ΠHNEΛΟΠH MAPKΟΠΟYΛΟY «Nα τολμήσουμε περισσότερο»

Δεν έχει κάνει καθόλου τηλεόραση η Πηνελόπη Μαρκοπούλου. «Νομίζω πως δεν μου ταιριάζει. Θα ήθελα τα πράγματα να είναι εδώ όπως και στην Αγγλία. Που υπάρχουν ηθοποιoί αποκλειστικά του θεάτρου, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου. Εδώ όλοι τα κάνουμε όλα… Είναι ισοπεδωτική κατάσταση. Και για το κοινό»

Γεννήθηκε σε ένα μαιευτήριο της Αθήνας. «Τυχαία». Και καθόλου δεν της αρέσει
να δηλώνει «γεννήθηκα στην Αθήνα». Την Ιεράπετρα θεωρεί πατρίδα της. Στην
Κρήτη έχει τις μνήμες της. Εκεί μεγάλωσε.

Σήμερα – εδώ και χρόνια – η Πηνελόπη Μαρκοπούλου ζει στη Νίκαια. Και κάνει
θέατρο. Κάνει καλά θέατρο. Στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου φέτος,
πρώτα στο πρόγραμμα ελληνικών μονόπρακτων – στο «Συνεχόμενοι λυγμοί» του Ηλία
Πολλάτου, σκηνοθετημένο από τον Τάκη Τζαμαργιά -, Πολίνα Σάλας τώρα στο «Ο
θάνατος και η κόρη» του Άριελ Ντόρφμαν σε σκηνοθεσία Γιώργου Σαχίνη, η σχετικά
νέα ηθοποιός δίνει σημάδια εξαιρετικά: ηθοποιού ικανής για μεγάλα πράγματα –
ντάμας – ρολίστας.

Δεν την «ανακάλυψα» τώρα. Τη θυμάμαι να με εντυπωσιάζει με την ωριμότητά της,
αν και σχεδόν πρωτάρα, ως Τζούλια στο «Δεσποινίς Julie» του Στρίντμπεργκ σε
σκηνοθεσία Θόδωρου Γράμψα, πέρσι την ξεχώρισα ως Ντιάνα στο σαιξπηρικό «Τέλος
καλό, όλα καλά» του Γιώργου Μιχαηλίδη στο ΚΘΒΕ…

Και ο αθλητισμός σημάδεψε τη ζωή της. Από το Δημοτικό. Για χρόνια έκανε άλμα
εις ύψος. Με πάθος – ακόμα γυμνάζεται. Αλλά χωρίς πρωταθλητικές βλέψεις. Και
στη Γυμναστική Ακαδημία ήταν που ξεκίνησε σπουδές. Τότε όμως ήρθε το θέατρο. H
πρώτη της ουσιαστική επαφή έγινε το 1993, μέσα από το Στούντιο Υποκριτικής της
Τότας Σακελλαρίου. «Για μένα ήταν κάτι συγκλονιστικό. Άλλαξε όλη τη ζωή μου».
Το 1994 περνάει στη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης». Θα τελειώσει το ’97.
«Εκεί έμαθα την αυτοπειθαρχία».

Στο «Υπόγειο», με το «Μια συνάντηση κάπου αλλού» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, θα
πατήσει για πρώτη φορά το σανίδι. Το έργο του Κρόμελινκ «Ένας υπέροχος
κερατάς» με σκηνοθέτη τον Σταύρο Τσακίρη είναι η πρώτη της «επαγγελματική»
εμφάνιση – το ’98. Στα τριάντα δύο της σήμερα, οκτώ χρόνια στο θέατρο, έχει
περάσει από αρκετούς θιάσους.

Ψηλή, ενδιαφέρουσα, με σώμα-σπαθί, συμπαθέστατη, λίγο τρακαρισμένη – είναι η
πρώτη της συνέντευξη – «ψάχνει» τα λόγια της, αφήνει μετέωρες φράσεις, αλλά
δείχνει ειλικρινής, άμεση. Και εντελώς διαφορετική από τη νέα γυναίκα που είδα
στη σκηνή. Όπως εντελώς διαφορετική ήταν από ρόλο σε ρόλο που την έχω δει.

