Δρόμοι

Με τον τίτλο…

… «Λευκές δούλες του Λονδίνου», η εφημερίδα «Τάιμς» έγραφε για τις ράφτρες
της βρετανικής πρωτεύουσας, για τη σκληρή δουλειά και τις πενιχρές αμοιβές
αυτών των κακοπληρωμένων εργατριών:

«Ίσως…

… δεν είναι ευρύτερα γνωστό πως οι ιδιοκτήτες πολλών εργοστασίων στις
ανατολικές συνοικίες της μητρόπολης βάζουν ράφτρες να δουλεύουν μέχρι τις
τέσσερις και τις πέντε τα ξημερώματα για να ράβουν παντελόνια και γιλέκα και
πουκάμισα και πως πολλά από αυτά τα δύστυχα πλάσματα δεν σηκώνουν κεφάλι από
τη βελόνα 18 και 19 ώρες την ημέρα. Δεν είναι ασυνήθιστο κορίτσια να δουλεύουν
από τις έξι το πρωί μέχρι τις δώδεκα τη νύχτα, να πέφτουν βιαστικά για λίγες
ώρες ύπνου κι ύστερα να σηκώνονται για να τρέξουν πάλι στο “εργαστήρι”, όπως
το λένε. Οι αμοιβές των πουκαμισάδων και των παντελονάδων είναι πενιχρές και
όσες από αυτές τα καταφέρνουν να πάρουν 6 σελίνια, λένε πως έβγαλαν “μια καλή
εβδομάδα”. Λίγες που κάνουν τις λεπτοδουλειές για ευυπόληπτους οίκους της
πόλης κερδίζουν παραπάνω. Όμως, οι πιο πολλές, που δουλεύουν 18 ώρες την
ημέρα, δεν βγάζουν περισσότερα από 4 σελίνια την εβδομάδα. Οι συνέπειες από
αυτή την κατάσταση είναι θλιβερές. H άθλια όψη των γυναικών του Σάντγουελ, του
Στέπνεϊ και του Σεντ Τζορτζ δεν περνάει απαρατήρητη. Μερικές φορές, πέντε κι
έξι κορίτσια στριμώχνονται σε ένα μικρό δωμάτιο και μέσα σε αυτό δουλεύουν και
κοιμούνται και τρώνε μαζί, οργώνοντας το πανί με τις βελόνες τους από τα
χαράματα μέχρι τα μεσάνυχτα, χωρίς καμιά ελπίδα για τους δώσει χαρά. Οι
πνευμονικές παθήσεις είναι κάτι συνηθισμένο σε αυτές τις γυναίκες κι η
ανθυγιεινή δουλειά σε τόσο στενάχωρα μέρη τις κάνει να γερνούν πριν από την
ώρα τους».

Λίγες μέρες…

… αργότερα, μια άλλη εφημερίδα, η «Γκάρντιαν του Μάντσεστερ», έκανε επίθεση
στους «Τάιμς» γι’ αυτό το ρεπορτάζ: «Πάνε μια δυο εβδομάδες που οι εφημερίδες
του Λονδίνου έχουν βαλθεί να τραβήξουν την προσοχή του κοινού στην άθλια
κατάσταση που ζουν οι ράφτρες της μητρόπολης, αυτή η πολυάριθμη τάξη του
γυναικείου πληθυσμού της πόλης, που η εφημερίδα “Τάιμς” χαρακτήρισε πρόσφατα
“λευκές δούλες του Λονδίνου”. Όσον αφορά σε αυτόν τον όρο, που τόσο άρεσε
στους συκοφάντες του βιομηχανικού συστήματος, νομίζουμε ότι δεν μπορεί να
ισχύει για κανέναν εργαζόμενο στη Μεγάλη Βρετανία. H χρήση του απλώς δίνει
στους οπαδούς της δουλείας στις ΗΠΑ ένα ακόμη επιχείρημα για να το πετάξουν
στα μούτρα των Άγγλων που μιλούν υπέρ της κατάργησής της». Ημερομηνία 4
Νοεμβρίου 1843.

Ναι…

… μπορεί να μοιάζουν, αλλά δεν είναι χθεσινά δημοσιεύματα. Αυτά συνέβαιναν
στη μητρόπολη του «βιομηχανικού συστήματος» τον δέκατο ένατο αιώνα.