ΣE ΠPΩTO ENIKO Πράσινη κάρτα

Ήταν, θυμάμαι, η μοναδική φορά που πρασίνισα από τη ζήλεια μου εξαιτίας
ταινίας του Χόλιγουντ. Και όμως. Όταν είδα το μαγικό θερμοκήπιο που διατηρούσε
στο νεοϋορκέζικο διαμέρισμά της η Άντι ΜακΝτάουελ στην ομώνυμη ταινία, ήταν
σαν να μου έγραφαν στον ουρανό το «Εν τούτω νίκα». Νίκα, είπα στον εαυτό μου.
Νίκα τη ματαίωση, νίκα τη θλίψη, νίκα το κενό σου. Όχι πως με έπαιρνε να
φτιάξω τέτοιον ιδιωτικό παράδεισο και μάλιστα τεχνητώς θερμαινόμενο, αλλά
πάντως κάτι προσπάθησα έκτοτε.

Και ιδού εγώ, μέσα στο ξεροβόρι και τον χιονιά των τελευταίων ημερών, να
παλεύω να προστατεύσω εκ των ενόντων τη λεμονιά της βεράντας μου. Μια λεμονιά
σε βαρέλι που χρόνια μού καίει την καρδιά γιατί δεν λέει να πάρει τα ‘πάνω
της, έτσι φιλάσθενη και μελαγχολική που μου βγήκε. Σα να μην της έφταναν τα
σώψυχα και οι νευρώσεις της, μας ήρθε τώρα καπάκι και το χιόνι.

Την τύλιξα, τη στήριξα, τη χουχούλιασα, τη χτένισα, τη σκούφωσα, την
παρακάλεσα να μην το βάλει κάτω, να μην τα ρίξει όσα φυλλαράκια πασχίσαμε τόσο
καιρό μαζί για να αποχτήσει. Την όρκισα σχεδόν να μη μου υποτροπιάσει.

Έστω. Ας το κάνει για χάρη μου. Στο κάτω κάτω, εγώ είμαι ο άνθρωπος κι αυτή
είναι η φύση.