ANAΛΩΣIMA Tο ρο παίρνει δασεία

Τις μεγάλες νύχτες του χειμώνα, όπως άλλοτε κάνανε νυχτέρια και τρώγανε
καρύδια, κάνουμε νυχτέρια και μαθαίνουμε Αρχαία Ελληνικά. Περνάμε αξέχαστα,
γιατί με τον τρόπο αυτό γεφυρώνουμε το χάσμα των γενεών, όχι μόνο αυτό που
υπάρχει μεταξύ μας, αλλά και το άλλο, με τις προηγούμενες, μέχρι την
αλεξανδρινή εποχή τουλάχιστον, που εφηύρε τους τόνους και τα πνεύματα, τα
οποία μας απασχολούν πολλές ώρες. H γιαγιά υποστηρίζει ότι στον καιρό της δεν
έβαζαν δασεία στο ρο, μάλλον όμως δεν θυμάται καλά επειδή πέρασαν πολλά
χρόνια. Εμείς ήμασταν που δεν βάζαμε δασεία στο ρο, είχαμε κάτι Παπανούτσους
και τέτοιους που ήθελαν να απλοποιήσουν την προσέγγιση, ενδεχομένως να την
κάνουν ελκυστική. Ευτυχώς τώρα πια ξεπεράστηκαν αυτά, τα Αρχαία διδάσκονται
περισσότερο πούρα και ανελέητα από ποτέ, έμαθα κι εγώ σε ώριμη ηλικία ότι το
ρο στην αρχή της λέξης παίρνει δασεία. Μου φαίνεται μακάβριο βέβαια να ακούω
τα τρυφερά παιδικά χείλη να μιλάνε για ψιλές και περισπωμένες, που χρειάστηκα
ψυχοθεραπεία για να τις ξεπεράσω, αλλά προφανώς έτσι μεταφέρονται οι
περιούσιες αξίες της γραμματείας, οπότε δεν εκδηλώνομαι. Όταν μου τη βιδώνει
πολύ, πάω κρυφά στο δωμάτιό μου, ρίχνω μερικά βελάκια στη φιγούρα της κυρίας
Γιαννάκου, την οποία έχω κολλήσει στην πόρτα, και κάπως ηρεμώ. H πόρτα την
πληρώνει. Ύστερα επιστρέφω, βρίσκω κι άλλους ομοιόπτωτους προσδιορισμούς και
γενικές απόλυτες και ποιητικά αίτια σε παράξενα κείμενα που δεν ξέρουμε πούθε
κρατάει η σκούφια τους, μετατρέπω κι άλλες προτάσεις από την ενεργητική φωνή
στην παθητική κι αναρωτιέμαι πόσα χρόνια θα χρειαστούν να μετατραπούν τα
ενεργητικά παιδιά σε παθητικά παπαγαλάκια, να ησυχάσουμε επιτέλους.