Σύνδρομο ανυπακοής

Ο Καραμανλής παζαρεύει με τους υπουργούς του. Ο Παπανδρέου μάζεψε άρον – άρον τα περί ανανέωσης

«ΑΡΧΗΓΟΣ ή κλητήρας;». Το ερώτημα διατύπωσε πριν από μερικές δεκαετίες
ο πολιτικός επιστήμονας Ρίτσαρντ Νόισταντ, συνομιλητής Αμερικανών προέδρων
όπως ο Τζων Κέννεντυ. Ο προβληματισμός έγινε επίκαιρος με αφορμή την ελληνική
πολιτική ζωή των τελευταίων δέκα ημερών.

Ο Κώστας Καραμανλής είναι Πρωθυπουργός – άρα ο πιο ισχυρός άνδρας στη χώρα.
Ωστόσο, επί μέρες το Μαξίμου χρειάστηκε να κάνει λεπτές παρασκηνιακές
συνεννοήσεις σε πολλά επίπεδα για να μπορέσει να πάει το νομοσχέδιο για τις
ΔΕΚΟ στην Κυβερνητική Επιτροπή. Υπήρχε ο εγωισμός του Μιχάλη Λιάπη και το
πείσμα του Γιώργου Σουφλιά. Ο πρώτος θεωρεί εαυτόν «κατ’ εξοχήν υπουργό των
ΔΕΚΟ», επειδή έχει τις Μεταφορές. Ο δεύτερος πάσχει – όχι αδίκως – από
ναπολεόντειο σύνδρομο. Στον Λιάπη έγιναν παραχωρήσεις, αφού άλλαξαν σημεία του
νομοσχεδίου. Στον Σουφλιά έγιναν χατίρια, ενώ εξαιρέθηκαν τρεις οργανισμοί υπό
την εποπτεία του – Αττικό Μετρό, Εγνατία, Κτηματολόγιο – από τη ρύθμιση.

Ακόμη κι έτσι, η μετριοπαθής πρόβλεψη ήταν πως η συνεδρίαση της Κυβερνητικής
Επιτροπής θα ήταν «η προτελευταία συζήτηση». Όταν μπήκε στο τραπέζι ο ρόλος
του ΑΣΕΠ στις προσλήψεις στις ΔΕΚΟ, είχε επιφορτισθεί ο Προκόπης Παυλόπουλος
να μπει μπροστά και να θυμίσει τη σχετική δέσμευση του Πρωθυπουργού, που
άκουγε σιωπηλός. Υποτίθεται ότι όλα αυτά είναι έκφραση υψηλής κυβερνητικής
τέχνης, ώστε να συμφωνήσουν όλοι. Αν σκεφτεί κανείς όμως ότι ο θείος και
συνώνυμος κλωτσούσε τους υπουργούς του, αντιλαμβάνεται ότι πολλά έχουν αλλάξει
στα καραμανλικά Υπουργικά Συμβούλια.

ΑΠΟ THN άλλη πλευρά, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι τύπος που πρόκειται
να κάνει πολιτικό μασάζ στους «κορυφαίους» του ΠΑΣΟΚ, πριν ανακοινώσει μια
μεγάλη απόφαση, όπως η ανανέωση. Ο Γιώργος τα είπε νέτα-σκέτα και με νούμερα –
πόσους νέους βουλευτές έχει, πόσους περισσότερους θέλει – στους
κοινοβουλευτικούς συντάκτες. Μάλιστα. Αυτός είναι αρχηγός!

Πλην όμως η Χαριλάου Τρικούπη και το πολυδιαυλικό προεδρικό σύστημα έχει πάρει
τόσες φορές και με τόσους τρόπους πίσω την ανανέωση τις τελευταίες μέρες, που
αναρωτιέται κανείς τι σημασία έχει να λέει κανείς τολμηρά πράγματα τη μία
μέρα, για να καταπιεί τη γλώσσα του την επομένη. H αλήθεια είναι πως η
Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ έχει αγριέψει τόσο, που σωστά επεκράτησε
πραγματισμός. Όσο για τον Κουλούρη, αυτός είπε δημοσίως ό,τι έλεγαν όλοι οι
άλλοι μεταξύ τους, χωρίς να υποστεί καμία συνέπεια πέραν ενός άτυπου
εξοστρακισμού που ο ίδιος ερμηνεύει γλαφυρά, λέγοντας: «ξέρω, περνάω μια
φάση…».

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ, βρισκόμαστε με έναν Πρωθυπουργό που παζαρεύει με τους
υπουργούς του. Και έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης που κάνει πίσω με
την πρώτη εσωκομματική αντάρα. Το ενδιαφέρον είναι ότι αμφότεροι φέρουν
ονόματα που δεν είναι απλώς βαριά, αλλά απηχούν πολιτικές προσωπικότητες –
έστω κι αν ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε άλλο στυλ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή –
με έντονο ηγετικό προφίλ. Αυτό το προφίλ αναζητούσαν μαγνητισμένοι οι οπαδοί
αμφοτέρων των κομμάτων φέρνοντας Κώστα και Γιώργο στην εξουσία με συντριπτικές
πλειοψηφίες. Το βρήκαν;

Πάντως, τα στελέχη αμφοτέρων των κομμάτων δεν χαμπαριάζουν και τελούν υπό
σύνδρομο ανυπακοής. H περίπτωση Παλαιοκρασσά είναι χαρακτηριστική. Ο πρόεδρος
της ΔΕΗ τράβηξε ο ίδιος το σχοινί. Δεν βρήκε καμία ουσιαστική αντίδραση από το
σύστημα Καραμανλή, πριν αυτό να σπάσει μόνο του.