ANAΛΩΣIMA H ουρά του δράκου

Κάθε μέρα και από μία ουρά κινέζικη στα ρεπορτάζ. Με κουβάδες και λεκάνες στα
χέρια, περιμένουν υπομονετικά να πάρουν νερό καθαρό, επειδή οι βρύσες τους
τρέχουν νερά του ποταμού, μολυσμένα από βενζόλιο. Την πρώτη μέρα το βλέμμα
τους ήταν γεμάτο υπομονή και μοιρολατρία. Καμία σχέση με τις ουρές για
εισιτήρια της Εργατικής Εστίας, π.χ., ή για τα λεωφορεία της Αθήνας. Αυτό
είναι το τίμημα του εντατικού ρυθμού ανάπτυξης, σαν να έλεγαν, βιαζόμαστε να
φθάσουμε τη Δύση, δουλεύουμε πιο πολύ από όσο αντέχουν τα σώματά μας, τα
ποτάμια μας, οι μηχανές μας, οι ζωές μας, ε, κινδυνεύουμε και λίγο. Τη δεύτερη
μέρα στη φωτογραφία το βλέμμα τους ήταν γεμάτο υπομονή, η μόλυνση εξαπλώνεται
στο ποτάμι, κι άλλοι τώρα περιμένουν ουρές. Άλλες ουρές είχαμε ονειρευτεί,
ουρές στην αγορά αυτοκινήτων, βενζίνη στα ρεζερβουάρ, όχι βενζόλιο στο νερό,
κάτι λάθος έκαναν οι μεγάλοι τιμονιέρηδες, οι μικροί τιμονιέρηδες που θα
γινόμασταν εμείς, πρέπει να περιμένουμε, θα ξαναγίνουμε για λίγο μεγάλοι
κουβαλητάδες. Την τρίτη μέρα το βλέμμα τους γεμάτο υπομονή, ίσως και να
καθυστερεί η ανάπτυξη. Κρίμα που δεν μπορέσαμε να μάθουμε να ζούμε χωρίς νερό,
τόσα και τόσα μπορέσαμε, αυτό όχι. Τόσο σκληραγωγηθήκαμε, ξεχάσαμε το βασικό.
Γινόμαστε μαλθακοί, γινόμαστε εξαρτημένοι από κομφόρ, σαν τους Δυτικούς, αλλά
προτού φθάσουμε το δικό τους επίπεδο ζωής. Δουλέψαμε τόσο σκληρά, φθάσαμε να
παράγουμε όλα τα προϊόντα που χρειάζονται οι Δυτικοί, και οι Ανατολικοί και οι
Νότιοι και οι Βόρειοι, και να τώρα που μας έλειψε εμάς το βασικό και δεν
έχουμε από πού να το εισάγουμε. Την τέταρτη μέρα το βλέμμα τους γεμάτο
υπομονή. Πόση υπομονή έχουν ακόμα οι άνθρωποι αυτοί εκεί πέρα;