ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Ήταν κάποτε ένας παίκτης με μακριά μαύρα μαλλιά και γελαστά γαλάζια μάτια. H
λέξη στυλ ήταν γραμμένη σ’ όλο του το σώμα και σε κάθε του κίνηση. Έτρεχε και
τον χάζευες, έδινε την μπάλα και τον χάζευες, ντρίπλαρε και τον χάζευες, έκανε
λάθος και τον χάζευες. Ο παίκτης αυτός δεν έπαιξε πολύ και δεν κέρδισε πάρα
πολλά. Οι περισσότεροι από τους θαυμαστές του δεν τον είδαν ποτέ να παίζει,
όλοι όμως άκουσαν γι’ αυτόν και νόμιζαν πως τον ήξεραν. Έγινε θρύλος γιατί
ήταν όμορφος μέσα κι έξω απ’ το γήπεδο, γιατί το χάρισμα του το ‘δωσε η φύση
κι όχι μια ποδοσφαιρική ακαδημία, γιατί αντιμετώπισε τον αθλητισμό και το
σταριλίκι με την αλήτικη πόζα του χαμινιού (ακόμα κι όταν ήταν σ’ όλα τα
εξώφυλλα, ακόμα κι όταν πνίγηκε στα πλούτη) και βέβαια γιατί σταμάτησε νωρίς
κι έτσι έμεινε για πάντα περισσότερο από νέος, έφηβος. Στη συνέχεια φρόντισε
να κάψει τη ζωή του κι από τις δύο άκρες, κατέστρεψε και καταστράφηκε, έκανε
τα πάντα για να βυθιστεί στη λησμονιά και γι’ αυτό βρέθηκε στην αιωνιότητα των
εικόνων του 20ού αιώνα. Σαν τον Τζέιμς Ντιν που δεν έπαιξε παρά μόνο σε τρεις
ταινίες, σαν τον Χέντριξ που δεν ήξερε να γράφει τραγούδια, σαν την Μέριλιν,
αυτή τη φοβισμένη φαντασιακή Μπάρμπι. Επειδή έλαμψε πολύ κι απότομα, επειδή
έσβησε γρήγορα και βαθιά, επειδή κορόιδεψε τον εαυτό του κι αυτούς που τον
αγάπησαν, επειδή και μετά τον θάνατό του (τον εν ζωή πρώτα και τώρα και τον
φυσικό) ο Τζορτζ Μπεστ ακόμα καλπάζει κι αγκαλιάζει τα κορίτσια, η μορφή
ξεπέρασε τον άνθρωπο και μας τον χάρισε όχι όπως ήταν, αλλά όπως θα θέλαμε να
‘ναι.

H ιστορία και το τέλος του Μπεστ μάς επανασυνδέουν με τον μύθο των καταραμένων
της ζωής και του ποδοσφαίρου. Σαν τον Γκαρίντσα που πέθανε στην ψάθα, σαν τον
Μαραντόνα που προσπάθησε τόσες φορές να σκοτώσει το σαρκίο του πριν αποφασίσει
ότι ο καλύτερος τρόπος είναι να το αφήσει να σκοτώσει εκείνον. Κι αν το
σκεφτούμε καλά, έχουμε και στην Ελλάδα τον δικό μας Μπεστ. Ήταν όπως κι
εκείνος αριστεροπόδαρος και φτεροπόδαρος, το άγγιγμά του στην μπάλα ήταν μαζί
χάδι και κεραυνός, η ομορφιά του κορμιού και των κινήσεών του ήταν κόσμοι
απομονωμένοι από το αποτέλεσμα του παιχνιδιού, η ψυχή του δίψαγε για ελευθερία
και δημιουργία και γι’ αυτό τον έστελνε κατευθείαν στη μοναξιά και την
αυτοταπείνωση. Αντίθετα όμως από τον Ιρλανδό, ο Γιώργος Δεληκάρης δεν άφησε
την ύβρι να φτάσει στο μεδούλι του. Αποτραβήχτηκε, άφησε κι αυτός τα γκρίζα
γένια του, απόδιωξε τα φώτα και τις μέρες της δόξας του, αλλά δεν ξέχασε ότι
το ποδόσφαιρο είναι λαϊκό άθλημα, ότι αυτοί που τον αγάπησαν είναι λαϊκοί
άνθρωποι, που δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν ένα σπατάλημα σε αλκοόλ, χωρίς
φιλία, σε πλούτη χωρίς περιεχόμενο, σε σιωπή χωρίς χάρη.

Ο Μπεστ θρυμμάτισε το είδωλό του γιατί δεν άντεξε, ίσως, να είναι μόνο
ποδοσφαιριστής. Ο Δεληκάρης κράτησε ζωντανή την ψυχή του, για να μας θυμίζει
πόσο ωραίο ήταν το ποδόσφαιρό του.