Νo money, no problem!

«EN ΟΙΔΑ ότι ουδέν οίδα!» ΣΩΚΡΑΤΗΣ

«Και όμως, γυρίζει!» ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ

«Φως, περισσότερο φως!» ΓΚΑΙΤΕ

«No money, no problem!» ΑΘΗΝΑ ΡΟΥΣΕΛ

Έτσι το φιλοσόφησε το ζήτημα η νεαρά δισεκατομμυριούχος. Αφού, σου λέει, όλα
τα προβλήματα μου τα προκαλεί η περιουσία μου, πετάω τα λεφτά μου, τα καίω και
δεν έχω προβλήματα. No money, no problem.

Αυτές ήταν, κατά την άποψή της, οι δύο εναλλακτικές λύσεις που έχουν οι
μεγιστάνες: Όταν θέλουν να απαλλαγούν από τους πακτωλούς, ή τους πετάνε ή τους
καίνε. Το γεγονός ότι υπάρχει και τρίτη λύση ούτε που της πέρασε. Ούτε που
διανοήθηκε – εκεί καβάλα στο άλογο, μεταφορικά και κυριολεκτικά – ότι τα 2,7
δισεκατομμύρια δολάρια που είναι η προικούλα της (μείον τα πανωσέντονα και οι
μαξιλαροθήκες) θα μπορούσαν να σώσουν από τον θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες
ψυχές στον πλανήτη ΓΗ. Τον τονίζω τον πλανήτη: ΓΗ!

Γιατί φαίνεται πως η γλυκιά Αθηνούλα είναι κάτοικος άλλου ηλιακού συστήματος.
Ενός συστήματος με δική του, ανατρεπτική, κοσμοθεωρία: No money, no problem!
Που σημαίνει «μακάριοι όσοι πεινάνε!». Αυτοί είναι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι.
Παράδειγμα τα παιδάκια στη Μαύρη Ήπειρο. Όλοι τα βλέπουμε να λιμοκτονούν. Να
λειώνουν. Κι όμως, να είναι τόσο γελαστά, τόσο χαρωπά, που ανοίγει η ψυχή σου,
βρε αδελφέ. Στο κάτω κάτω, υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από τη λιμοκτονία;

Τελικώς, αφού το φιλοσόφησε, αφού εμβάθυνε – όσο μπορεί να εμβαθύνει άνθρωπος
ιππαστί – αποφάσισε να μην τα κάψει και να μην τα πετάξει. Αποφάσισε να τα
αξιοποιήσει δημιουργικά.

Μέρες τώρα, η Υφήλιος παρακολουθεί, με κομμένη την ανάσα, τις αγαθοεργίες της
προς τον Οίκο Υψηλής Ραπτικής Βαλεντίνο, προς κομμωτές, στυλίστες, ανθοπώλες,
«μπομπονιερίστες», εστιάτορες και άλλους συμπαθείς επαγγελματικούς κλάδους. Ο
γάμος της χρονιάς, ο γάμος της δεκαετίας, ο γάμος του αιώνα! Όλα τα MME, σε
πλήρη παράκρουση, σκαρφαλωμένα σε δέντρα, μεσοτοιχίες, παράθυρα,
μπαλκονόπορτες και ελικόπτερα. Όλα και όλοι να αναμεταδίδουν το απολύτως
τίποτα. Να αναπαράγουν το μηδέν εις το πηλίκον. Την εις γάμου κοινωνίαν δύο
ιππέων.

Και να βλέπουμε ξανά και ξανά τα άθλια πλάνα πάνω από μια τζαμαρία του Σάο
Πάολο: Διακρίνεται η Αθηνούλα. Βάζει το χέρι στη μύτη η Αθηνούλα.
Υποβαστάζεται από τον πεθερό η Αθηνούλα. Δεν «ευ παρέστη» ο μπαμπάς της
Αθηνούλας. Ούτε η μητριά της Αθηνούλας. Μόνο η ετεροθαλής αδελφή της
Αθηνούλας. Που τη λένε «Σαντρίν» – σε περίπτωση που θέλουμε να διευρύνουμε τις
εγκυκλοπαιδικές μας γνώσεις.

Στα χρόνια του ζόφου. Στα χρόνια του πόνου και της οδύνης… Στα χρόνια του
λυγμού και της απόγνωσης. Σε τέτοια χρόνια, σε τέτοιες εποχές… Τότε το
ασήμαντο φοράει τη μάσκα του θεμελιώδους. Τότε το ευτελές παίρνει θηριώδεις
διαστάσεις. Το πεπερασμένο μεταμφιέζεται ως μεγαλειώδες. Και τα τεράστια μάτια
των παιδιών που γεννιούνται για να πεθάνουν συνθλίβονται από μια άλογη
επίδειξη χλιδής. Μια σουρεαλιστική τελετή μιας εξωγήινης και ενός προικοθήρα.

Που όταν ξεπέζεψαν από τα άλογα – δεν πατήσανε τα πόδια τους στον ίδιο με εμάς
πλανήτη! «No money, no problem!». Ντροπή, ρε παιδιά. Λίγη ντροπή, ρε παιδιά…

(Ναι, σήμερα είμαι πολύ θυμωμένη…)