ANAΛΩΣIMA Kενό ενοχής

«AN ΖΟΥΣΕ τώρα ο Ταχτσής, θα το έγραφε άραγε το “Τρίτο στεφάνι”;
αναρωτήθηκα, διαβάζοντας για τον επίσημο γάμο του Έλτον Τζον σύμφωνα με τον
νέο νόμο της Αγγλίας, που επιτρέπει πολιτικό γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων, όχι
απλή νομική συμφωνία, όπως ο γαλλικός νόμος PACS. Χωρίς την ενοχή που τον
κυνηγούσε και προσπάθησε μια ζωή γραπτώς να την απαντήσει, θα γινόταν μεγάλος
συγγραφέας; Το σκέφτηκα, κι ύστερα, ομολογώ, ντράπηκα για τη σκέψη μου. Λες κι
έχω δεχτεί εντελώς τη λογική των μαρτυρίων που οφείλει να περνάει ο
καλλιτέχνης για να αποκτήσει γνήσια φλέβα.

Δηλαδή, αν πάει ένας νορμάλ άνθρωπος που αγαπά το διάβασμα και θέλει να γράψει
και σπουδάσει απλώς δημιουργική γραφή σε κάποιο Πανεπιστήμιο, αποκλείεται να
γίνει καλός συγγραφέας, πρέπει πρώτα να περάσει κι από σαράντα κύματα! Αν
ζούσε ο Ταχτσής, αφού σώνει και καλά καρφώθηκε σ’ αυτόν το μυαλό μου, αν είχε
γεννηθεί λίγα χρόνια αργότερα, αν είχε προλάβει να χαρεί έναν αέρα ανοχής που
πνέει πλέον προς τους ανθρώπους σαν αυτόν, το χειρότερο που θα είχε πάθει, θα
ήταν, πιθανότατα, ότι ακόμα… θα ζούσε. Αν είχε μεγαλώσει σε κοινωνία με
λιγότερες προκαταλήψεις κατά των ομοφυλοφίλων, θα είχε μάλλον και λιγότερες
πιθανότητες να πέσει θύμα φόνου. Οι απαγορεύσεις και οι ενοχές βάζουν τους
ανθρώπους στο περιθώριο, δημιουργούν καταστάσεις που γεννάνε εγκλήματα.

Αλλά έτσι κι αλλιώς εμείς είμαστε ακόμα μακριά από τέτοια φιλελεύθερα.
Είμαστε, φοβάμαι, κάπου ανάμεσα στην απόσταση από τα φιλελεύθερα στα
ανελεύθερα. Έχουμε καιρό ακόμα και έχουμε και πολλά να ακούσουμε.