«Ή εμπόριο θα κάνεις ή τραγούδι»

Δημήτρης Αποστολάκης, Δημήτρης Ζαχαριουδάκης, Μαρία Κώτη, Περικλής Τσουκαλάς, Αλέξης Νόνης και Αντώνης Σκαμνάκης ­ κατά κόσμον Χαΐνηδες ­ ενώνουν τις φωνές τους με τους Κωστή Αβυσσινό, Παντελή Θαλασσινό, Σωκράτη Μάλαμα, Γιάννη Χαρούλη, Χαονία και τον γνωστό Ψαραντώνη σε ένα διπλό CD, το οποίο μαρτυρεί πόσο σημαντικό (για το αποτέλεσμα) είναι το πνεύμα της ομαδικής δουλειάς

Δεν έχουν καμία από τις ιδιότητες που φτιάχνουν τους ραδιοφωνικούς σταρ.
Δεκαπέντε χρόνια τώρα, οι Χαΐνηδες έχουν αποδείξει ότι δεν τους απασχόλησαν
στιγμή τα παιχνίδια του λάιφ στάιλ του τραγουδιού ή οι αγχώδεις προσπάθειες
των «ποιοτικών» του χώρου, που ιδροκοπούν να πιάσουν τον σφυγμό της αγοράς.
Εκείνοι έχουν τον δικό τους χαβά. Και ο χαβάς (όπως και ο βήχας) φαίνεται από
το πρώτο άκουσμα…

Το διπλό ολοκαίνουργιο άλμπουμ τους, «Ο γητευτής και το δρακοδόντι» (ΜΒΙ),
έχει τη σφραγίδα της προσωπικής έκφρασης και ταυτόχρονα τη χαρά της ομαδικής
και εμπνευσμένης δουλειάς, περισσότερο εξωστρεφούς και χορευτικής από τις
προηγούμενες. Χαρακτηριστικό της ότι το ύφος των τραγουδιών είναι αρκετά
απομακρυσμένο από την κρητική παράδοση (που έτσι κι αλλιώς λειτουργούσε πάντα
ως αφετηρία), με περισσότερο εμφανή την επιρροή του ρεμπέτικου (και λαϊκού).

Στις ενορχηστρώσεις, που βασίζονται στον ήχο παραδοσιακών οργάνων, φαίνεται
ολοκάθαρα η ανησυχία μουσικών που επιζητούν νέους δρόμους, νέες οπτικές, γι’
αυτό και τείνουν χείρα στους Αχιλλέα Περσίδη, Κυριάκο Γκουβέντα, Tigran
Sarkissian, Γιώργο Κοτσίνη, Ανδρέα Σκάνδαλο, Γιώργο Μακρή, Νίκο Παπαναστασίου
και Σόλη Μπαρκή. Στο δεύτερο CD είναι απόλυτα παρούσα η Κρήτη της παράδοσης,
των παραμυθάδων και του Ψαραντώνη.

«Καθένας που προτείνει ένα κομμάτι», λέει ο Δημήτρης Αποστολάκης (από τα
ιδρυτικά μέλη), «το δουλεύει έως ένα σημείο και μετά το φέρνει στην ομάδα και
δουλεύεται απ’ όλους. Αν η ιδέα είναι καλή υιοθετείται. Αυτή η συλλογικότητα
βγαίνει πολύ ωραία στον δίσκο».

Τραγούδια που πατάνε σε παλιές φόρμες (γι’ αυτό και γίνονται αμέσως οικεία),
στίχοι που έχουν το «ήθος» και την αμεσότητα των δημοτικών (όπως και οι
μουσικές, γράφονται κυρίως από τον Δημήτρη Ζαχαριουδάκη), ερμηνείες που έχουν
πίσω τους «προπόνηση» ωρών μπροστά σε κοινό. Το συγκρότημα έχει διατηρήσει τον
βασικό του ήχο, παρ’ όλο που οι αλλαγές μελών δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Βάση
τους – σταθερά – και ορμητήριό τους η Κρήτη.

Καταφέρνετε να κρατήσετε το συγκρότημα 15 χρόνια τώρα. Είναι σπάνια στις
μέρες μας αυτή η διάρκεια…

Δεν υπάρχουν συνταγές για κανέναν. Εμείς προσπαθούμε να κάνουμε αυτό που
κάναμε πάντα. Να γράφουμε τα τραγούδια μας και να τα κοινωνούμε στον κόσμο…

Στην Αθήνα δεν σας βλέπουμε τακτικά. Στην Κρήτη έχετε κάποιο συγκεκριμένο
στέκι στο οποίο παίζετε;

Συγκεκριμένο όχι. Παίζουμε σε μουσικές σκηνές και σε μπαρ και όπου τέλος
πάντων υπάρχουν χώροι της προκοπής. Και δεν μένουμε μόνο στην Κρήτη. Πάμε
παντού, σε όλη την Ελλάδα.

Πάντως, από τη δουλειά σας φαίνεται ότι δεν διακατέχεστε από το άγχος που
έχουν οι περισσότεροι συνάδελφοί σας στην Αθήνα…

Σωστά τα λέτε. Ή εμπόριο θα κάνει κανείς ή θα γράφει τραγούδια. Εμείς έχουμε
ξεκαθαρίσει ότι μας ενδιαφέρει το δεύτερο.

Δεν σας ενδιαφέρουν οι πωλήσεις;

Μας ενδιαφέρουν. Θέλουμε να αρέσει η δουλειά μας, θέλουμε να μπορεί να φθάσει
σε πολύ κόσμο, γι’ αυτό κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Δεν αλλάζουμε όμως τη
στάση μας στα πράγματα ή τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη μουσική για να
αρέσουμε…

«H αποδοχή του κόσμου μας κρατά»

Τι είναι εκείνο που ενθαρρύνει τους Χαΐνηδες να συνεχίζουν σε μια μουσική
αγορά που αποζητά νούμερα; «H αποδοχή και η χαρά που παίρνουμε από τον κόσμο
όταν παίζουμε. Αν σκεφθείτε ότι εμείς ουδέποτε αφήσαμε τον τόπο μας για να
έρθουμε στην Αθήνα να κυνηγήσουμε τα πράγματα και αν συνυπολογίσετε και την
κρίση που υπάρχει σήμερα, τότε δεν πρέπει να παραπονιόμαστε. Το κοινό, όσο
περνούν τα χρόνια, μας αγκαλιάζει περισσότερο. Από την άλλη, πόσοι είναι αυτοί
στους οποίους φθάνουν οι πωλήσεις των δίσκων τους για να ζήσουν;»