατία δεύτερη και καταϊδρωμένη, να χάνει στο Λεκανοπέδιο,
να εγκαταλείπεται από τους ασθενέστερους των μεγάλων αστικών κέντρων και να
φθίνει η επιρροή της στην ύπαιθρο. Οι βεβαιότητες της προηγούμενης διετίας
χάθηκαν, εκείνα τα υπερφίαλα περί οκταετούς διακυβέρνησης δεν ακούγονται πια,
τα πάντα δείχνουν να τελούν υπό κρίση και αμφισβήτηση.

Γενική είναι πια η εντύπωση ότι η κυβέρνηση χάνει σταδιακά τα ερείσματά της
στην κοινωνία, αντιμετωπίζεται ως κυβέρνηση των επιχειρηματιών και των
τραπεζιτών. Όσο περνά ο καιρός καταγράφεται στην συνείδηση της κοινής γνώμης
ως μια αντιλαϊκή και αυταρχική κυβέρνηση, λαμβάνει χαρακτηριστικά αντίστοιχα
με εκείνα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μεταξύ 1990 – 1993.

Οι βιομήχανοι. Εισερχόμενη στον τρίτο χρόνο της διακυβέρνησής της δεν
έχει να επιδείξει ξεχωριστή πρόοδο. Το πλήθος των πολλών ανθρώπων αισθάνεται
πως όλα θυσιάζονται προς χάριν της υπερκερδοφορίας των ισχυρών ομίλων και
γενική είναι η αίσθηση ότι η οικονομική πολιτική σχεδιάζεται στην έδρα του
Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών και στα πολυτελή γραφεία των τραπεζικών
ιδρυμάτων, για να εκτελεσθεί και υποστηριχθεί στη συνέχεια από την πολιτική
ηγεσία. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ειδικώς η επίθεση στον θεσμό των συλλογικών
διαπραγματεύσεων είναι εμπνεύσεως Οδυσσέα Κυριακόπουλου. Εκφράσθηκε από τον
ίδιο με την πρότασή του για μη εφαρμογή της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης
Εργασίας στις περιοχές με υψηλή ανεργία και μεταλαμπαδεύθηκε στη συνέχεια
στους τραπεζίτες, οι οποίοι αρνήθηκαν τη διαπραγμάτευση με την ΟΤΟΕ.

Πρόκειται για στρατήγημα συγκεκριμένο, που σχεδιάσθηκε σε γεύματα εργασίας
βιομηχάνων και τραπεζιτών και δεν συνάντησε την παραμικρή αντίσταση από την
κυβέρνηση. Ο κ. Αλογοσκούφης αρχικώς δήλωσε άγνοια, στη συνέχεια έκλεισε
πονηρά το μάτι και στο τέλος ένιψε τας χείρας του, ως μη έχων λόγο και
αρμοδιότητα σε μια διαφορά μεταξύ κοινωνικών εταίρων.

Μόνο όταν η κυβέρνηση μέτρησε το κόστος εμφανίσθηκε διά του Πρωθυπουργού να
προτρέπει τις επιχειρήσεις και τις τράπεζες να μοιράσουν μέρος των κερδών τους
στους εργαζόμενους. Όταν δε οι έρευνες της κοινής γνώμης μετέδωσαν σαφώς
αρνητικά μηνύματα ο νέος υπουργός Απασχόλησης κ. Σάββας Τσιτουρίδης απηύθυνε
εκκλήσεις για επανάληψη των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αν και κανείς πια δεν
μπορεί να φαντασθεί πώς ο διοικητής της Εθνικής Τράπεζας κ. T. Αράπογλου θα
ξεπεράσει την πρωτοβουλία του και θα καθήσει απέναντι στον πρόεδρο της ΟΤΟΕ κ.
Τσουκαλά να συζητήσει για τους μισθούς του συνόλου των τραπεζοϋπαλλήλων.
Πολιτικά πάντως όλη αυτή η αίσθηση διεύρυνσης των ανισοτήτων εκφράζεται εις
βάρος της κυβέρνησης. Κάτι που ήδη νιώθουν οι νεοδημοκράτες βουλευτές. Τις
τελευταίες μέρες στο Περιστύλιο της Βουλής επικρατεί κατήφεια μεταξύ των
«γαλάζιων». H πίεση από τους ψηφοφόρους αυξάνει, οι ηττοπαθείς πληθαίνουν και
η στάση τους έναντι του «Καποδίστρια» εξηγείται από την αγωνία τους για
ψήφους. Έτσι όμως διολισθαίνουν σε ακρότητες, με αποτέλεσμα να γέρνει ακόμη
περισσότερο το νεοδημοκρατικό σκάφος.

Υποσχέσεις. Το προσεχές διάστημα επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις για την
κυβέρνηση. H υπόθεση των υποκλοπών θα αναδείξει ακόμη περισσότερα βάρη, οι
πολιτικοί κίνδυνοι θα πολλαπλασιασθούν, το Χρηματιστήριο δεν θα έχει ομαλή
πορεία όπως υπολόγιζαν, θα ξεμείνουν με τις αποκρατικοποιήσεις και τις
υποσχέσεις για παροχές, όπως ο Χριστοδουλάκης το 2003. Μόνο που όταν τα
πράγματα στρίψουν, αν οι πολίτες διαμορφώσουν άποψη συγκεκριμένη και κλονισθεί
η εμπιστοσύνη τους, δεν γυρνάνε πίσω με ταξίματα και υποσχέσεις. Και τώρα
είμαστε πάνω στη στροφή. Αν τώρα δεν επέμβει αποτελεσματικά η κυβέρνηση
Καραμανλή το παιχνίδι θα χαθεί…

Τα υπερκέρδη των τραπεζών εκθέτουν την κυβέρνηση

Τ. Αράπογλου. H Εθνική έχει κέρδη πάνω από 720 εκατ. ευρώ

Το δυστύχημα για την κυβέρνηση είναι ότι προδίδεται από την κερδοφορία των
επιχειρήσεων και των τραπεζών. Με την Εθνική Τράπεζα να παρουσιάζει καθαρά
κέρδη πάνω από 720 εκατ. ευρώ και τις άλλες τράπεζες να κινούνται στην περιοχή
των 500 εκατ. ευρώ η άρνηση της συλλογικής διαπραγμάτευσης με την ΟΤΟΕ
φαντάζει προκλητική, δεν αιτιολογείται, μόνο ως απληστία για ακόμη περισσότερα
κέρδη μπορεί να αναγνωρισθεί. Και αυτό όταν είναι κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα
διατηρεί τη μεγαλύτερη διαφορά επιτοκίων στην Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα φαντάζει στο εξωτερικό τραπεζικό Ελντοράντο και
εξηγείται πως οι πέντε μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας εξασφάλισαν το 2005
καθαρά κέρδη κοντά 2,5 δισ. ευρώ. Δικαίως λοιπόν ο ελληνικός λαός λέει ότι «οι
τράπεζες έχουν μαζέψει όλο το χαρτί».