20 ΕPΩTHΣEIΣ MANΩΛHΣ ΓΛEZOΣ

ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Αθεράπευτα αισιόδοξος «κατά της παγκοσμιοκρατίας» ο Μανώλης Γλέζος,
κορυφαία μορφή της Αριστεράς και του τόπου μας, ετοιμάζει ένα ογκώδες βιβλίο
με πολλά ντοκουμέντα και αναμνήσεις από την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης.
Παράλληλα – και παρά τα 80 του χρόνια – θέλει να πάει στο Γκουαντάναμο και σε
κάθε περιοχή όπου παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πάντως, αυτό που
θεωρεί μεγάλο λάθος για τις προοδευτικές δυνάμεις στην Ελλάδα είναι η
συνεχιζόμενη διαίρεση της Αριστεράς, για «την οποία – όπως λέει – ωφελημένοι
βγαίνουν μόνον οι αντίπαλοί της».

Γράφετε πυρετωδώς. Γιατί;

Για την Εθνική Αντίσταση 1940-1945, γιατί το θέμα είναι ανεξάντλητο.

Είναι ενδιαφέρον;

H άρνηση της λησμοσύνης οδηγεί στην αλήθεια (α – λήθη).

Τι διαφορετικό θα είναι από άλλα σας γραπτά;

H ανάγνωσή του θα το δείξει.

Πόσο εύκολο είναι να είστε αντικειμενικός όταν πίσω σας υπάρχει τόσο μεγάλη
ιστορία και κληρονομιά;

Δεν είναι. Γι’ αυτό ακριβώς παραθέτω κι όλες τις διαφορετικές και αντίθετες
απόψεις.

Να περιμένουμε και εκπλήξεις;

Αρκετές. Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι επιτέλους φτάσαμε στο
τυπογραφείο.

Πρόσφατα ξαναθέσατε το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων…

Ποτέ δεν έπαψα να το θέτω. H δημοσιότητα όμως που δίδεται από τα MME δεν είναι
αυτή που θα έπρεπε.

Δεν έχετε κουρασθεί;

Δεν έχω χρόνο να κουρασθώ.

Και τι περιμένετε;

Τη δικαίωση.

Υπήρξε και η παρέμβαση του κ. Γ. A. Μαγκάκη…

H παρουσία του είναι πάντα πολύτιμη. Στο συνέδριο προσέφεραν επίσης και ο
Ευάγγελος Μαχαίρας, άλλα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών
της Γερμανίας προς την Ελλάδα, καθώς και καθηγητές του Οικονομικού
Πανεπιστημίου και Γερμανοί επιστήμονες.

Ας πάμε στην Αριστερά. Είστε ευχαριστημένος;

Όταν η Αριστερά είναι 40 κομμάτια, ευχαριστημένοι είναι μόνο οι αντίπαλοί της.

Γιατί το λέτε αυτό;

Στη Γένοβα ήμασταν όλοι εκεί. Στον ίδιο χώρο, την ίδια μέρα και είχαμε
επιλέξει όλοι την ίδια μορφή πάλης, τη μαχητική διαδήλωση. Στόχος μας το
παγκόσμιο κέντρο εξουσίας. H G8. Κι όμως ήμασταν χώρια ο ένας από τον άλλον.
Γιατί;

Πιστεύετε ότι δεν υπάρχουν πια όνειρα;

Θα παύαμε να αναπνέουμε χωρίς όνειρα.

Τότε;

Συνεχίζουμε…

Εσείς δεν θα είστε υποψήφιος. Γιατί;

Δεν εκδήλωσα ποτέ πρόθεση υποψηφιότητας ή μη. Και ώς το τέλος της θητείας μου
ως νομαρχιακός σύμβουλος Αθήνας θα αγωνίζομαι για την Αυτοδιοίκηση εναντίον
της ετεροδιοίκησης.

Καμιά φορά η ενότητα που ζητάτε μήπως είναι χίμαιρα;

Δεν μπορώ να καταργήσω τη μνήμη μου, ούτε να αρνηθώ τους αγώνες μας. Κι αυτοί
ήταν κοινοί.

Πόσες φορές έχετε αισθανθεί πίκρα από συντρόφους σας;

Πολλές. Τόσες όσες και χαρές. Μα γι’ αυτές δεν με ρωτούν.

Αν ταξιδεύατε για να δείξετε την αλληλεγγύη σας πού θα πηγαίνατε;

Στο Γκουαντάναμο.

Δεν θα φοβόσασταν;

Στα νιάτα μας κάναμε αγώνα να ξεπεράσουμε τον φόβο. Τώρα ο φόβος πρέπει να μας
ξεπεράσει.

Σας απογοητεύει που ύστερα από τόσες δεκαετίες αγώνων ο καπιταλισμός
παραμένει ισχυρός;

Το παγκόσμιο κίνημα εναντίον της παγκοσμιοκρατίας έχει ξεκινήσει. Μέρα με τη
μέρα δυναμώνει, τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει.

Παρ’ όλα αυτά…

H ελπίδα ποτέ δεν πεθαίνει, ούτε καν τελευταία…