Οι προνομιούχοι των 1.500 ευρώ

Αν άκουγε κάποιος τις τοποθετήσεις των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στο
νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ τις τελευταίες ημέρες, θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι
για όλα τα δεινά αυτού του τόπου φταίνε τα 1.500 ευρώ τον μήνα που παίρνει η
υπάλληλος της ΔΕΗ, τα οποία είναι περισσότερα από τα 1.200 ευρώ τον μήνα που
παίρνει μια αντίστοιχη υπάλληλος στο Δημόσιο και από τα 1.000 ευρώ τον μήνα
που παίρνει μια υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα.

Είπαμε, οι υπάλληλοι στις ΔΕΚΟ, κατά κανόνα, βρίσκονται πράγματι σε καλύτερη
μοίρα από τους λοιπούς. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι να χαρακτηρίσουμε
85.000 εργαζομένους σχεδόν «άρχουσα τάξη» που ζει εις βάρος του Έλληνα
φορολογούμενου, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Εντυπωσιακό είναι ότι αυτοί οι χαρακτηρισμοί διατυπώνονται με μεγάλη άνεση,
καθώς όπως φαίνεται οι κυβερνητικοί βουλευτές και υπουργοί έχουν σχηματίσει
την πεποίθηση πως βρίσκουν ανταπόκριση στην ελληνική κοινωνία. Και ίσως δεν
έχουν άδικο, τουλάχιστον για μεγάλη μερίδα της κοινωνίας (αλλά για το πρόσφορο
έδαφος που βρίσκει η κυβερνητική προπαγάνδα ευθύνονται – ως έναν βαθμό – και
οι ίδιοι οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ με τη συμπεριφορά τους πολλές φορές στο
παρελθόν, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς…).

Τι δεν λένε

Αυτό που παραλείπει να αναφέρει η κυβερνητική επιχειρηματολογία είναι ότι τα
προνόμια που «κόβονται» από τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ δεν θα «μοιραστούν» σε
κάποιους άλλους, αδικημένους, στους οποίους απευθύνεται για να στηρίξουν τις
επιλογές της. Δεν αποκαθιστά δηλαδή η κυβέρνηση κάποιου είδους «δικαιοσύνη»,
όπως αφήνει να εννοηθεί, αλλά μόνο επιδιώκει μια ισοπέδωση προς τα κάτω.
Θεωρητικά, βεβαίως, θα πει ο υπουργός Οικονομίας, αν εξοικονομηθούν κονδύλια
από την κρατική επιχορήγηση στις ΔΕΚΟ, θα επωφεληθεί ο προϋπολογισμός και έτσι
το κράτος θα είναι σε θέση να στηρίξει τους αδύναμους. Αυτά, όμως, είναι
αόριστες υποθέσεις για το μέλλον, ενώ τα «προνόμια» των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ
περιορίζονται «εδώ και τώρα», ή μάλλον με προθεσμία τεσσάρων μηνών.

Χάνουμε το μέτρο

Το ξαναείπαμε: Για εμάς, τους απλούς φορολογούμενους πολίτες, το ζητούμενο
είναι καλύτερες και προσιτές δημόσιες υπηρεσίες και όχι χαμηλότεροι μισθοί για
τους υπαλλήλους. Και ας μη χάνουμε το μέτρο: Αν το κράτος θέλει να βρει
προνομιούχους, υπάρχουν πολύ πιο εξόφθαλμες περιπτώσεις από τους υπαλλήλους
των 1.500 ευρώ. Ας αρχίσει από τους φοροφυγάδες, οι οποίοι εξακολουθούν να
οργιάζουν παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.