Tα χέρια της…

Δεν αντέχω να μην επιστρέψω. Στη Μιμή της Αλεξίας Βουλγαρίδου, που άκουσα στη
Θεσσαλονίκη, χάρη στην «Όπερα Θεσσαλονίκης» και στην «Μποέμ» της. Να επιστρέψω
για να «ζουμάρω» στα χέρια της. Έγραφα ότι ο ρόλος αποκτά καινούργιες
διαστάσεις στα χέρια της. Και κυριολεκτούσα όταν έγραφα «στα χέρια της».
Επιμένω. Αν βλέπατε τα χέρια της! Πώς έβαζε λίγο κρασί στο ποτήρι για να
συνέλθει στην πρώτη πράξη, πώς τύλιγε γύρω της το σάλι, πώς χάιδευε στη
δεύτερη πράξη το μπονεδάκι που της κάνει δώρο ο Ροντόλφο, πώς τίναζε μια
κλωστούλα από πάνω του… Πώς τα χέρια αυτά, τα δάχτυλα αυτά άρχιζαν να
γίνονται στην τρίτη πράξη, όταν η αρρώστια και η απελπισία προχωρούν: σαν
διάφανα, σαν χωρίς σάρκα. Πώς μεταμορφώνονταν σε απεγνωσμένα, σε «χαμένα», σε
οριστικά φευγάτα – σαν σπασμένες φτερούγες – στην τέταρτη, λίγο πριν η Μιμή
φύγει από τη ζωή. Την όπερα την υπεραγαπώ, αλλά στις παραστάσεις της τα πάθη
των ηρώων της, όπως παίζονται και δείχνονται, με αφήνουν συνήθως αδιάφορο –
ενίοτε γελάω κιόλας. Σπάνια έχω συγκινηθεί. Αυτή η Μιμή, της Αλεξίας
Βουλγαρίδου, με συγκίνησε. Και δεν με συγκίνησε απλώς. Με συγκλόνισε. Τόσο
ώστε να μην την ξεχάσω ποτέ. H Κυρία Αλεξία Βουλγαρίδου είναι σαφές ότι είναι
πια «διεθνών προδιαγραφών». Ευελπιστώ, αυτή τη Μιμή να την δει και η Αθήνα. Σε
μια παράσταση που της αξίζει. Και ευελπιστώ, την Κυρία Βουλγαρίδου να την
βλέπουμε από ‘δώ και πέρα όσο συχνότερα γίνεται στην Ελλάδα.