XPYΣΟYΛA ΔIABATH «Mια σταρ δεν μπορεί να φυτεύει πατάτες…»

«Έζησα γεμάτη ζωή. Έκανα οικογένεια, έπαιξα στο θέατρο… Δεν είμαι η Ντόλλυ της Νέας Υόρκης των αρχών του αιώνα αλλά για τη Χρυσούλα της Ελλάδας και του τέλος του 20ού αιώνα… Καλά τα κατάφερα», αποτιμά τη ζωή της η Χρυσούλα Διαβάτη (εδώ, με τον Κώστα Σαντά, ως «Ντόλλυ» ή «Προξενήτρα» στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος)

«Αυτή η ηθοποιός έχει μια θηριώδη τεχνική και παίζει με την άνεση που πίνει
νερό», διαβάζω στο κριτικό σημείωμα για τη θεατρική εμφάνισή της το 2000 με
την «Passion woman» της Κέι Μέλορ στο θέατρο «Γκλόρια» κι είναι η ακριβέστερη
περιγραφή για το υποκριτικό «φαινόμενο» της τηλεοπτικής Φλώρας των «Δύο
ξένων», της Φώτως Μπαρτζώκα των «Στάβλων», αλλά κυρίως των εκατοντάδων
θεατρικών ρόλων που έκανε τους κριτικούς να τη χρίσουν «θεατρίνα 24 καρατίων».

H σκηνική επάνοδος ήρθε ξαφνικά ύστερα από πολυετή θεατρική σιωπή (με μικρό
διάλειμμα το καλοκαίρι του 2002). «Είδαν πολλά τα μάτια μου. Είμαι 42 χρόνια
στο θέατρο. Δεν φτάνουν; Αισθάνθηκαν ότι δεν ακουμπάω πια κάπου. Είναι και το
κοινό που έχει αλλάξει. Το θέατρο είναι κάτι ζωντανό. Είναι άλλο πράγμα η
τηλεόραση. Στο θέατρο η επαφή είναι άμεση. Είναι συνομιλία. Κι αυτή η
συνομιλία μπορεί να ‘ναι συγκλονιστική, να φέρει την απόλυτη λύτρωση, ή
καταστροφική. Είναι όπως στον έρωτα – έτσι δεν λένε; Δεν μ’ αρέσει αυτή η
πολυχρησία του όρου. Απλώς ένιωσα πως δεν υπάρχει πια αυτή συνομιλία…».

Κι εκεί που αναρωτιόταν αν αυτή η «περίφημη» συνομιλία ματαιώθηκε ή απλώς
διακόπηκε… «Hello Dolly» της φώναξε το υποκριτικά γενέθλιο ΚΘΒΕ κι εκείνη το
ξανασκέφτηκε, έπαιξε τον ρόλο του και ο επί σκηνής και ζωής σύντροφός της
Νικήτας Τσακίρογλου – καλλιτεχνικός διευθυντής την τελευταία διετία του ΚΘΒΕ –
και εκείνη δέχτηκε να κάνει την «Προξενήτρα» στο ομότιτλο έργο του Θόρντον
Ουάιλντερ.

«Ντόλλυ» ή «H προξενήτρα» είναι η Χρυσούλα Διαβάτη που υποκρίνεται, τραγουδά,
χορεύει ηγούμενη 38μελούς θιάσου για την παράσταση μιούζικαλ που στήθηκε από
τον Γιάννη Ιορδανίδη με την αρωγή των κοστουμιών και σκηνικών του Γιώργου
Πάτσα, της μουσικής του Γιούρι Στούπελ και των χορογραφιών της Όλιας
Στεφανίδου.

Τι σας έκανε να επιστρέψετε; Ο ρόλος της «Προξενήτρας» ή εκείνος της
συντρόφου του Νικήτα Τσακίρογλου;

