ANAΛΩΣIMA Xριστούγεννα που αργούν…

Ένας μαθητής Γυμνασίου έστειλε αυτό που θα ήθελε να διαβάσει σήμερα στη στήλη.
Το δημοσιεύω, γιατί η ανυπομονησία του για τα Χριστούγεννα μού φάνηκε εξωτική
και παράξενη, σαν χιόνι του Αυγούστου:

«Ο Δεκέμβρης μπήκε και δεν λέει να πάρει τα πόδια του. Ο καιρός δεν θέλει να
μας θυμίσει ότι σε λίγες μέρες θα ξεφορτώσουμε τον σάκο με τα άγχη για ένα
μικρό χρονικό διάστημα, καθώς ο Άγιος Βασίλης θα ξεφορτώνει τον δικό του με τα
δώρα. Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι δεν απογοητεύονται διότι τα Χριστούγεννα
πάντα έρχονται, αργά ή γρήγορα. Έτσι, οι προετοιμασίες αρχίζουν με τον
συνηθισμένο ενθουσιασμό. Τα μαγαζιά στολίζονται, οι μαθητές ετοιμάζουν τις
παραστάσεις τους, η Πλατεία Συντάγματος είναι έτοιμη να μετατραπεί και πάλι σε
εκείνο το μικρό χωριό του Άγιου Βασίλη και των γιορτών και να συντροφεύσει τα
εποχικά μας όνειρα. Ο Νικόλας, η Άννα και ο Σπυρίδωνας γιορτάζοντας μας
θυμίζουν ότι είναι Δεκέμβριος και ίσως περιμένουν με ανυπομονησία τον Χρήστο
και τον Βασίλη που θα μας φέρουν το 2006 και αυτό με τη σειρά του θα
ξαναγεμίσει τον σάκο τον μαθητών με βιβλία και των μεγάλων με τις ατέλειωτες
αναζητήσεις, σκέψεις και ελπίδες για το νέο έτος. Πόσο μακριά είναι όλα αυτά;
Δεκαοκτώ ατέλειωτες μέρες ή δυο βδομαδούλες και κάτι; Όσο μακριά και να είναι,
έρχονται ξανά, είναι απλώς αδύνατο να μην έρθουν. Μερικές φορές το ξεχνάμε,
κλεισμένοι στο δωμάτιό μας, στις σκοτούρες μας και στην ανιαρή καθημερινότητα
της Αθήνας, ξεχνάμε ότι οι γιορτές μάς χτυπάν ήδη την πόρτα. Και όταν,
υπερπηδώντας τα εμπόδια, καταφέρουν και μας βγάλουν από εδώ που βρισκόμαστε,
όταν θα έχουμε ίσως την ελευθερία να περπατάμε στο χειμωνιάτικο τοπίο
σκεπτόμενοι κάτι ξεχωριστό και σπάνιο, στ’ αλήθεια, δύσκολα θα σκεφτεί ο
καθένας γιατί είναι τώρα τα Χριστούγεννα και τι θέλουν να μας μηνύσουν…».