Mείναμε στον άσο…

Μπορεί ο Νικοπολίδης να είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει το ελληνικό ποδόσφαιρο στη θέση, όμως η εθνική ομάδα κινδυνεύει να μείνει «ορφανή» κάτω από τα δοκάρια εάν δεν προετοιμαστεί εγκαίρως η διάδοχη κατάσταση

Για 10ετίες ολόκληρες στο ελληνικό ποδόσφαιρο, οι ήρωες της Κυριακής δεν ήταν
μόνο οι «μάγοι» που ήξεραν (και ξέρουν) να φορτώνουν με γκολ τις αντίπαλες
εστίες ή αυτοί που έδιναν ονειρεμένες πάσες ύστερα από ζογκλερικές ενέργειες,
αλλά και εκείνοι οι οποίοι βρίσκονταν κάτω από τα γκολπόστ.

Ο «ήρωας του Τάμπερε» (ο αείμνηστος Νίκος Πεντζαρόπουλος), το «πουλί» (Τάκης
Οικονομόπουλος), ο «Κινέζος» ή αλλιώς «μίστερ – πέναλτι» (Νίκος Χρηστίδης), το
«φάντομ» (Νίκος Σαργκάνης), ο «γάτος» (Βασίλης Κωνσταντίνου), είναι ήρωες μιας
εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί. Αυτής των σπουδαίων Ελλήνων τερματοφυλάκων.

Οι μισοί, ξένοι!

Από πάνω αριστερά: Σηφάκης, Γιάννου, Κοτσόλης, Αμπάρης, Ανδριόλας, Ζαφειρόπουλος. Όλοι ικανοί, με χρόνια μπροστά τους, αλλά – όπως λένε οι άσοι του παρελθόντος – θέλουν ευκαιρίες και σωστή καθοδήγηση για να γίνουν πραγματικά μεγάλοι γκολκίπερ

Και το λέμε αυτό με βάση τα λόγια του Ότο Ρεχάγκελ «μετά τον Νικοπολίδη το
χάος», αλλά και το γεγονός ότι οι μισές ομάδες της A’ Εθνικής (AEK, ΠΑΟΚ,
Ξάνθη, ΠΑΟ, Αιγάλεω, Ιωνικός, Πανιώνιος, Καλαμαριά) εμπιστεύονται πλέον ξένους
τερματοφύλακες.

Πάσχει η Ελλάδα στη θέση «1»;

Νίκος Χρηστίδης: «Ο γκολκίπερ πρέπει να είναι πρώτα καλός ποδοσφαιριστής»

«Ναι» απαντά χωρίς περιστροφές ο Νίκος Χρηστίδης. Και προσθέτει πως αυτό δεν
είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αφού παγκοσμίως δεν «βγαίνουν» πλέον μεγάλοι
γκολκίπερ. «Πιστεύω – συνεχίζει ο παλαίμαχος πορτιέρο της AEK και του Άρη –
ότι από τα τέλη της 10ετίας του ’80 έχουμε να δούμε μεγάλο Έλληνα γκολκίπερ».

Και ο Νικοπολίδης;

«Είναι γκολκίπερ του… εργοστασίου, της δουλειάς. Μέσα από τη σκληρή δουλειά
έγινε αυτός που είναι. Θα σου δώσει το 8 με άριστα το 10 και ο κάθε προπονητής
τον προτιμά για να έχει ήσυχο το κεφάλι του. Έστω και αν τελευταία κάνει
ατομικά λάθη».

H αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια η θέση του τερματοφύλακα έχει αλλάξει.
Πέρα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο που πρέπει να διαθέτει κάτω από τα
γκολπόστ, ένας σύγχρονος γκολκίπερ πρέπει να έχει υψηλό επίπεδο τεχνικής.
Παράλληλα πρέπει να είναι γνώστης της τακτικής που ακολουθεί η ομάδα του. Πού
κινείται δηλαδή ο κάθε παίκτης και τι θα πρέπει να κάνει για να τον «βρει» με
κάποια πάσα την κατάλληλη στιγμή.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΛΕΣΙΔΗΣ

Ότο, δώσε ευκαιρίες!

Παναγιώτης Κελεσίδης: «Αργήσαμε να βρούμε τον διάδοχο του Νικοπολίδη»

«Καλοί τερματοφύλακες υπάρχουν. Όχι όμως μεγάλοι. Ο Σαργκάνης ήταν ο
τελευταίος» υποστηρίζει ο Παναγιώτης Κελεσίδης. Στη 10ετία του ’70 ο Κελεσίδης
και ο Λευτέρης Πουπάκης έδιναν «μάχη» για μια θέση στη βασική 11άδα του
Ολυμπιακού αλλά και της Εθνικής. Ενώ τις ίδιες εποχές, στον «αιώνιο» αντίπαλο,
τον Παναθηναϊκό, υπήρχε η «μονομαχία» Τάκη Οικονομόπουλου – Βασίλη
Κωνσταντίνου για μια θέση στον… ήλιο.

