ANAΛΩΣIMA Aθηναϊκό Kαρναβάλι

H Αθήνα δεν μπορεί να τα έχει όλα. Καρναβάλι ειδικά δεν μπορεί να έχει. Δεν
πιάνει επάνω της η Αποκριά, πώς λένε σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν
πιάνει; Είναι άδικο να την απαιτεί. Έχει Μετρό, το καλύτερο της Ευρώπης, λένε
(από άποψη γρανιτένιας επένδυσης τουλάχιστον), έχει την Ακρόπολη, της Πλάκας
τ’ ανηφόρια, όπου κάθε χρόνο η Αποκριά ξεψυχά από τις επιθέσεις φιλάθλων.
Είναι πόλη μουτρωμένη, σοβαροφανής, ψυχαναγκαστική, γκρίζα, βλοσυρή, αυστηρή,
πνιγμένη στο δήθεν και στο κόμπλεξ. Κατά κάποιον τρόπο, συνέχεια είναι
αποκριάτικη. Παριστάνει κάτι που δεν είναι. Παριστάνει τη μεγαλούπολη, ενώ
είναι απλώς μια ξεχειλωμένη επαρχία. Σβήνει διαρκώς τα σημάδια της,
δημιουργώντας κάθε μέρα μια καινούργια εικόνα, στην οποία δεν προλαβαίνει να
προσαρμοστεί, βιάζεται να τα ξαναρχίσει όλα από την αρχή. Κάθε μέρα ντύνεται
και στήνεται και φτιασιδώνεται. Όλο και πιο φανταχτερά, όλο και πιο νεόπλουτα,
τι να φορέσει παραπάνω; Κι εμείς, οι κάτοικοί της, τρομο-κρατημένοι από τον
ρυθμό που επιβάλλεται να ακολουθούμε, εξουθενωμένοι από τον αγώνα της
καθημερινής μεταμφίεσης σε άψυχα, κυνικά, επιθετικά και αλύγιστα πλάσματα,
μένουμε άφωνοι σε πόλεις σαν την Πάτρα, όπου οι άνθρωποι μασκαρεύονται στ’
αλήθεια και γλεντάνε, ή σαν την Κοζάνη, για παράδειγμα, ή την Ελασσόνα ή τη
Νάουσα και τη Σκύρο. Μπορεί, εκεί που δεν είμαστε εντελώς οι εαυτοί μας,
δηλαδή αυτά τα αγέλαστα σκιάχτρα που τρέχουν σπασμωδικά στους δρόμους της
πρωτεύουσας, μπορεί εκεί να θυμηθούμε κι εμείς διηγήσεις των παππούδων,
ταινίες κι ιστορίες, να ξεντυθούμε λίγο τον αθηναϊκό τρόμο και να φορέσουμε
κάτι αποκριάτικο, να χαθούμε στον χορό της Αποκριάς. Χρειάζεται ταξίδι και για
το Καρναβάλι, απόδραση, φυγή, εδώ δεν μεταφέρεται, ούτε κι αν λύσουν την
απεργία οι ναυτεργάτες.