Διάδοχοι… στα θρανία

Το «ξερίζωμα» της ομάδας της Ριζούπολης ήταν το κύριο μέλημα του Γιάννη
Βαρδινογιάννη τα τελευταία χρόνια – μια κίνηση που βρήκε σύμφωνη την
πλειονότητα των οπαδών του Παναθηναϊκού. H ενδεκάδα, λοιπόν, του ολέθριου
αγώνα για το «Τριφύλλι» τον Μάιο του 2003 σχεδόν αφανίστηκε αν εξαιρέσουμε δύο
ποδοσφαιριστές. Το μεγάλο ερώτημα που γεννάται είναι κατά πόσο η σημερινή
ομάδα είναι καλύτερη της προηγούμενης. Διότι για να διώξεις ένα κορμό παικτών
που ναι μεν χαρακτηρίζεται «άτιτλος», αλλά έχει πρωταγωνιστήσει σε σπουδαίες
ευρωπαϊκές πορείες, θα πρέπει να έχεις σαφώς ανώτερους αντικαταστάτες, και
κάτι τέτοιο -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- δεν ισχύει. Μια μικρή σύγκριση των
παικτών της Ριζούπολης και των… διαδόχων τους, ίσως οδηγήσει σε ορισμένα
συμπεράσματα.

Ο Τζιοβάνι (αριστερά) ανοίγει τον χορό των «ερυθρόλευκων» γκολ στο ματς – κλειδί για το πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό στις 11 Μαΐου 2003. Το παιχνίδι αυτό ήταν η αρχή του τέλους για εκείνη την ομάδα των «πρασίνων». Δυόμισι χρόνια αργότερα το «Τριφύλλι» ακόμα ψάχνει αγωνιστική ταυτότητα

Νικοπολίδης – Γκαλίνοβιτς

Ίσως η πιο πολυσυζητημένη απομάκρυνση των τελευταίων χρόνων. Ο Νικοπολίδης
φόρεσε για πολλά χρόνια τη φανέλα με το τριφύλλι, όμως όταν η διοίκηση
αποφάσισε να μη συνεχίσει τη συνεργασία της, δεν ήταν λίγοι αυτοί που
αμφισβήτησαν τον όποιο αντικαταστάτη του, διότι η κληρονομιά ήταν βαριά. Και
όμως, ο Γκαλίνοβιτς έχει καταφέρει όχι μόνο να υπερκαλύψει το κενό που άφησε ο
διεθνής πορτιέρο, αλλά και να αγαπηθεί περισσότερο από την εξέδρα!

Σεϊταρίδης – Βύντρα

Ο πρώτος αναχώρησε για το Πόρτο και άφησε ένα μεγάλο κενό πίσω του, κυρίως
όσον αφορά τον επιθετικό τομέα. Ο δεύτερος ήρθε καταχείμωνο (Ιανουάριο του
2005) και κλήθηκε να καλύψει τη δεξιά πλευρά της άμυνας. Έχει αμφισβητηθεί ουκ
ολίγες φορές και σίγουρα δεν έχει παρουσιάσει καλύτερα δείγματα από τον νυν
ποδοσφαιριστή της Ντυναμό Μόσχας. Αλήθεια, αρκεί και μόνο το γεγονός ότι είναι
φιλότιμος;

Κυργιάκος – Μπίσκαν

Όσο καιρό αγωνίστηκε ο Κυργιάκος με την πράσινη φανέλα ήταν χαλκέντερος και
προσέφερε τα μέγιστα στο κέντρο της άμυνας. Εξουδετέρωσε παίκτες όπως τον
Ανρί, αλλά η συμπεριφορά του «ξίνισε» τη διοίκηση, που μάλλον δεν λογάριασε
την προσφορά του και έχασε ένα σπουδαίο στόπερ. Σύγκριση με τον Μπίσκαν δεν
μπορεί να γίνει, διότι πολύ απλά ο Κροάτης δεν είναι στόπερ!