Το βασικό ήταν η συντροφιά μου με τον Νικήτα. Ήθελα να είμαι κοντά του.
Μετακόμισα σχεδόν στη Θεσσαλονίκη εδώ και δύο χρόνια για να τον προσέχω, να
τον συντροφεύω. Ύστερα, στη Θεσσαλονίκη ξαναείδα θέατρο. Ξαναείδα σπουδαίους
ηθοποιούς. Δεν υπάρχουν πια ηθοποιοί αυτού του βεληνεκούς. H Αθήνα τούς
καταπίνει τους καλλιτέχνες. Δίνει ευκαιρίες για προβολή, για χρήματα αλλά
καλλιτεχνικά τους καταπίνει. Εδώ ξαναείδα θέατρο. Θυμήθηκα ξανά πώς είναι το
καλό θέατρο. Αυτό που έμαθα να κάνω… Και… ζήλεψα. Είπα, αξίζει να κάνεις
την προσπάθεια. Ξανά. Είναι ξέρετε και η πόλη… Εδώ γεννήθηκα, εδώ έπαιξα
πολύ νέα, εδώ παντρεύτηκα με τον Νικήτα, εδώ γεννήθηκε το παιδί μας… Μου
γεννήθηκε η ανάγκη της επιστροφής. Στα νιάτα μου – της ζωής και του θεάτρου…

H Ντόλλυ ήταν ρόλος-πρόκληση;

H Ντόλλυ δεν ήταν ο ρόλος-όνειρο της ζωής μου, αλλά δεν νομίζω πως έχω τέτοιο
όνειρο. Αγάπησα πολύ όλους τους ρόλους μου. Μικρούς, μεγάλους,
πρωταγωνιστικούς, βωβούς, απλά περάσματα. Ύστερα ήρθε αυτός κορεσμός. Αν τα
έχεις γευτεί, αν γνωρίζεις πλέον πώς «παίζεται το παιχνίδι», δεν σ’
ενδιαφέρει. Μου πρότειναν κατά καιρούς πολύ σημαντικά πράγματα. Ένιωθα όμως
λίγο σαν τους ανθρώπους που δεν μπορούν πια ν’ αγαπήσουν…

Προτιμώ πιο πολυεπίπεδους ρόλους. Πιο «υπόγειους» χαρακτήρες. Αυτή η γυναίκα,
το έργο, είναι λαμπερό. Δεν σε βάζει σε σκέψεις. Είναι αυτό ακριβώς που
βλέπεις. Είναι από κείνες τις γυναίκες που τακτοποιούν τα πάντα και
καταφέρνουν τα πάντα… Είναι από καθαρό υλικό, σαν τον αφρό της σαμπάνιας η
Ντόλλυ.

Σας μοιάζει;

Ήμουν ένα κορίτσι που όλο γέλαγε. Αισιόδοξη. Όχι μίζερη… Δεν ήμουν ποτέ
σταρ. Δεν ήθελα να ξοδεύομαι. Αυτό που μ’ ευχαριστεί είναι η απλή ζωή. Μια
σταρ δεν μπορεί να φυτεύει πατάτες, να σκαλίζει ντοματιές, να πονούν τα πόδια
της, να γερνά. Κι εμένα μ’ αρέσουν, μ’ ευχαριστούν όλ’ αυτά. H Ντόλλυ με τον
τρόπο της, εγώ με τον δικό μου… Πάντως τα κατάφερα.

«Θα ‘μουν τώρα… τμηματάρχης A’»

«Λατρεύω την τηλεόραση. Μου ‘δωσε ευκαιρίες και χρήματα. Είναι όμως άλλο
πράγμα», εκτιμά τώρα η Χρυσούλα Διαβάτη. «Είμαι από τις πρώτες ηθοποιούς που
έπαιξαν στην τηλεόραση. («Γαλήνη», «Συνταγματάρχης Λιάπκιν», «Γιούγκερμαν»,
«Εν Αθήναις»). Είχαμε αγάπη, ξέρετε, γι’ αυτό που κάναμε. Αυτό είναι που τώρα
πια λείπει. Θυμάστε το «Θέατρο στην τηλεόραση»; Γινόταν ολόκληρη παραγωγή. Με
πεντάμηνες πρόβες… Εξαντλητικές. Τώρα έμαθα για το περίφημο πεντάωρο στο
θέατρο. Αν ήθελα να ορίζω την έμπνευσή μου με το ρολόι, θα γινόμουν δημόσιος
υπάλληλος. Θα ‘μουν τώρα… τμηματάρχης A’».

INFO

«Ντόλλυ!» («H προξενήτρα») του Θόρντον Ουάιλντερ από το ΚΘΒΕ σε μετάφραση και
σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη, στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης (τηλ. 2310-288.000).