ANAΛΩΣIMA Συνεχώς ορθοστασία

Μια φωτογραφία του στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας, μία στην τελευταία. H
πρώτη ολόσωμη, η δεύτερη κοντινό πορτρέτο. H πρώτη εξωτερικού χώρου, η δεύτερη
εσωτερικού. H πρώτη ηλιόλουστη, η δεύτερη λουσμένη στον τεχνητό φωτισμό. Θα
μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικές, έχουν όλες τις προϋποθέσεις. Κάθε
άνθρωπος κρύβει μέσα του πολλές όψεις, αντιφατικές στάσεις, διαφορετική
αντιμετώπιση του κόσμου από τη μια στιγμή στην άλλη. Κι όμως, είναι τόσο
ίδιες. Αποπνέουν κι οι δύο κάτι που το καταλαβαίνω απόλυτα, καθώς παλεύω κι
εγώ μαζί του, κάθε χειμώνα τα πρωινά, όπως και κάθε καλοκαίρι τα μεσημέρια.
Κάτι βαθύ κι ακαταμάχητο, που θέλεις να του παραδοθείς γλυκά, αλλά δεν σ’
αφήνει η ζωή. Μια γλυκιά, ακαταμάχητη, παντοδύναμη μέσα στην αδυναμία της,
γοητευτική, κυρίαρχη νύστα. Προδοτικά τα πρωθυπουργικά βλέφαρα μπροστά στον
φακό, βαραίνουν αβάσταχτα. Είναι παράξενο, ο θείος είχε εκείνα τα βαριά
φρύδια, ο ανεψιός πήρε βαριά βλέφαρα. Πόσο τον συμπαθώ όταν τον βλέπω να
παλεύει με την τόσο εσωτερική κι ανθρώπινη τάση για ύπνο… Το ίδιο θα μου
συνέβαινε κι εμένα αν είχα να σπαταλώ τις μέρες μου σε συνεδριάσεις,
κοινοβούλια, διαβούλια, τυπικές συναντήσεις και τα ρέστα, ενώ τα δίδυμά μου
μεγαλώνουν κι είναι στην πιο όμορφη ηλικία. Έχω κι εγώ δίδυμα και ξέρω. Θες να
τρέξεις να τα πάρεις αγκαλιά. Αν και οι φωτογραφίες με τα νυσταγμένα μάτια
άλλη εικόνα μου θυμίζουν, από τις πολύ αγαπημένες της παιδικής ηλικίας των
δικών μου διδύμων: τον καλό και υπναρά χαλίφη Χαρούν ελ Πουσάχ, που
εμφανιζόταν μονίμως απλωμένος στα μαξιλάρια του. Άχαρες εποχές ζούμε όμως
δυστυχώς και η δυτική κουλτούρα θέλει τους καημένους τους ηγέτες συνεχώς
ορθοστασία.