Δρόμοι

Τα έπιπλα…

… κατάλευκα, μοιάζουν με σκηνικό ταινίας μέσα στο σπίτι της κυρίας Μαρίκας
Σακελλαρίου. Είναι και η ίδια ντυμένη στα λευκά, από την κορφή ώς τα νύχια. Τα
μαλλιά της, πιασμένα σε αλογοουρά, θυμίζουν τον καιρό που ήταν μπαλαρίνα. Το
τελευταίο μοντέλο της Μερσεντές είναι παρκαρισμένο στην αυλή της και η θέα από
τη βεράντα της στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο αξίζει πολλά εκατομμύρια. Όμως
έχει έναν ασυνήθιστο γείτονα.

Στα 150 μέτρα…

… παρακάτω από το εξοχικό της, στον ίδιο δρόμο, βρίσκεται η πύλη της φυλακής
του Σαν Κουέντιν. Όταν η κυρία Μαρίκα βγήκε έξω παραμονές των Χριστουγέννων,
λίγες μόλις ώρες νωρίτερα είχε γίνει η εκτέλεση ενός ακόμη θανατοποινίτη.
Βρήκε το μέρος γεμάτο μπουκάλια νερού, σκισμένες εφημερίδες και ξεχασμένα πανό
πάνω στον φράχτη με το συρματόπλεγμα. Ήταν ό,τι είχαν αφήσει πίσω τους οι
1.500 άνθρωποι που είχαν πλημμυρίσει την περιοχή τη νύχτα της εκτέλεσης, άλλοι
για να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτήν κι άλλοι για να την υποστηρίξουν. Ο δρόμος
όπου βρίσκεται το σπίτι της κυρίας Σακελλαρίου είναι ένας από τους πιο
παράξενους στη χώρα. Τα μπανγκαλόου και τα εξοχικά διακόπτονται απότομα από
τον όγκο της φυλακής με τους μελλοθανάτους. Το μεγαλύτερο μέρος του έτους, οι
περίπου πενήντα κάτοικοι της περιοχής ζουν μιαν ήσυχη, επαρχιώτικη ζωή,
περπατώντας μέχρι το μικρό ταχυδρομικό γραφείο για να πάρουν την αλληλογραφία
τους και φωνάζοντας τους γείτονές τους με τα μικρά ονόματά τους. Όμως, τις
νύχτες των εκτελέσεων, όταν αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, η περιοχή
πλημμυρίζει από φώτα και θόρυβο. Όπως οι περισσότεροι γείτονές της, η κυρία
Σακελλαρίου δεν μπορεί να κλείσει μάτι. «Νιώθω κουρέλι», λέει σε έναν
δημοσιογράφο της «Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ» που την επισκέφτηκε. «Το λατρεύω το
μέρος, είναι το πιο όμορφο στον κόσμο, μα εκείνες τις νύχτες γίνεται φρικαλέο.
Νιώθω φρικτά που κάθε τόσο κάποιος εκτελείται εδώ πιο κάτω. Είναι βάρβαρο,
πρωτόγονο».

Τα ίδια…

… νιώθουν και οι γείτονές της. Όπως η κυρία Γκρεό. Συνήθως βάζει τις
ωτασπίδες της και πέφτει στο κρεβάτι. Όχι όμως κι εκείνη τη νύχτα πριν από τα
Χριστούγεννα. Ξαγρύπνησε, παρακολουθώντας τους διαδηλωτές που είχαν μαζευτεί
έξω από τη φυλακή. «Κάποιοι πρέπει να αντισταθούν», λέει, «για να μάθει όλος ο
κόσμος τι συμβαίνει εδώ». Κάποιος είπε στην κυρία Γκρεό πως μερικές εβδομάδες
αργότερα ο θάνατος θα έκανε άλλη μιαν επίσκεψη στον δρόμο της. «Σε μερικές
εβδομάδες;» είπε με έναν αναστεναγμό. «Θα έχω φύγει. H επόμενη εκτέλεση δεν θα
με βρει εδώ».

Στην πολιτεία…

… του κυβερνήτη Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ εκτελέστηκε προχθές άλλος ένας
θανατοποινίτης, ηλικιωμένος κι αυτός σαν τους περισσότερους περίοικους της
φυλακής του Σαν Κουέντιν, που απολαμβάνουν από τα εξοχικά τους τη μαγευτική
θέα του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Δεν μάθαμε αν η κυρία Γκρεό είχε προλάβει να
μετακομίσει.