Δυο χρόνια στο ΚΘΒΕ, φέτος στο Εθνικό… Ο ηθοποιός, πέραν της οικονομικής
ασφάλειας που του εξασφαλίζουν, μπορεί να εξελιχθεί στα κρατικά θέατρα; Ή
εγκλωβίζεται σε νοοτροπίες δημοσιοϋπαλληλικές;

Αν δεν θέλεις να εγκλωβιστείς δεν εγκλωβίζεσαι. Σίγουρα τα κρατικά θέατρα σού
δημιουργούν έναν εφησυχασμό που δεν είναι καλλιτεχνικά δημιουργικός. Αλλά
πάνω, στο Κρατικό, γνώρισα πολλούς ηθοποιούς που διατηρούν την «αθωότητα» και
την «παιδικότητά» τους – που αντιμετωπίζουν ακόμα το θέατρο σαν παιχνίδι.

Αισιοδοξείτε δουλεύοντας στο ελληνικό θέατρο;

Δεν γίνεται διαφορετικά… Υπάρχει πολύ καλό υλικό από πλευράς ηθοποιών. Απλώς
πρέπει να τολμήσουμε λίγο περισσότερο. Θα ήθελα πάντως να υπάρχει μια «δικλίδα
ασφαλείας» για τους ηθοποιούς που ασχολούνται μόνο με το θέατρο. Γιατί βλέπω
όλο και περισσότερους σκηνοθέτες – και σκηνοθέτες που έχουν κάνει πολύ
ενδιαφέροντα και έντιμα πράγματα – να προτιμούν τηλεοπτικούς ηθοποιούς για να
γεμίσουν τα θέατρά τους. Ο χώρος συρρικνώνεται. Αν δεν ήμουν στην Πειραματική,
δεν ξέρω πού θα ήμουν… Ελπίζω να υπάρχει χώρος και για τους μεν και για τους
δε. Και πιστεύω ότι ο ηθοποιός θα έπρεπε να έχει κενό χρόνο για να γεμίζει τις
μπαταρίες του – να διαβάζει, να ενημερώνεται…

Έργο βαθιά πολιτικό

Και η Πολίνα Σάλας που ερμηνεύετε; Αυτή η Χιλιανή η οποία είχε υποστεί
βασανιστήρια επί δικτατορίας και που, μετά την πτώση της, παγιδεύει στο σπίτι
της έναν γιατρό ο οποίος συνεργαζόταν μυστικά με τους βασανιστές της χούντας
του Πινοσέτ και τον εξαναγκάζει να υπογράψει γραπτή ομολογία; Ποιες ήταν οι
αναφορές σας για να πλάσετε τον ρόλο; Δεν έχετε προλάβει να ζήσετε τις
γυναίκες αυτές οι οποίες βασανίστηκαν και επί της δικής μας δικτατορίας και
που μπόρεσαν να μιλήσουν ελεύθερα μόνο όταν έπεσε, το ’74…

Διάβασα πάρα πολλά για τη δικτατορία της Χιλής και είδα πάρα πολλά ντοκιμαντέρ
για το θέμα, με μαρτυρίες γυναικών που βασανίστηκαν. Διάβασα και το βιβλίο της
δικής μας Κίττυς Αρσένη που βασανίστηκε… Και συγκινήθηκα πολύ όταν έμαθα ότι
ήρθε και είδε την παράσταση.

Σημαίνει κάτι για τους νέους το έργο αυτό σήμερα; Μπορεί να προσληφθεί;

Είναι έργο βαθιά πολιτικό. Δεν θέλω να πιστέψω πως οι νέοι δεν έχουν πολιτική
συνείδηση. Τον νέο που βλέπει έστω και ένα δελτίο ειδήσεων και πληροφορείται
γι’ αυτά που συμβαίνουν σε χώρες όπως το Ιράκ ή την Αμερική το έργο τον αφορά
και θα τον αγγίξει.

Δικαιολογείτε τη γυναίκα αυτή για την πράξη της;

Ναι, απόλυτα. Δεν θα μπορούσα να παίξω τον ρόλο αν δεν τη δικαιολογούσα. Βαθιά
την κατανοώ.

INFO

«Ο θάνατος και η κόρη»: στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου («Από
Μηχανής Θέατρο» / Μικρή Σκηνή, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τηλ. 210-5231.131).