[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Μυστήριοι καιροί, παράξενες συμπτώσεις. Τηλέφωνα «σπασμένα», τηλέφωνα «σε
ανοικτή ακρόαση» με «συνακρόαση» και μαγνητόφωνα. Θα δούμε και κασέτες στην
Ομόνοια, κασέτες σε μαύρες σακούλες ή αυτά ανήκουν σε παλιότερες εποχές; Το
«πάρε με στο τηλέφωνο, λιγάκι να τα πούμε» δίνει τη θέση του στο «μη μιλάς,
δεν είναι απαραίτητο». Μέρες ’89, μνήμες σκληρές. Αδυσώπητες. «Στη γωνία
Φιλελλήνων και Ξενοφώντος, μέσα σε μια σακούλα, υπάρχει μια κασέτα για σας».
Κασέτα με πλούσιο υλικό. Για τον Ανδρέα και το ΠΑΣΟΚ. Ο Μαυρίκης, ο Γρυλλάκης,
κόσμος κάτω από τον κόσμο, και άτομα χωρίς πρόσωπο, αφανή, αδιευκρίνιστα,
χαμένα πίσω από κλειστές πόρτες. Ποιος ακούει ποιον και γιατί. Ποιος δίνει τις
εντολές, ποιοι τις υλοποιούν, και με ποιων κάλυψη. Τα τότε λίγο-πολύ τα
μάθαμε. Τα τωρινά μένει να δούμε. Τα ερωτήματα πάντως παραμένουν τα ίδια.
Ποιος και γιατί. Στους δέκα μήνες που μεσολάβησαν από τότε που το πήρε
χαμπάρι, η κυβέρνηση δεν κατάφερε να απαντήσει. Από αδυναμία και ανικανότητα.

Δεν καταπίνονται

Ανικανότητα, αδυναμία, και υστεροβουλία. Και θεαματικές κινήσεις, αντί για
πραγματική πολιτική. Σε μια χώρα που ο αντιαμερικανισμός αγγίζει το 95%, ο
Πρωθυπουργός K. Καραμανλής αρπάζει από τα μαλλιά την ευκαιρία, να τινάξει την
μπάνκα στον αέρα! Δείχνει και με τα δυο χέρια ότι τον παρακολουθούσαν οι
Αμερικάνοι, και στέλνει περίπατο όσα του λένε (και του λέμε) ότι είναι
εκπρόσωπος της «λαϊκής» Δεξιάς. Όπως και να το κάνεις, όπως και να το πεις,
μεγάλη κίνηση ανδρεοπαπανδρεϊκού χαρακτήρα, αλλά χωρίς περιεχόμενο. Γιατί
ποιος να το φάει ότι η προχθεσινή αποκάλυψη για τις υποκλοπές δεν έχει σχέση
με την ανακοίνωση της εισοδηματικής πολιτικής της φτώχειας; Εκείνα τα 12 ευρώ
του ΕΚΑΣ και τα άλλα τόσα στις συντάξεις του ΟΓΑ δεν τα καταπίνουν οι
συνταξιούχοι ούτε με δέκα υποκλοπές μαζί…

Τραμπούκοι χτυπούν

Μυστήριοι καιροί, παράξενες συμπτώσεις (μέρος δεύτερον). Αθήνα 2006,
Θεσσαλονίκη 1963, οσμή θανάτου. Σαράντα τρία χρόνια πριν, σαράντα τρία χρόνια
μετά, εν μέση οδώ, τραμπούκοι χτυπούν με τεχνικές κομάντος και με την άγρια
βουλιμία των αρπακτικών στα μάτια. Θεσσαλονίκη, Σπανδωνή και Ερμού γωνία.
Αθήνα, Ναυαρίνου και Ιπποκράτους. Γωνία επίσης. Αντιφρονούντες, λέει. Τότε για
την ειρήνη, τώρα για «ένα αδειανό πουκάμισο». Πέτυχαν το ’63, απέτυχαν το
2006, αλλά τι σημασία έχει; Το παρακράτος παραμένει ίδιο. Είτε φοράει
«καρφίτσες», είτε φοράει κουκούλες. Ίδιο κι απαράλλαχτο. Στις κινήσεις, στις
μεθόδους, στην τακτική, στις προθέσεις. Και στο χρώμα. Μαύρο, σαν το πηχτό
σκοτάδι που το κρύβει στοργικά στα σπλάγχνα του. Το παρακράτος και η
αστυνομία. Κι ο ομφάλιος λώρος που τους δένει. Σφιχτά. Διαχρονικά και
ακατάλυτα. Σάρκα από την ίδια σάρκα…