Χένρικσεν – Μόρις

Το κενό που άφησε στην πράσινη άμυνα ο Ρενέ είναι τόσο μεγάλο που ακόμα και ο
ώριμος και ικανότατος Μόρις δεν μπορεί να καλύψει με επιτυχία. Βέβαια, ο Δανός
δεν διώχθηκε γιατί είχε παίξει στο μοιραίο παιχνίδι, αλλά επειδή όντως 34 ετών
δεν έχει να δώσει κάτι παραπάνω. Ο Μόρις έχει ανάλογες εμπνεύσεις με τον
Χένρικσεν, όμως ακόμα δεν μπορεί καν να τον αγγίξει σε απόδοση.

Φύσσας – Δάρλας

Ο Φύσσας δεν είναι ο παίκτης που θα αποδειχθεί «σούπερ» σε κάποιο παιχνίδι.
Ωστόσο, η σταθερότητά του είναι αυτή που τον καθιέρωσε στον ΠΑΟ και ο νεαρός
Δάρλας θα πρέπει να ωριμάσει αρκετά για να τον προσπεράσει.

Μπασινάς – Κονσεϊσάο

H σύγκριση είναι άδικη και για τους δύο. Ο πρώτος αποτέλεσε τη σημαία της
ομάδας για πολλά χρόνια και έδινε και την ψυχή του στο γήπεδο. Ο Βραζιλιάνος,
όμως, ακόμα αναζητεί την ταυτότητά του και φέρνει αναμνήσεις και νοσταλγίας
στην «πράσινη» εξέδρα…

Καραγκούνης – Γκονζάλεζ

Δύο ηγέτες με διαφορετική προσωπικότητα. Ο πρώτος σαφώς πιο «χαμάλης» και
τρεχαντήρι, ο δεύτερος με… δαντελένια συμπεριφορά στο γήπεδο. Και οι δύο
αγωνιστές. Όμως, ο Γκονζάλεζ έχει να επιδείξει ένα νταμπλ με τον Παναθηναϊκό.
Ο Καραγκούνης τι κατάφερε τόσα χρόνια;

Κόλκα – Σέριτς

Πολλοί είναι οι νοσταλγοί του συμπαθέστατου Γιόνας, ενός ποδοσφαιριστή που
πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις, όμως ωστόσο ουδείς κατάλαβε για ποιο
λόγο έφυγε. Ο Σέριτς θα πρέπει να δουλέψει πολύ για να φτάσει την
αποτελεσματικότητα του Φινλανδού.

Μικάελσεν – Νίλσον

Το κοινό σημείο των δύο, η σκανδιναβική προέλευση. Διότι ο Νίλσον μπορεί να
ήρθε στην Παιανία με άψογες συστάσεις, όμως αλήθεια είναι πως ακόμα δεν μπορεί
σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τον Δανό που αγαπήθηκε, διότι πρόσφερε τα
μέγιστα με την πράσινη φανέλα.

Λυμπερόπουλος – Μάντζιος

Μόνο και μόνο για λόγους ηλικίας και προσφοράς ο μικρός δεν μπορεί στην
παρούσα φάση να συγκριθεί με τον «Λύμπε». Παρ’ όλα αυτά, αν δουλέψει έχει όλα
τα φόντα να φτάσει στο ίδιο επίπεδο. Διότι και μπάλα ξέρει καλή και γκολ
πετυχαίνει.

Ολιζαντέμπε – Παπαδόπουλος

Ο Ολιζαντέμπε είναι ο δεύτερος (μετά τον Γκούμα) παίκτης που «επιβίωσε» του
ξεριζωμού, αν και για εκείνον φτάνει η ώρα της απομάκρυνσης. Ουσιαστικά, ήταν
αυτός που ώθησε τη μεγαλύτερη ώθηση για το νταμπλ του 2004, ωστόσο ουδείς
πρέπει να λησμονεί ποιος ήταν ο πρώτος σκόρερ του ΠΑΟ τη συγκεκριμένη σεζόν…