ΣE ΠPΩTO ENIKO H σονάτα του χιονιού

Ο μικρός είχε πάρει από το σπίτι μια μεγάλη κούπα και μάζευε με προσοχή το
χιόνι που έπεφτε. «Θα το κρατήσω μέχρι το καλοκαίρι», ανακοίνωσε στον πατέρα
του, που δεν ήξερε πώς ακριβώς να αντιμετωπίσει μια τέτοια αφοπλιστική
βεβαιότητα. Οι περαστικοί – που είχαμε και τον νου μας μη γλιστρήσουμε –
χαμογελάσαμε συγκαταβατικά με την κατηγορηματικότητα του ανέφικτου και
συνεχίσαμε τη μάχη για να διασχίσουμε άλλο ένα τετράγωνο. «Να πάρουμε κι ένα
πιάτο, να το γεμισουμε κι αυτό», συνέχισε ο πιτσιρικάς. Αν δεν ζητήσεις το
αδύνατο στα 5 σου, πότε θα το ζητήσεις;

Λίγο πιο πέρα, μια παρέα εφήβων, πανευτυχείς λόγω της απρόσμενης σχόλης, αφού
κυλίστηκαν στα χιόνια όσο άντεξαν, πήραν μια κάτασπρη μπάλα, μπήκαν στο
κάτασπρο γήπεδο μπάσκετ της γειτονιάς και άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο. H
μπάλα χανόταν μέσα στα χιόνια και εκείνοι κλωτσούσαν αδιακρίτως αλαλάζοντας
και προσπαθώντας να την εντοπίσουν. Δύσκολο. Αλλά αν δεν ζητήσεις το δύσκολο
στα 16 σου, πότε θα το ζητήσεις;

H πορεία ανάμεσα στα χιόνια συνοδευόταν από τους απόηχους των φωνών υπεύθυνων
και ανεύθυνων στις τηλεοράσεις – όλες ανοιχτές για να ανακόψουν με τα
ντεσιμπέλ τους το κύμα κακοκαιρίας. Και ξαφνικά, από ένα ανοιχτό παράθυρο, ο
δρόμος πλημμμύρισε με τη μουσική από μια σονάτα για πιάνο του Μότσαρτ. Για μια
στιγμή, όλα απέκτησαν νόημα. Οι νότες ξέφευγαν από το ζεστό δωμάτιο και
στροβιλίζονταν στον αέρα μαζί με τις νιφάδες για να πέσουν γλυκά πάνω στους
περαστικούς. H φύση σε μια από τις πιο έντονες εκφάνσεις της και η ανθρώπινη
διάνοια σε μια από τις πιο υψηλές εκφράσεις της συνέθεσαν μια σκηνή που έβαλε
τα πάντα στη θέση τους: τον καιρό, τα συναισθήματα, την κοινότητα, τον χρόνο.
Αν δεν ζητήσεις την απλότητα τέτοια μέρα, πότε θα τη ζητήσεις;