Pοκαμπίλι ιστορία

Ήταν η καλύτερη συναυλία της χρονιάς – μία από τις καλύτερες που έχουμε δει
ποτέ. Και πάνω κάτω το περιμέναμε πως ο Ρόμπερτ Γκόρντον θα ήταν σπουδαίος.
Μόνο που ο κ. Γκόρντον ήταν ακόμη καλύτερος. Με το ροκ εν ρολ γραμμένο στο DNA
του, φωνή για να κάνει και τα σίδερα να λειώσουν, αληθινή ροκαμπίλι ψυχή και
με τον έξοχο Κρις Σπέντιντ στην κιθάρα που έπαιξε σε κάποια στιγμή τα ριφ του
Κλάπτον, του Πέιτζ, του Χάρισον, του Τσακ Μπέρι σαν να είχε μπει στο πετσί
τους σε μια αναμφισβήτητα πολύ δυνατή τους στιγμή. Ο Γκόρντον έδωσε επίσης την
απογειωτική ερμηνεία του στο Fire, σύνθεση του Σπρίνγκστιν, και ράγισε καρδιές
– όσες είχαν αντέξει δηλαδή ώς εκεί – με το Don’t Be Cruel του Έλβις για
φινάλε. H καλή μέρα στο «Αν» μάλιστα είχε φανεί από νωρίς, με τους δικούς μας,
τον Αλέξανδρο Πέρρο με τους Lone Stars και τους Rockets, που έπαιξαν πριν από
τον θρύλο Γκόρντον, ροκ εν ρολ πρώτης ποιότητας και με καλοδουλεμένες
ερμηνείες, κρατώντας τον κόσμο κολλημένο στις μουσικές τους και τους μπάρμεν
να περιμένουν το διάλειμμα για να δώσουν καμιά μπίρα. Συναυλία που έγραψε
ιστορία, δηλαδή…