ANAΛΩΣIMA Ο παράδεισος είναι αλλονών

Οι εξερευνητές βρήκαν τον παράδεισο στη Νέα Γουινέα. Έναν παράδεισο για τους
κατοίκους του, τα ζώα του και τα φυτά του, που δεν καταλαβαίνουν ακόμα ότι
τελείωσε η ανεμελιά και η αυτάρκεια τους τώρα που τους πήραν χαμπάρι οι
άνθρωποι. Τι τον θέλουν οι άνθρωποι τον παράδεισο, αφού δεν μπορούν πια να
κοιμηθούν κρεμασμένοι στα δένδρα, να φάνε ρίζες και φρούτα, να απολαύσουν το
κρέας ωμό, να ζήσουν γυμνοί σε αγέλες; Τι τον θέλουν, αφού τους τσιμπάνε
τσουκνίδες, τους δαγκώνουν φίδια, γλιστρούν στη λάσπη, περδικλώνονται στις
λιάνες, σκοντάφτουν στα βράχια, δηλητηριάζονται από τους σκορπιούς, ιδρώνουν
από τη ζέστη και βρωμοκοπάνε; Αφού ο παράδεισος για τους ανθρώπους είναι κάτι
τελείως διαφορετικό από αυτόν που βρήκαν στη Νέα Γουινέα, κάτι βολικό και
καθαρό, με γαλλικά αρώματα, χαλιά, φούρνους μικροκυμάτων και θερμοσίφωνες,
έντονες γεύσεις, σιρόπια και μπαχάρια και μουσικές, λόγια ευχάριστα και αγάπες
και λουλούδια και αναγνώριση και αποδοχή από τους ομοίους τους, γιατί
ξεβολεύουν τα δενδρόβια καγκουρό και τους πορτοκαλομάτηδες βατράχους; Κάτι
ήξερε ο καλός θεούλης που έδιωξε από τον Παράδεισο το ανθρώπινο είδος. Το
κατάλαβε εκείνος πως για άλλα σπουδαία και μεγάλα ήταν πλασμένο. Για το καλό
του το έκανε. Αφού το ξέρουμε όλοι κατά βάθος γιατί δεν επιτρέπουμε στους
παραδείσους να υπάρχουν, αλλά θέλουμε να τους ανακαλύπτουμε και να τους
ξεπατώνουμε σώνει και καλά; Να δούμε σε πόσα χρόνια, ή μήνες, ίσως και ημέρες,
θα αρχίσουμε να διαβάζουμε τις αναλύσεις για την παρακμή και την καταστροφή
του νέου παραδείσου, που τον αποχαιρετάμε νοερά με το που μάθαμε ότι υπάρχει.