Ψηφίδες Aθήνας…

Ψηφίδες. Πετραδάκια. Σαν αυτά τα αρχαία τα πετραδάκια που τα μαζεύουν σιγά
σιγά, υπομονετικά, οι αρχαιολόγοι, με την ελπίδα ότι θα ξαναστήσουν το έργο
τέχνης το αρχαίο, ένα τμήμα του έστω – που κάτι να «λέει». Θραύσματα μνήμης.
Που μια λευκή νύχτα, ένα να «ρίξεις» στο μαξιλάρι κι αρχίζουν να αναδύονται κι
άλλα, και να αυγαταίνουν, και το ένα να σέρνει το άλλο – από πού και από πότε
ούτε που ξέρω… Τέτοια θραύσματα έριξαν στο χαρτί ο Μάνος Ελευθερίου και ο
Θανάσης Θ. Νιάρχος. Θραύσματα μνήμης, όμως, που τα «οριοθέτησαν» ανάμεσα στο
’60 και στο ’70 – η δεκαετία του ’60, τα σίξτις που λένε τώρα. Μια δεκαετία
που «έγραψε». Γεγονότα-σταθμοί, πρόσωπα που καθόρισαν τις επόμενες δεκαετίες,
αλλά και συμβάντα που πέρασαν στα ψιλά, που μπορεί και να μην πέρασαν ούτε στα
ψιλά, μια ξεχασμένη «οδός Δρόση», το «Βυζάντιο», η «Εξωραϊστική», το
βιβλιοπωλείο του Λιαναρίδη, το σπίτι του Πέτρουλα, τα φτερά στο κεφάλι των
Καλουτάδων, η δεύτερη σελίδα στα «NEA» κι ο Βαρίκας, η οτομοτρίς – «ωτομοτρίς»
την γράφαμε τότε… -, το ραδιόφωνο, ο Μαμάκης, ένα πλάνο ταινίας, η
«βεσπασιανή» στην Κλαυθμώνος, ένα βλέμμα, ένα ξεσηκωμένο Παρίσι, η Γορίτσα που
ποιος την ξέρει, ένα ξεχασμένο από όλους αγόρι που κρεμάστηκε, ένα «κόκκινο,
της φωτιάς» παντελόνι, ένας μακρινός (τότε…) Βόλος… – ψηφίδες που η άτιμη
η μνήμη κάπου τις φυλάει κι όταν εμφανιστούν έρχονται και δένονται η μια με
την άλλη…

… και θραύσματα Βόλου

Και οι ψηφίδες που ανέσυραν γλυκά, αβίαστα ο Μάνος ο Ελευθερίου και ο Θανάσης
ο Νιάρχος – είναι και ποιητές οι δυο τους… -δέθηκαν σφιχτά: ένα μωσαϊκό. Που
τυπώθηκε απ’ τον Καστανιώτη σε ένα κομψό βιβλιαράκι με τον τίτλο «Δεκαετία του
’60». Και που διαβάζοντάς το μετά έμεινα άγρυπνος. Και τα δικά μου θραύσματα
απ’ τη δεκαετία αυτή κι από έναν μακρινό (τότε…) Βόλο άρχισαν να σωρεύονται.
Κι ανάμεσά τους, ένα εστιατόριο νοικοκυρεμένο, κατάλευκο, σαν κουτί, που το
λέγανε «Μινέρβα». Κι ένας ψηλός, λεπτός, αρχοντικός κύριος, που πάντα στεκόταν
ορθός στην πόρτα. Και που όταν περνούσαμε, η μάνα με το γκρενά το παλτό κι ο
πατέρας με το ρεπούμπλικο κι εγώ σφιχτά απ’ το χέρι, πάντα τον χαιρετούσαν:
«Καλησπέρα, κύριε Νιάρχο».