Σήμερα η λειψανδρία στη θέση «1» είναι εμφανής. Υπάρχει ο Νικοπολίδης και
μετά; «Αν ήμουν προπονητής ούτε σαν κακό όνειρο δεν θα ήθελα να περνάει η
πιθανότητα τραυματισμού του. Είναι σταθερός, διαθέτει πείρα και σοβαρότητα.
Όμως, καλώς ή κακώς, κάποτε θα σταματήσει. Και πρέπει να ετοιμάζουμε τη
διάδοχη λύση. Το ποδόσφαιρο δεν θα σταματήσει στον Αντώνη» τονίζει ο
Παναγιώτης Κελεσίδης.

Και όταν η συζήτηση φθάνει στα λόγια του Ρεχάγκελ, ο πρώην διεθνής πορτιέρο
γίνεται επιθετικός. «Δηλαδή πώς ήθελε να βρει αντικαταστάτη του Νικοπολίδη;
Μήπως έδωσε σε κάποιον την ευκαιρία και δεν το ξέρουμε;» σημειώνει
κατατάσσοντας τον Μιχάλη Σηφάκη στα νέα ταλέντα, ενώ κάνει αναφορά και σε έναν
γκολκίπερ ο οποίος δεν έχει πάρει την προσοχή που του πρέπει: «Ο Ζαφειρόπουλος
είναι σπουδαίος τερματοφύλας αλλά αγωνίζεται στον Λεβαδειακό…».

ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΓΚΑΝΗΣ

Τα ταλέντα μένουν στάσιμα

Νίκος Σαργκάνης: «Οι νεαροί σταματούν να βελτιώνονται μόλις κάνουν μερικές καλές αποκρούσεις»

«Πιστεύω ότι η έλλειψη καλών γκολκίπερ δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.
Είναι παγκόσμιο. Για παράδειγμα, υπάρχει σήμερα στην Ισπανία ένας
Θουμπιθαρέτα; Στην Αγγλία ένας Μπανκς; Οχι βέβαια» μονολογεί ο Νίκος
Σαργκάνης, ο τελευταίος της μεγάλης γενιάς των τερματοφυλάκων στο ελληνικό
ποδόσφαιρο. «Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε εμείς» συνεχίζει «πιστεύω πως δεν
το έχουν άλλες χώρες σε τέτοια έκταση. Για παράδειγμα, στην Τσεχία αν
τραυματισθεί ο Τσεχ υπάρχουν δυο-τρεις ισάξιοι γκολκίπερ για να αναπληρώσουν
το κενό. Στην Ελλάδα; Δυστυχώς κανένας από τους νέους τερματοφύλακες δεν έχει
ξεχωρίσει έτσι ώστε να μπορεί να σταθεί στην εθνική ομάδα. Επομένως, θα είναι
πρόβλημα αν χτυπήσει ο Νικοπολίδης».

Το «φάντομ» επικεντρώνει τους προβληματισμούς του γύρω από το θέμα της
έλλειψης γκολκίπερ στην κακή δουλειά που γίνεται σε επίπεδο ομάδων, στο
γεγονός ότι οι νεαροί τερματοφύλακες δεν παίρνουν ευκαιρίες («ο Κασίγιας
αγωνίσθηκε 19 χρόνων σε ολόκληρη Ρεάλ. Στην Ελλάδα δηλαδή γιατί να μην
αγωνιστεί ο Γιάννου στον Ολυμπιακό ή ο Κοτσόλης στον ΠΑΟ;»), στους ξένους αλλά
και στο ότι πολλοί νεαροί επαναπαύονται όταν δουν τα φλας να αστράφτουν γύρω
τους…

«Ο καφές είναι πολύ γλυκός στην Ελλάδα. Και προπάντων για ορισμένα νέα παιδιά
που βλέπουν να γίνονται πρωτοσέλιδα, πιστεύουν ότι έπιασαν… ταβάνι και
σταματούν να δουλεύουν» επισημαίνει και συνεχίζει: «Λείπουν από το ποδόσφαιρό
μας οι εξειδικευμένοι προπονητές τερματοφυλάκων. H εκπαίδευση που γίνεται
είναι κακή και συνήθως σταματάει όταν ο νεαρός τερματοφύλακας κάνει δυο-τρεις
καλές αποκρούσεις και τον εντάξουμε στα ταλέντα. H δουλειά όμως σε εκείνο το
σημείο θα έπρεπε να συνεχίζεται και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση. Αυτό δεν
συμβαίνει κι έτσι σήμερα έχουμε ταλέντα που μένουν ταλέντα, με αποτέλεσμα να
λείπουν οι μεγάλοι τερματοφύλακες».

Από τα τιμ των εθνικών ομάδων, ο Νίκος Σαργκάνης έχει την ευκαιρία να γνωρίζει
από πρώτο χέρι ό,τι αξιόλογο υπάρχει σε όλες τις ηλικίες στη θέση του
τερματοφύλακα. Μιλάει για τον Ανδριόλα, τον Γιάννου, τον Αμπάρη, ενώ θυμάται
με… τρόμο τα μέσα της 10ετίας του ’80, όταν στο ελληνικό πρωτάθλημα οι 12-13
ομάδες A’ Εθνικής χρησιμοποιούσαν ξένους γκολκίπερ.