ANAΛΩΣIMA Eπικίνδυνη συνύπαρξη

Δεν πρόλαβε να δημοσιευτεί η καλή μου κουβέντα για το Πεδίον του Άρεως, πέσανε
τα σκυλιά να με φάνε! Κυριολεκτικά. Το βράδυ, περνώντας από εκεί όπου υπάρχουν
φώτα, τον μόνο φωτεινό διάδρομο, που τον φυλάει μέρα-νύχτα η αδέσποτη αγέλη,
όρμηξαν πάνω μας, άρπαξαν πόδια, πέρασαν τα δόντια μέσα από παντελόνια,
μάτωσαν γάμπες. Από το μικρό περιπολικό του φύλακα εκεί δίπλα βγήκαν οι
άνθρωποι και τα σταμάτησαν. Τα ξέρω καιρό αυτά τα σκυλιά, αλλά δεν είχα
καταλάβει ότι έχουν αγριέψει τόσο. «Κάνουμε αναφορές στον δήμο συνεχώς», είπε
ο φύλακας. «Είναι δική του αρμοδιότητα. Τα έφεραν εδώ πριν από τους
Ολυμπιακούς και ξέμειναν. Έχουν ρίξει κάτω μια γυναίκα κι έσπασε τη λεκάνη
της. Τέσσερις φορές έχει έρθει ασθενοφόρο. Δεν μπορούν, λέει, να κάνουν τίποτα
στον δήμο, γιατί η ευθανασία απαγορεύεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι
επικίνδυνα και δεν ξέρω κι εμάς εδώ αν κάποια μέρα δεν θα μας υπακούσουν.
Γιατί δεν είναι δικά μας κι έχουν πολύ απρόβλεπτη συμπεριφορά!». Για δες
λοιπόν τα σκυλιά που κατάφεραν να εγκαταστήσουν ατιμωρητί τη ζούγκλα τους μέσα
στην καρδιά της πόλης των ανθρώπων! H φιλοζωία ανέβηκε σε ψηλότερη θέση από τα
ανθρώπινα δικαιώματα… Να προσπαθούσαμε να το δούμε σαν δείγμα προόδου; Οι
πόνοι στα πόδια μάς εμπόδιζαν. «Μα δεν μπορούν να τα πάνε αλλού; Κάπου
περιφραγμένα; Θα περιμένουν να γίνει πρώτα ζημιά μεγάλη για να το
αποφασίσουν;». Ο φύλακας σηκώνει τους ώμους: «Έρχονται με κάτι δίχτυα και
φυσικά αυτά δεν κάθονται να πιαστούν. Τι να σας πω, είναι θέμα του δήμου. Μόνο
αυτή την αρμοδιότητα έχει εδώ, τα υπόλοιπα είναι της νομαρχίας». Πώς οι
κυρίες, η υπερνομάρχης και η δήμαρχος, βρήκαν τέτοιον άγριο τρόπο συνύπαρξης,
ερμηνεύστε το κατά βούληση.