Όλα τώρα άλλα

«Μόλις πριν από λίγο, το τελευταίο αντίο. Αν και απών τον τελευταίο καιρό, δεν
εμποδίζαμε τη φαντασίωση μιας αναπάντεχης ανατροπής του σκηνικού ώστε να
υπάρξει και πάλι η ζωντανή παρουσία, το βλέμμα, το γέλιο, η απαράμιλλη
ευγένεια του ήθους και της κουλτούρας. Ναι! Κρυφά ή και φανερά φαντασιώναμε
ότι μπορεί και πάλι να υπάρξει. Ο θάνατος μέχρι που να πει την τελευταία του
λέξη είναι υπό αίρεση. Όμως ο τελευταίος λόγος μόλις ειπώθηκε.

Τέλος. Έχω την αίσθηση ότι στην εφημερίδα του που για είκοσι και τόσα χρόνια
φιλοξενεί τα κείμενά μου τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο, όπως τίποτα δεν
μπορεί να είναι ίδιο με την εποχή που εκείνος έζησε. Όλα άλλα. Το πατάρι στο
Κάουφμαν δεν θα είναι ποτέ το ίδιο. Αλλά και οι Πρωτοχρονιές, πώς μπορούν οι
Πρωτοχρονιές να είναι αυτές που ήσαν; Τα φώτα που σβήναν στην οδό Στησιχόρου
καθώς έμπαινε η νέα χρονιά ήταν μια αίσθηση – ψευδαίσθηση παντοτινής, καθότι
επαναλαμβανόμενης, ασφάλειας, γενναιοδωρίας, καλοσύνης, ευγένειας, ευπρέπειας.
H Πρωτοχρονιά, Ελένη, δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια. Παιδιά όλοι εμείς που
ξαφνικά γεράσαμε. Εφεξής κάθε πρώτη του Γενάρη μια ξένη μέρα θα προβάλλει στο
αβέβαιο και δυσεντόπιστο μέλλον μας.»

Αντίο, Λέων.