H απεργία έφερε τους Nεοϋορκέζους πιο κοντά

H Νέα Υόρκη, η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, ξύπνησε για τα καλά. Άνθρωποι
που μέχρι χθες φοβούνταν και τη σκιά τους μοιράστηκαν το αυτοκίνητό τους με
ξένους, άλλοι ξαναθυμήθηκαν τα ποδήλατα και τα σκούτερ, ενώ μέλη του Ερυθρού
Σταυρού μοίραζαν ζεστή σοκολάτα στα εκατομμύρια πεζούς που προσπαθούσαν να
φτάσουν στον προορισμό τους…

Μια πόλη σε κατάσταση εμφράγματος. Αυτήν την εικόνα δίνει η Νέα Υόρκη από
προχθές – Τρίτη – οπότε άρχισε η απεργία των 34.000 υπαλλήλων στα μέσα μαζικής
μεταφοράς, ύστερα από την αποτυχία των συνομιλιών για τη νέα συλλογική σύμβαση
ανάμεσα στους εργαζομένους και την εργοδοσία.

Επτά εκατομμύρια άτομα χρησιμοποιούν ημερησίως τα λεωφορεία και τον υπόγειο
σιδηρόδρομο – ο μοναδικός στον κόσμο που λειτουργεί σε 24ωρη βάση 365 ημέρες
τον χρόνο. Αυτά τα επτά εκατομμύρια χρειάστηκε να βρουν άλλο μέσο για
να μεταφερθούν στις εργασίες, τις δουλειές ή τα σχολεία τους. Κλήθηκαν λοιπόν
να αυτοσχεδιάσουν…

Μια πολυτελής BMW στο Μπρούκλιν βρέθηκε να μεταφέρει έναν υπάλληλο γραφείου,
έναν δικηγόρο και έναν εργαζόμενο σε τεχνική εταιρεία… Μάλιστα, πολλά από τα
ραντεβού μεταξύ των αγνώστων είχαν συμφωνηθεί μέσω Ίντερνετ. «Είμαι δάσκαλος
και αύριο πρέπει να πάω στο σχολείο. Είμαι στο Μπρονξ, πάω στο Μπρούκλιν.
Μπορεί κάποιος να βοηθήσει;», έλεγε ένα μήνυμα-έκκληση στο Διαδίκτυο, το βράδυ
της Τρίτης.

Μοιράστηκαν ιστορίες

Πόλεμος για ένα ταξί. H Νέα Υόρκη έχει παραλύσει

Στο Βόρειο Μανχάταν ένα βαν κατέληξε με έναν φύλακα, έναν υπάλληλο
οδοντιατρείου και έναν πατέρα με τον γιο του… «Πηγαίνετε στο κέντρο; Μήπως
μπορείτε να με πάρετε;». Ο Στίβεν Λέι δεν έχασε ευκαιρία. Μόλις σταμάτησε στο
φανάρι το μικρό λεωφορείο, χτύπησε το τζάμι και απευθύνθηκε στον οδηγό. Για
καλή του τύχη, δεν του είπε όχι. H αλήθεια είναι ότι λίγα τέτοια «όχι»
ακούστηκαν χθες στους δρόμους της πολύβουης πόλης. Ήταν σαν να βγήκαν οι
Νεοϋορκέζοι από το καβούκι τους, σαν να ξέχασαν τους φόβους τους και
αποφάσισαν να μοιραστούν ξένα αυτοκίνητα, προβλήματα, ακόμη και ιστορίες ζωής.
Κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα για όσους κατέληξαν στη λύση του ξένου
αυτοκινήτου για να μεταφερθούν στο κέντρο, δεδομένης της πολιτειακής
νομοθεσίας που επιτρέπει μόνο σε αυτοκίνητα με τέσσερις επιβαίνοντες η είσοδος
στο κέντρο, πάνω από την 96η Λεωφόρο.

Την ίδια ώρα, πολλοί ξεσκόνιζαν τα ποδήλατά τους, άλλοι τα σκούτερ και τα
πατίνια τους… Πιο θαρραλέοι όμως αποδείχθηκαν οι πεζοί. Με γάντια, κασκόλ,
σκούφους – οι θερμοκρασίες κυμάνθηκαν υπό του μηδενός – αλλά και μαλακά
παπούτσια, ξύπνησαν ξημερώματα για να βρίσκονται εγκαίρως στις δουλειές τους.
«Θα χρειαστώ τέσσερις ώρες. Ξεκίνησα στις 6 το πρωί», είπε η Έιμι και τα
μάγουλά της φλόγιζαν από το κρύο. Για καλή της τύχη βρέθηκαν μπροστά της οι
εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού, που μοίραζαν αχνιστή σοκολάτα…

Πρόστιμο 1 εκατ. δολάρια ημερησίως

ΟΙ ΔΥΟ ημέρες που προηγήθηκαν είναι από αυτές που θα ανακαλούν στη
μνήμη τους επί αρκετά χρόνια οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης ως οι ημέρες της
μεγάλης απεργίας. Όπως εκείνες οι 11 το 1980. Είκοσι πέντε χρόνια είχαν να
απεργήσουν στη Νέα Υόρκη οι εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ο δήμαρχος
Μάικλ Μπλούμπεργκ, φοβούμενος τις επιπτώσεις στα εμπορικά καταστήματα, αλλά
και το πλήγμα στον τουρισμό κατά τη γιορτινή περίοδο, αποκήρυξε την απεργία.
Σύμφωνα με την πολιτειακή νομοθεσία, απαγορεύεται στους υπαλλήλους του
Δημοσίου να απεργούν και στο μεγάλο συνδικάτο των εργαζομένων (TWU) επιβλήθηκε
πρόστιμο ύψους 1 εκατομμυρίου δολαρίων ημερησίως όσο διαρκεί η απεργία.