ANAΛΩΣIMA Aναζητώντας θίξιμο

Ορισμένοι Έλληνες, πολύ πιστοί χριστιανοί, αποφάσισαν να μας δώσουν κατά
κάποιον τρόπο να καταλάβουμε πώς γίνεται και θίγεται στα καλά καθούμενα το
θρησκευτικό αίσθημα των ανθρώπων. Μπορείτε να φανταστείτε πώς θίχτηκαν από την
παράσταση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου; Ο μόνος τρόπος είναι μια ωραία μέρα να
παίρνουν την απόφαση να θιγούν. Από ‘κεί και πέρα δεν υπάρχει περίπτωση να μη
βρουν τι θα τους θίξει. Δεν πηγαίνουν στην αγαπημένη τους εκκλησία, να κάνουν
ωραία ωραία τη λειτουργία τους, να περιμένουν να τους βρει εκεί η προσβολή
θρησκευτικού αισθήματος. Εκεί, στον χώρο της λατρείας τους, κανείς δεν τους
πειράζει. Τηλεφωνιούνται προφανώς μεταξύ τους: «Ξέρεις στο τάδε θέατρο είναι
μια σκηνή που θίγει το θρησκευτικό μας αίσθημα», λέει ο πάτερ τάδε, ο
πνευματικός καθοδηγητής, «πάρε τα πανό και πάμε»! Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις
είναι παράξενο πράγμα, ποτέ δεν ξέρεις τι θα τις ενοχλήσει. Πού σταματά δηλαδή
η πιθανότητα να θιγεί ο κάθε θρήσκος; Οι Ιεχωβάδες θα μπορούσαν να
διαμαρτυρηθούν, ας πούμε, για τις αιμοληψίες. Είναι γνωστό ότι τις θεωρούν
απαράδεκτες, ώστε προτιμούν να πεθάνουν παρά να δώσουν ή να πάρουν αίμα. Δεν
είναι δημόσια η λειτουργία των μικροβιολογικών ιατρείων; Δεν θίγει το
θρησκευτικό τους αίσθημα; Πώς δεν έχουν σκεφθεί να κάνουν διαδήλωση; Απορώ…
Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι δεν είναι θέμα θρησκευτικού αισθήματος. Είναι θέμα
μέτρησης και αναμέτρησης εξουσιών. Από τους Ιεχωβάδες δεν κινδυνεύουν τα
ιατρεία προς το παρόν, όχι γιατί δεν είναι φανατικοί, αλλά επειδή δεν είναι σε
θέση να επιδιώξουν τέτοια αναμέτρηση. Εκείνοι όμως που ανήκουν σε πολυπληθή
δόγματα έχουν άγριες διαθέσεις. Και μόνο που υπάρχουμε χωρίς να πιστεύουμε
ό,τι κι αυτοί, τους θίγουμε. Όσο και να προσέχουμε, φοβάμαι.