«Tη μια μέρα ήμουν τυφλή και την επομένη μπορούσα να δω»

ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΜΙΑΣ σειράς σοβαρών προβλημάτων με τα μάτια της, η 64χρονη
Τζένιφερ Μάτσαμ είχε μείνει τυφλή. Μόλις λίγες ημέρες, όμως, αφότου υποβλήθηκε
στη Βρετανία σε μια πρωτοποριακή επέμβαση, μπορούσε να διαβάζει ακόμα και τα
μικρότερα γράμματα, στη βάση του πίνακα που χρησιμοποιούν οι οφθαλμίατροι για
να ελέγξουν την όραση. «Τη μια μέρα ήμουν τυφλή και την επόμενη μπορούσα να
δω», δήλωσε. «Ήταν τόσο ξαφνικό, που δεν μπορούσα να το πιστέψω. Άλλαξε
ολόκληρη η ζωή μου».

H τεχνική που χρησιμοποιήθηκε στη Μάτσαμ, τεχνική που φέρει την υπογραφή του
Βρετανού χειρουργού – οφθαλμίατρου Μάικλ Τάπιν από το Νοσοκομείο Ρόγιαλ Σάρεϊ
Κάουντι, είναι στην πραγματικότητα μια βελτιωμένη εκδοχή της παραδοσιακής
μεταμόσχευσης κερατοειδούς χιτώνα. Στην παραδοσιακή επέμβαση, ο κατεστραμμένος
κερατοειδής του ασθενούς αντικαθίσταται από τον υγιή κερατοειδή ενός δότη.
Όμως, το πάχος του κερατοειδούς, καθώς και τα ράμματα που γίνονται, έχουν ως
αποτέλεσμα να χρειάζονται έως και 18 μήνες μέχρι να φανούν τα οφέλη της
επέμβασης – και στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ασθενής καταλήγει με
αστιγματισμό και χρειάζεται να φορά γυαλιά ή φακούς επαφής. Με τη νέα τεχνική
όμως, αφαιρούνται και μεταμοσχεύονται μόνο τα ενδοθηλιακά κύτταρα από το
εσώτερο στρώμα του κερατοειδούς: δεν χρειάζονται λοιπόν ράμματα, και ο χρόνος
της ανάρρωσης περιορίζεται σημαντικά.

Τα ενδοθηλιακά κύτταρα αντλούν το περιττό νερό από τον κερατοειδή, διατηρώντας
τον καθαρό. Όταν όμως υποστούν βλάβη, τότε ο κερατοειδής γεμίζει νερό και
θολώνει. Από τις 15 «πραγματικές μεταμοσχεύσεις ενδοθηλιακών κυττάρων», ή
TenCell, όπως ονομάστηκε η νέα τεχνική, που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα
στη Βρετανία, οι εννέα στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία. «Το καλό με αυτήν την
τεχνική είναι πως δεν καις καμία γέφυρα», δήλωσε ο Μάικλ Τάπιν. «Μπορείς να
επαναλάβεις τη διαδικασία ή να καταφύγεις στην παραδοσιακή μεταμόσχευση
κερατοειδούς». Οι ειδικοί, μάλιστα, ελπίζουν πως στο μέλλον τα ενδοθηλιακά
κύτταρα που χρειάζονται για τις μεταμοσχεύσεις θα καλλιεργούνται στο
εργαστήριο, παρακάμπτοντας έτσι την ανάγκη για δότες και περιορίζοντας τον
κίνδυνο απόρριψης του μοσχεύματος.