ANAΛΩΣIMA Tο σχέδιο της μαμάς

«Κοίτα να δεις τι θα κάνουμε», λέει μια μαμά στο νήπιο το οποίο μόλις παρέλαβε
από το σχολείο: «Θα διαβάζουμε κάθε μέρα αυτό το βιβλιαράκι που σας έδωσαν και
θα προχωράμε παρακάτω από ό,τι διαβάζετε με τη δασκάλα. Έτσι όταν πηγαίνεις
εκεί θα τα ξέρεις καλύτερα απ’ όλους. Θα είσαι πρώτος. Σου αρέσει η ιδέα μου;»
Το μικρό, μαθητής προνηπίων κατά πάσα πιθανότητα, δυσκολεύεται να συλλάβει το
σχέδιο. H μαμά ξαναρχίζει να το εκθέτει, πιο γλυκά, πιο πονηρά, πιο δελεαστικά
ακόμα. Είναι η μέρα κατά την οποία το «στέλεχος της Βόνταφον που μπορεί και να
μην αυτοκτόνησε» εμφανίζεται με τα μάτια θολά στις φωτογραφίες των εφημερίδων.
Ένα στέλεχος που θα υπήρξε καλός μαθητής, ίσως πρώτος απ’ όλους, ίσως
παιδιόθεν. Όπως και το άλλο στέλεχος, ο διευθυντής, ο επιτυχημένος, ο
απροσπέλαστος, που επίσης εμφανίζεται σε διάφορες φωτογραφίες. Τα στελέχη
επιχειρήσεων θεωρούνται συνήθως ό,τι πιο σούπερ, ό,τι πιο επιτυχημένο, ό,τι
πιο αξιοσέβαστο. Οι δουλειές – βραβεία, οι δουλειές εξουσίας, με το ρίσκο, με
τις αποφάσεις, με την ένταση και την αδρεναλίνη, με τις αυτοκινητάρες, με…
με… με… Αυτές που ονειρεύεται κάθε γονιός για το παιδί του, και το
μορφώνει και το μαθαίνει αγγλικά και το σπουδάζει και το ποτίζει με την αγάπη
της πρωτιάς και το ονειρεύεται νικητή και τροπαιούχο και το παραμορφώνει. Αλλά
τις μέρες αυτές, ίσως και οι γονείς να κάναμε μια μικρή ανακωχή με τα παιδιά
μας. Μήπως τα αφήναμε για λίγο ήσυχα, να διαβάσουν κόμικς, να δουν τηλεόραση,
να παίξουν στο κομπιούτερ, να χαζέψουν παραπάνω από το κανονικό, να κοιμηθούν
το πρωί και να χάσουν το πρώτο μάθημα. Μέρες που είναι, ίσως αξίζει να
σκεφτούμε ότι δεν πειράζει και πολύ, βρε αδερφέ, αν δεν γίνουν στελέχη
επιχειρήσεων.