ANAΛΩΣIMA Nα πάρουμε την Πόλη

Αστροναύτες με πλήρη εξάρτυση κυνηγούν κοτόπουλα σε δρόμους γεμάτους
σκουπίδια, παιδιά που γελάνε και φορτηγά που ξεχειλίζουν φτερά και πούπουλα. H
γειτονική Τουρκία έχει γίνει πιο γειτονική από ποτέ, έχει ξεπεράσει τα όρια
της κλισέ αυτής προσωνυμίας, έχει πλησιάσει αφόρητα, όχι μόνο εμάς. Ολόκληρη
την Ευρώπη. Τη Γερμανία, που κατοικείται από πολλούς φτηνούς εργάτες Τούρκους,
τη Γαλλία όπου δεν τους θέλουν και νόμισαν ότι έφτανε να πούνε όχι στο
Ευρωσύνταγμα για να γλιτώσουν από δαύτους, κι όλες τις υπόλοιπες και
ενδιάμεσες χώρες και δυνάμεις. Και τώρα, τη θέλουν δεν τη θέλουν, θα την
πάρουν πακέτο, με την υπανάπτυξή της, τις ανάγκες της που προσπαθούν να
αγνοούν, το παρελθόν της που καταπιέζει την ίδια περισσότερο από τους άλλους,
το μέλλον της, που οφείλει να τους απασχολήσει. Διότι δεν γίνεται έτσι,
κυνηγώντας κοτόπουλα δεν την πιάνει τη γρίπη. Ξεφεύγει το πράγμα, έχει φτερά,
έχει μεταλλάξεις, δεν καταλαβαίνει από σύνορα και προκαταλήψεις, κυκλοφορεί
ανενδοίαστα. Και τώρα εμείς ως Ευρωπαίοι πια το καταλαβαίνουμε καλύτερα από
όλους, την Πόλη και την Τουρκία ολόκληρη δεν μπορούμε να την αφήσουμε στη
μοίρα, της, το φυσικό σύνορο ο Έβρος, οι γκρίζες ζώνες και η υφαλοκρηπίδα,
τίποτα δεν εγγυάται τις αποστάσεις. Πρέπει να την πάρουμε λοιπόν, όχι όπως
ονειρεύονται ακόμη τα σχολικά βιβλία, αλλά όπως δικαιούνται να ονειρευτούν στο
εξής τα σημερινά παιδιά, να την πάρουμε στην Ευρώπη που, τι θα κάνει, θα
ξαναγεννήσει τα οράματά της, της ειρηνικής συνύπαρξης στον ίδιο πολιτικό χώρο,
όπου οι προχωρημένοι θα συνεργάζονται με τους αναγκεμένους για να
αντιμετωπίζουν εκατέρωθεν διαφορετικά προβλήματα, αλλά και παρόμοια, όπως
είναι οι απειλές που δεν εξαιρούν κανέναν.