ANAΛΩΣIMA Ξενιτεμένη λυματολάσπη

Τελικά η αθηναϊκή λυματολάσπη δεν θα πάει στο Σουδάν. Μάλλον προς Βορράν θα
τραβήξει, για το Βέλγιο ή τη Γαλλία, για κάποια χώρα με τσιγκούνηδες Φράγκους
που έμαθαν να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι μόλις κατέβηκαν από τα δέντρα,
αφού πρώτα τούς ρήμαξαν τα βελανίδια. Κρίμα, γιατί στο Σουδάν κάτι μου έλεγε
ότι θα φέρονταν στην αθηναϊκή λυματολάσπη όπως της αξίζει, με τον πρέποντα
σεβασμό προς την ένδοξη ιστορία της και το παρελθόν της… Ενώ στο Βέλγιο,
αμφιβάλλω. Αυτοί οι άνθρωποι, οι πολύ εξειδικευμένοι Ευρωπαίοι, έχουν κάτι το
απρόσωπο, κάτι το τυπικό, κάτι το ψυχρό κι ανάποδο· δεν αναδεικνύουν τις
ιδιαιτερότητες των λυμάτων, τα οποία κομποστοποιούν – μα τον Γουτεμβέργιο,
έτσι το διάβασα – συρρικνώνουν, αφυδατώνουν και στη συνέχεια τα χρησιμοποιούν
ως καύσιμα, λιπάσματα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, οι αθεόφοβοι. Δεν είναι
άνθρωποι να τους εμπιστευθείς κάτι τόσο ιδιαίτερο όπως η λυματολάσπη σου, να
εκτεθείς στα ασυγκίνητα επιστημονικά τους μάτια. Κι εμείς, πτωχοί σε
τεχνολογία αλλά τίμιοι στην παραγωγή αποβλήτων, δεν μπορούμε να στείλουμε
επιστήμονες μαζί με τη λυματολάσπη, να μάθουν την τεχνολογία, τα μυστικά
κατεργασίας της, να αγοράσουν τα υλικά και τα μυστικά των ανθρώπων αυτών που
μας πήραν την ιδέα (διότι δική μας ιδέα ήταν, το λέει η λαϊκή παροιμία με το
σκατό-παξιμάδι· μόνο άνθρωποι που ζουν με λαμπερό ήλιο και χρόνια φτώχεια θα
μπορούσαν να σκεφτούν κάτι τέτοιο). Διότι τους επιστήμονες τούς χρειαζόμαστε
εδώ για σοβαρές δουλειές. Τους απασχολούμε με υψηλά ιδεώδη, με καθαρές
δουλειές, δεν τους ανακατεύουμε σε τέτοιες ιστορίες. Μόνη της θα ξενιτευτεί η
καημένη η λυματολάσπη μας, και ώρα της καλή.