Ο αστυνομικός

Τα τότε τα μάθαμε. Τα τωρινά μένει να δούμε. H κυβέρνηση Καραμανλή – άλλη
σύμπτωση και τούτη – «δεσμεύεται» ότι θα εντοπίσει τους δράστες. Όπως και η
κυβέρνηση του θείου του, τότε. Τη συνέχεια την είδαμε – δικαστές και
δημοσιογράφοι βγάλαν την άκρη. Τώρα; Έχουμε και λέμε (απαριθμούμε τα
ερωτήματα, μήπως και ξεφύγουν από την προσοχή κυβέρνησης και Δικαιοσύνης, τώρα
που ο κόσμος «καίγεται» με τις υποκλοπές): Γιατί οι αστυνομικοί που ήταν στην
άλλη γωνία, έξω από το πολιτικό γραφείο του υπουργού Δημόσιας Τάξης, δεν
κινήθηκαν; Γιατί η διμοιρία των MAT που ήταν 30 μέτρα από το σημείο δεν έτρεξε
να προλάβει το κακό; Πολλά τα γιατί, πολύ περισσότερα τα ερωτηματικά. Και οι
υποψίες. Που γίνονται περισσότερες από την επίμονη προσπάθεια «εντεταλμένων»,
και επ ‘ ενοικίω, να μας πείσουν ότι αυτή την ιστορία την διεκπεραίωσαν «κάτι
παλιόπαιδα από τα Εξάρχεια»…

Κωμωδία

Στο μεταξύ, σε κανονική κωμωδία εξελίσσεται η υπόθεση του ανασχηματισμού της
κυβέρνησης. H νέα εκδοχή, που επίμονα διέρρεε από το Μέγαρο Μαξίμου, (προ
υποκλοπών) είναι ότι ο ανασχηματισμός αναβάλλεται για λίγες ημέρες, διότι «ο
Πρωθυπουργός δεν είναι έτοιμος». Λογικό. Με τόσο… βαρυφορτωμένο πρόγραμμα
που έχει πού να βρει χρόνο να ασχοληθεί με τις αλλαγές στην κυβέρνηση. Όμως
μετά το φιάσκο των υποκλοπών στο οποίο πόνταρε επικοινωνιακά η κυβέρνηση ο
Πρωθυπουργός άρχισε πάλι να ξαναζεσταίνει τις αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα.
Εκείνους όμως τους καημένους υπουργούς του, όπως και τους εν αναμονή
υπουργοποιήσιμους, δεν τους λυπάται; Οι μισοί είναι στα πρόθυρα νευρικής
κρίσης και οι άλλοι μισοί έτοιμοι να πηδήσουν από τα παράθυρα.

«O θησαυρός»

Πολύπειρος περί τα δικαστικά, δικηγόρος της Αθήνας, από τους πλέον σοβαρούς
λειτουργούς του χώρου, στοιχηματίζει ότι αυτή η ιστορία με την κυρία
Μπουρμπούλια δεν θα έχει την ευτυχή κατάληξη που αναμένει η κυβέρνηση. Ότι «το
κατηγορητήριο είναι πολύ ισχνό για να το δεχθούν οι γαλλικές αρχές και να
συναινέσουν στην έκδοσή της. Ίσως αν ανοίξουν οι λογαριασμοί της στην Ελβετία
και τεκμηριωθεί κατηγορία για ξέπλυμα μαύρου χρήματος να γίνει εφικτή η έκδοσή
της».

Δεοντολογίας εγκώμιον

Πάλι μια χαρά τα κατάφερε η τηλεόραση, ιδιωτική και κρατική, με το ΠΑΣΟΚ. H
εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στη θέση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς
εξαφανίστηκε ανάμεσα σε επεισόδια στη λαϊκή και σε δηλώσεις της κυρίας Βίσση.
Κι όπου παίχτηκε, ως βίντεο των 20 δευτερολέπτων, έκανε παρέα στο δελτίο
καιρού. Μια χαρά δούλεψε το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης. Μια χαρά.
Κι όσο για την κρατική EPT, έδωσε πραγματικά ρέστα. Τρεις ώρες «λάιβ» η
συνέντευξη της κυρίας Βίσση, μόλις 10 λεπτά η συνέντευξη Παπανδρέου ως
προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Αντικειμενικότητος και δημοσιογραφικής
δεοντολογίας εγκώμιον…