ANAΛΩΣIMA Η τεμπελιά είναι στο γονίδιο

Τραγουδά το μοντέρνο ξυπνητήρι, δήθεν φιλικά, αλλά η ημέρα δεν αντέχει να
ξημερώσει. Δεν παραδίνεται στο φως. Σέρνει νοσταλγία για την γκρίζα Ευρώπη,
που νομίζει ότι με τέτοια καμώματα θα ανεβάσει το επίπεδο ζωής και το
ακαθάριστο εθνικό προϊόν της. Τέτοιες ημέρες πρέπει να ανακηρύσσονται επίσημα
ημέρες ύπνου για όσους διαθέτουν το γονίδιο της τεμπελιάς και αισθάνονται
ακατανίκητη την ανάγκη να παραδοθούν στα θέλγητρα των σεντονιών τους. Είναι
όμως τόσο παρεξηγημένη η τεμπελιά, που τρομάζεις να ακούς την επιστημονική
υποψία πως μεταδίδεται με τα γονίδια. Παρατηρήσεις έγιναν μόνο σε ομάδες
πιθήκων, η ιδέα όμως διατυπώθηκε, ίσως δεν γίνεται τίποτα με την τεμπελιά,
ίσως είναι έμφυτη σε μερικούς ανθρώπους. Και αν το βρουν στ’ αλήθεια το
γονίδιο οι επιστήμονες, τι θα κάνουν ύστερα; Μεταλλάξεις στα γενετικά κύτταρα,
να μην ξαναγεννηθούν τεμπέληδες στον κόσμο; Εξετάσεις που θα εντοπίζουν το
γονίδιο της τεμπελιάς και μετά θα το αναφέρουν στις ταυτότητες, όπως τις
ομάδες αίματος; Στον κόσμο αυτό όπου η τεμπελιά, κρυφή αρετή και πλούτος που
τρέφει τις τέχνες και τα γράμματα, δεν εκτιμάται καθόλου, πρέπει να την
κρύβουμε επιμελώς. Κανονικά θα έπρεπε να κληρονομείται σαν περιουσιακό
στοιχείο, με τελετές και γιορτές, αφορολόγητη αλλά καταξιωμένη, να παραδίνεται
από τους γονείς στα παιδιά μαζί με τις οδηγίες χρήσεώς της. Δεν είναι εύκολο
να επιβιώνει ο τεμπέλης στον εργατικό μας κόσμο. Και όμως θα έπρεπε να τον
προσέχουμε λίγο περισσότερο, διότι το γονίδιο κινδυνεύει. Οι σωστοί τεμπέληδες
δεν πρέπει καν να κάνουν παιδιά, είναι τόσο εξαντλητική αυτή η δραστηριότητα
που αν βασιστείς στην κληρονομικότητα η τεμπελιά θα γίνει κάποτε είδος εν
ανεπαρκεία.