MEΛINA AΣΛANIΔΟY «Θολούρα έχουν και ακροατές και καλλιτέχνες»

«H πρόκληση για μένα στο στούντιο ήταν ό,τι έπρεπε για να ανακαλύψω και τον ποπ εαυτό μου», λέει η… λαϊκή Μελίνα Ασλανίδου

Ανήκει στη γενιά των τραγουδιστριών που έκαναν το πρώτο τους βήμα την εποχή
που προετοιμαζόταν πυρετωδώς η μεγάλη πίστα των ριάλιτι (και η μεγάλη πτώση
των έντεχνων ειδώλων). Πριν καλά καλά συνδέσουμε το (εξαιρετικό) γράδο της
φωνής της με το επώνυμό της, ήρθε η εποχή της επέλασης των νεόκοπων σταρ της
TV (και ό,τι αυτό περιλαμβάνει) και της οπισθοχώρησης – για να μην πούμε
πανικού – των «έντεχνων», οπισθοχώρηση που αντικατοπτρίζει την ανικανότητά
τους να «απαντήσουν» στην κρίση αξιών στον χώρο τους…

Τι κάνει, λοιπόν, σε τούτη την δύσκολη περίοδο, μια νέα τραγουδίστρια που έχει
ξεκινήσει με φόρα (από το «Τι σου ‘κανα και πίνεις»), αλλά είναι ξεκάθαρο ότι
δεν ανήκει σ’ εκείνους που δίνουν γη και ύδωρ προκειμένου να φτάσουν τους
στόχους τους;

«Απλά προσπαθώ να κάνω σωστές επιλογές», λέει. «Να συνεργάζομαι με ανθρώπους
που εκτιμώ, να λέω τραγούδια που μου αρέσουν».

Με τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο ανά χείρας – τρίτο, αν μετρήσουμε και το
πρώτο σινγκλ με τους Απέναντι – δείχνει μια μάλλον συνεπή στάση στον τρόπο που
αντιμετωπίζει τη δουλειά της, σαν προσεκτική – όχι ιδιαίτερα τολμηρή –
μαθήτρια, που προσπαθεί να ισορροπήσει μέσα στα αντικρουόμενα ρεύματα στο
τραγούδι. Δύο χρόνια μετά το πολυσυλλεκτικό «Το πέρασμα» (Sony BMG, με
τραγούδια των Θ. Παπαδόπουλου, Λ. Μαχαιρίτσα T. Μπουρμά) μας παραδίδει το
«Παιχνίδι είναι» (Sony BMG) σε μουσικές Αντώνη Βαρδή και Στέφανου Κορκολή (και
παραγωγή Γιώργου Κυβέλου), 12 εύληπτα τραγούδια που αντανακλούν τέλεια το
«ραδιοφωνικό», όχι ιδιαίτερα ανήσυχο αυτί του σημερινού ακροατή.

Θεωρείτε επιτυχημένο ένα τραγούδι στον χώρο, όταν έχει τις ίδιες πιθανότητες
να επιλεγεί από τον παραγωγό του ραδιοσταθμού «Σφαίρα» (που παίζει πιο σουξέ
λαϊκά) ή του «Μελωδία» (του πιο «έντεχνου»);

Ο καθένας μας θέλει να απευθύνεται σε όσο γίνεται περισσότερο κόσμο. Δεν
κάνουμε δίσκους για να τους ακούμε εμείς και οι φίλοι μας. Από αυτή την άποψη,
λοιπόν, ναι, είναι καλό να μπορεί να ακουστεί ένα τραγούδι σε όλα τα
ραδιόφωνα.

Υπάρχει μια θολούρα στις ημέρες μας, ως προς το τι πρέπει να στοχεύσει ένας
καλλιτέχνης. Το δικό σας κριτήριο, για την επιλογή τραγουδιών;

Η θολούρα είναι φαινόμενο των καιρών μας – και ισχύει για όλους, ακροατές και
καλλιτέχνες. Προσωπικά, προσπαθώ να κάνω πράγματα που θέλω να κάνω, και να τα
υποστηρίζω με την καρδιά μου. Ο δίσκος ήταν πρόταση δική μας στον Στέφανο
Κορκολή και τον Αντώνη Βαρδή. Περάσαμε επτά δημιουργικούς μήνες μαζί.
Δημιουργικούς και σε κουβέντες και σε επίπεδο στούντιο.

Ξεκινήσατε ως λαϊκή τραγουδίστρια σε κομπανίες της Θεσσαλονίκης. Στην Αθήνα
σταθήκατε δίπλα σε μεγάλα ονόματα (Αρβανιτάκη, Γαλάνη, Νταλάρα κ.ά.) και σε
μεγάλα προγράμματα και σε μικρότερα μαγαζιά. Τι νομίζετε ότι σας ταιριάζει
καλύτερα;

Μου αρέσουν οι εναλλαγές, γιατί – μέχρι στιγμής – κάθε νέα συνεργασία είναι
ένα ταξίδι με νέες εμπειρίες. Σίγουρα με το λαϊκό πρόγραμμα στα μικρά μαγαζιά
αισθάνομαι πιο εξοικειωμένη, γιατί έτσι ξεκίνησα, αλλά έχω περάσει καλά και
στα μεγάλα μαγαζιά.

«Μοναδικό κριτήριο είναι να μιλάς στο κοινό»

Υπάρχουν τελικά δύο στρατόπεδα στο τραγούδι; Και αν ναι, πώς βλέπετε την
προσέγγιση των πρωτοκλασάτων «έντεχνων» προς τους τραγουδιστές πίστας;

Ο καθένας κρίνεται από τις επιλογές του, το ίδιο κι εγώ. Νομίζω ότι αυτό είναι
το μοναδικό κριτήριο και μόνο έτσι πρέπει να «μιλάει» ένας καλλιτέχνης – οι
απόψεις, τα σχόλια, οι θεωρίες είναι περιττά. Ούτε θέλω να μπαίνω σε τέτοιες
λογικές… Το μόνο που έχω προσπαθήσει μέχρι στιγμής είναι να λέω καλά
τραγούδια και να υποστηρίζω αυτό που κάνω όσο μπορώ καλύτερα.

INFO

Ορφέας Περίδης και Μελίνα Ασλανίδου στη μουσική σκηνή «Δίπλα Στο Ποτάμι»
(Λάμπρου Κατσώνη 189, Αγ. Ανάργυροι, τηλ. 210-2610.444) κάθε Παρασκευή και Σάββατο.