Οι καρχαρίες είχαν τη… δική του ιστορία

«Σκέφτηκα, τι θα γινόταν εάν ένας από εκείνους τους καρχαρίες που τραυματίζαμε κατά λάθος στο ψάρεμα, μας ακολουθούσε. Έτσι άρχισα να γράφω για καρχαρίες», έλεγε ο συγγραφέας των «Σαγονιών του καρχαρία», Πίτερ Μπέντσλεϊ

Ο Πίτερ Μπέντσλεϊ ζούσε άνετα ως «ελεύθερος» δημοσιογράφος πριν αποφασίσει να
ασχοληθεί σοβαρά με τα έργα και τις ημέρες του μεγάλου λευκού καρχαρία, τον
οποίον εν Ελλάδι γνωρίσαμε από τη μεγάλη οθόνη το 1975. Το «Jaws» («Τα σαγόνια
του καρχαρία») ήταν το πρώτο και συνάμα το πιο επιτυχημένο βιβλίο του.
Παρέμεινε επί 40 και πλέον εβδομάδες στη λίστα των μπεστ σέλερ των «New York
Times» το 1974 και πούλησε πάνω απο 20 εκατομμύρια αντίτυπα. Πριν προλάβει να
ξεθωριάσει η χαρά των βιβλιοπωλών, έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του, βγήκε
στην μεγάλη οθόνη από τον νεαρό (τότε) Στίβεν Σπίλμπεργκ, που δοκίμαζε την
πρώτη του ακριβή παραγωγή. Το έργο ήταν το πρώτο blockbuster του Χόλιγουντ σε
θερινή περίοδο και επρόκειτο να αλλάξει διά παντός τη νοοτροπία των παραγωγών.
Θα άλλαζε όμως και τη δική μας νοοτροπία για τα ήσυχα καλοκαιρινά νερά των
διακοπών μας…

Ωστόσο ο… καρχαριοφάγος Πίτερ Μπέντσλεϊ, που πέθανε προχθές από πνευμονικό
οίδημα σε ηλικία 65 ετών, θα είχε πολλά να μας πει, εάν είχαμε την ευκαιρία να
τον ρωτήσουμε σχετικά με το θέμα. Στο τελευταίο βιβλίο του, «Shark Trouble»
(2002) που είναι συλλογή διηγημάτων με ιστορίες θαλασσινές, όταν τον ρώτησαν
αν από κυνηγός καρχαριών έγινε υποστηρικτής τους, απάντησε: «Ναι, έγινα
προστάτης τους και, πάνω απ’ όλα, θαυμαστής τους».

H σχέση του με τους καρχαρίες άρχισε από την παιδική του ηλικία, στα ταξίδια
που έκανε με τους γονείς του στα νησιά Ναντάκετ (στη Μασαχουσέτη). Στις
συνήθειες της οικογένειας περιλαμβανόταν το ψάρεμα ξιφία, αλλά συχνά πυκνά το
αγκίστρι τους παγίδευε καρχαρίες. H ιδέα τού ήρθε πολύ αργότερα, το 1964, όταν
άκουσε στο ραδιόφωνο ότι ένας ψαράς έπιασε έναν μεγάλο λευκό καρχαρία βάρους
2.060 κιλών.

Ως δημοσιογράφος, ο Μπέντσλεϊ είχε δημοσιεύσει ρεπορτάζ για καρχαρίες στη
«Washington Post» και στο «Newsweek». Ένα από αυτά τα ρεπορτάζ είδε ο εκδότης
Πίτερ Κόνγκτον και αποφάσισε να τον πλησιάσει και να του ζητήσει να γράψει
μυθιστόρημα μ’ αυτό το θέμα. Ασυνήθιστος στο να γράφει λογοτεχνικά κείμενα,
προσπάθησε να γράψει «ένα μεγάλο θέμα»· αλλά η ιστορία του παρουσίαζε κενά και
οι πρώτες 100 σελίδες τού επεστράφησαν… Το σενάριο γράφτηκε ξανά από τον
ίδιο και τον Καρλ Γκότλιμπ, αλλά η τελική εκδοχή δεν τον έβρισκε σύμφωνο. Ούτε
το κάστινγκ των ηθοποιών (εκείνος είχε προτείνει την τριάδα Πολ Νιούμαν,
Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Στιβ Μακ Κουίν).