Ο τρομερός παππούς…

Κοντεύουν δεκαπέντε μέρες αλλά η βραδιά μού είναι καρφωμένη στο μυαλό. Και δεν
μου πάει η καρδιά να μη γράψω κάτι. Για το ρεσιτάλ του Άλντο Τσικολίνι στο
Μέγαρο Μουσικής. Βγήκε ο τρομερός ο παππούς, ο ογδοντάχρονος, κάθησε στο πιάνο
και… βυθίστηκε. Σε μια αιώνια εφηβεία που έχει επιπλέον το ατού της βαθιάς
ωριμότητας. Έπαιξε μόνο Σοπέν στο πρώτο μέρος και μετουσίασε μέσα από τα
πλήκτρα μια βαθιά, βαθύτατη συγκίνηση – καιρό είχα να ακούσω Σοπέν και σαν να
τον «ανακάλυπτα» πάλι. Μια εσωτερικότητα, μια μουσικότητα, μια φιλοσοφία των
αισθημάτων συναρπαστική… Και στο δεύτερο μέρος ξανακάθησε και τόλμησε να
παίξει, στα ογδόντα του, Λιστ. Τρομερές ακροβασίες, η αποθέωση της
δεξιοτεχνίας, ιλιγγιώδεις κούρσες στο κλαβιέ – λαμπρή επίδειξη μιας τέχνης
σπουδαίας που δεν κάνει υποχωρήσεις και συμβιβασμούς με τη φτήνια ακόμα κι
όταν κάνει μουσική ταυτόσημη με τον εντυπωσιασμό. Πώς είναι δυνατόν να
λειτουργούν άψογα αυτά τα ογδοντάχρονα δάχτυλα; Και όμως! Φυσιολογική
αντίδραση ο ενθουσιασμός του κοινού, τα χειροκροτήματα, τα «μπράβο»… Για τα
οποία ο τρομερός παππούς, αγέλαστος, μ’ ένα αδιόρατο, ίσως, χαμόγελο, μας
ευχαρίστησε με δυο ανκόρ. Να είναι καλά και να παίζει έτσι πολλά χρόνια ακόμα!