Πάλι, μωρό μου, λείπεις…

– «Πάλι, μωρό μου, λείπεις, πάλι μ’ εγκαταλείπειειειεις…».

– Για τον Νίκο το τραγουδάς αυτό;

– Για το κράτος το τραγουδάω αυτό!

– Σε εγκατέλειψε το κράτος;

– Γιατί, εσένα τι σου έκανε; Σου πέρασε βέρα στο δεξί;

– Εγώ νιώθω να βρίσκομαι στο έλεος του Θεού!

– Τι να σου πρωτοκάνει κι ο Θεός; Έπλασε κόσμο και ντουνιά, δημιούργησε
ουρανό, πετεινά του ουρανού, ρινόκερους. Να σου προβλέψει και την Μεσογείων, ο
Μεγαλοδύναμος;

– Ξέρεις πόσο την υπολογίσανε, ειδικά στη Μεσογείων, την κυκλοφοριακή
συμφόρηση; Οκτώ χιλιόμετρα την ώρα.

– Είχα αγοράσει ένα ωραιότατο σακάκι με βάτες: Ώσπου να διασχίσω την
Μεσογείων, οι βάτες είχαν περάσει από τη μόδα. Κι ο Θεός μέχρις ενός σημείου.
Δεν μπορεί να αφήσει άλλες εκκρεμότητες και να τρέχει Μεσογείων να το παίζει
τροχονόμος!

– Στο έλεος του Θεού! Στο έλεος του χιονιά! Όσο σε κάποιο έλεος βρισκόμαστε.
Ελεήστε τον αόμματο, τον κουτσό, τον στραβό…

– Τον Άγιο Παντελεήμονα. «Πάλι, μωρό μου, λείπεις, πάλι μ’
εγκαταλείπειειειεις»…

– Μας έχουνε γραμμένους!

– Σε ποιο μητρώο; Ούτε καν γραμμένους μας έχουνε. Ας ήξερα ότι με έχουνε
γραμμένη. Γραμμένη κάπου, οπουδήποτε… Ακόμα κι εκεί που δεν πιάνει μελάνι…
Αλλά γραμμένη! Υπαρκτή! Όχι μαγική εικόνα…

– Εγώ νιώθω ο άνθρωπος με το ποτιστήρι!

– Ποιος άνθρωπος με ποιο ποτιστήρι;

– Το παιχνίδι με τις κουκκίδες. Και σου λένε «ενώστε τις γραμμές από το
1 μέχρι το 53». Και μονίμως το βαριέσαι. Και μονίμως τις ενώνεις. Και μονίμως
σου βγαίνει ο άνθρωπος με το ποτιστήρι. Και λες «γιατί το έκανα εγώ τώρα αυτό;
Αφού ήξερα εκ των προτέρων την απύθμενη ηλιθιότητα; Την αβυσσαλέα μαλακία;
Γιατί μια ζωή ενώνω τις κουκκίδες; Γιατί είμαι ο άνθρωπος με το ποτιστήρι; Τι
να ποτίσω με το ποτιστήρι; Τι; Τους κήπους των Βερσαλλιών στο τριάρι της
Κυψέλης;».

– «Πάλι, μωρό μου, λείπεις, πάλι μ’ εγκαταλείπειειειεις…».

– Τώρα εμείς, κακώς την κάνουμε αυτή τη συζήτηση από τα κινητά μας…

– Αφού δεν διαθέτουμε ακίνητα;

– Γίνονται υποκλοπές. Υπάρχει, λέει, κύκλωμα που παρεμβαίνει στα λογισμικά των
εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Μέχρι και στον Πρωθυπουργό φτάσανε.

– Για Πρωθυπουργό δεν ξέρω. Για μένα το ‘χω σίγουρο! Προχθές, η Λίνα ξέρεις τι
μας σερ-

βίρισε; Τη μελιτζανοσαλάτα της γιαγιάς μου!

– H γιαγιά σου πέθανε!

– H μελιτζανοσαλάτα ζει! Πάει από μάνα σε κόρη κι από γενιά σε γενιά. Δεν
μαρτυράμε τη συνταγή σε κανέναν. Έχουμε δώσει όρκο σιωπής.

– Ομερτά για μια μελιτζανοσαλάτα!

– Το μυστικό της Κοντέσας Βαλέραινας… Πώς, λοιπόν, έφτασε η συνταγή
στη Λίνα; Ποια σπείρα την υπέκλεψε, ποιο σκατά λογισμικό υπεξαίρεσε τη
μελιτζάνα;

– «Πάλι, μωρό μου, λείπεις, πάλι μ’ εγκαταλείπειειειεις…».

– Μην είσαι απόλυτη. Δεν δώσανε αυξήσεις σε μισθωτούς και συνταξιούχους;
Μισθοί από 0,6 έως 1,45, συντάξεις 0,33 έως 0,50!

– Αυτό δεν είναι αύξηση. Αυτό το δίνεις πουρμπουάρ σε σουβλατζήδικο και σε
μουντζώνει το γκαρσόνι!

– 319 ευρώ τον μήνα ο συνταξιούχος! Μες στην πολυτέλεια και στη χλιδή…
Μπαίνει άρχοντας στο φαρμακείο…

– Δεν ξέρει ποιο υπογλώσσιο να πρωτοδιαλέξει!

– Τι γίνεται, ρε συ; Πού είναι η περίθαλψη; Πού η μέριμνα, πού η πρόνοια; Πού
είναι το κράτος!

– Ένωσε τις κουκκίδες από το 1 έως το 53!