H «γεροντοκόρη» και ο… απέναντι

Δεν είχε φανεί να θίγεται το θρησκευτικό τους αίσθημα τότε. Των ορθοδόξων και
καθολικών θρησκευόμενων χριστιανών των οποίων εθίγη το θρησκευτικό τους
αίσθημα από την επίμαχη σκηνή του έργου «Δόκτωρ Φάουστους» του Δημήτρη
Λιγνάδη. Έχω την αίσθηση αντιθέτως πως, εάν δεν έκαναν την πάπια, μάλλον
προσπαθούσαν, όπως όπως, να τα κουκουλώσουν όταν, επί τόσους μήνες, θιγόταν το
δικό μας θρησκευτικό αίσθημα με όσα ακούγαμε να διαπράττουν, εντελώς…
ρεαλιστικά μάλιστα και όχι… αφαιρετικά όπως στην παράσταση, πλείστα όσα μέλη
της Ιεραρχίας – δεν μιλούν για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου… Όταν
διάβασα ότι ζητούν να περικοπεί η σκηνή για να μην τη βλέπουν οι θρησκευόμενοι
χριστιανοί και σοκάρονται – και γιατί να πάνε στην παράσταση; – ξέρετε τι μου
θύμισαν; Το κλασικό ανέκδοτο με τη γεροντοκόρη που καταγγέλλει στην αστυνομία
ότι ο απέναντί της κυκλοφορεί ολόγυμνος προσβάλλοντας τη δημόσια αιδώ και όταν
η αστυνομία πάει σπίτι της για «αυτοψία» και βλέπει από το παράθυρό της τον
απέναντι γυμνό από τη μέση και πάνω και τη ρωτάει πού βλέπει τον «ολόγυμνο»,
εκείνη απαντάει: «Όταν ανεβώ στην καρέκλα»… Το ερώτημα είναι με ποια «πλάτη»
ανεβαίνουν στο βάθρο του κήνσορα και του τιμητή και ζητούν από το υπουργείο
Πολιτισμού «να παρέμβει»… Τα υπουργεία Πολιτισμού δεν έχουν ως αρμοδιότητά
τους τη λογοκρισία, κύριοι. Στην Ελλάδα του 2006 τουλάχιστον. Διότι στη
Γερμανία του ’30 και του ’40, όταν επικεφαλής τού τότε υπουργείου Προπαγάνδας
ήταν ο αλήστου μνήμης Γκέμπελς, ε, ναι, την είχε το υπουργείο του και την
αρμοδιότητα αυτή…