Διαστάσεις Nέοι στα 70, αλλά…

«Και οι συντάξεις;» «Λέω να δώσουμε αντικίνητρα στη ζωή και κίνητρα στις αυτοκτονίες» (του Αλτάν, από το Εσπρέσσο)

Τα νέα είναι καλά. Σε ορισμένους όγκους, οι επιστήμονες έχουν καταφέρει την
τελευταία εικοσαετία να μετατρέψουν τον δείκτη θνησιμότητας από 90% σε 10%. Τα
επόμενα είκοσι χρόνια ελπίζουν ότι θα νικήσουν και άλλους όγκους. Αλλά
χρειάζονται βοήθεια. Το κάπνισμα, για παράδειγμα, κάνει μεγάλη ζημιά. Τα
όργανα που μολύνονται από τα προϊόντα του καπνού, όπως η ουροδόχος κύστη,
είναι πιο ευάλωτα στον καρκίνο. H διατροφή και η άσκηση παίζουν αποφασιστικό
ρόλο στην πρόληψη του κακού. Όπως λέει στην Ελ Παΐς ο ογκολόγος Κάρλος
Κορντόν-Καρντό, που διευθύνει την Πτέρυγα Μοριακής Παθολογίας του Memorial
Sloan-Kettering Cancer Center της Νέας Υόρκης, ο πιο δύσκολος καρκίνος δεν
είναι ούτε των πνευμόνων ούτε του παγκρέατος – αλλά εκείνος που βρίσκεται σε
προχωρημένο στάδιο, όποιο όργανο κι αν έχει μολύνει. Αντί λοιπόν να φοβόμαστε
τον καρκίνο, πρέπει να τον σεβόμαστε, όπως πρέπει να σεβόμαστε και το σώμα
μας. Μερικές φορές, όταν πηγαίνουμε στον γιατρό είναι πια αργά.

Ναι, τα νέα είναι καλά. Πριν από δύο αιώνες, ένας άνθρωπος 40 ετών θεωρούνταν
μεγάλος. Σήμερα, ένας άνθρωπος 70 ετών θεωρείται νέος. Το πρόβλημα είναι ότι
έχουμε δηλητηριάσει το περιβάλλον με τοξικά προϊόντα από τη βιομηχανία και τα
αυτοκίνητα. Το πρόβλημα είναι το κάπνισμα, το στρες, η καθιστική ζωή μας. Το
πρόβλημα είναι η ανασφάλεια. H επιστήμη μπορεί να μας επιτρέπει να ζούμε μια
δεύτερη και τρίτη νεότητα, αλλά η ζωή επιφυλάσσει μερικές φορές δυσάρεστες
εκπλήξεις. Οι γιατροί μπορεί να μας θεωρούν νέους στα πενήντα μας, αλλά δεν
συμφωνούν πάντα μαζί τους οι κοινωνιολόγοι και οι οικονομολόγοι. Αν κάποιος
χάσει τη δουλειά του γύρω στα σαράντα, αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα να βρει
άλλη. Τον κοιτάζουν ύποπτα, κάτι στραβό θα ‘χει κάνει για να κτυπάει πόρτες σε
αυτή την ηλικία, και προτιμούν συνήθως κάποιον νεώτερο, πιο εύπλαστο, πιο
υπάκουο, πιο φτηνό.

Μια γυναίκα στα σαράντα πέντε της είναι νέα, σύμφωνοι, έχει όλη τη ζωή μπροστά
της. Αλίμονό της, όμως, αν την παρατήσει ο σύντροφός της. Αλίμονό της, γράφει
η Ελβίρα Λίντο στην Ελ Παΐς, γιατί θα έχει πάρει ήδη τον δρόμο της αφάνειας
και θα της είναι δύσκολο να βρει έναν άνδρα που θα εκτιμήσει τη δεδομένη
εμπειρία της και την ενδεχόμενη γοητεία της. Είμαστε νέοι εμείς που
πλησιάζουμε τα πενήντα, ναι, και θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε νέοι για
πολλές ακόμα δεκαετίες. Γιατί όμως βλέπουμε στον κινηματογράφο όλο και
λιγότερους ανθρώπους να αγαπούν, να αγαπιούνται, να ξεκινούν τη ζωή τους σε
αυτή την ηλικία; Γιατί βλέπουμε όλο και λιγότερους συνομηλίκους μας να
φιλιούνται στον δρόμο; Γιατί κοιτάζουμε σχεδόν με συγκατάβαση δύο ηλικιωμένους
που κρατιούνται από το χέρι;

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com