ANAΛΩΣIMA Σεμνοί ποδηλάτες

Νίκη των δημοκρατικών δυνάμεων. Τα ποδήλατα επιτρέπονται στον ηλεκτρικό όταν
δεν έχει κόσμο, αν δεν είναι πολλά μαζί και μόνο στο τελευταίο βαγόνι. Και να
μην κατεβαίνουν από το ασανσέρ, όχι! Από τις σκάλες. Το παίρνεις παραμάσχαλα
και σκαρφαλώνεις, άμα δεν αντέχεις δεν έχεις. Τα ασανσέρ θα λερωθούν από τις
ρόδες των ποδηλάτων. Άμα του έρθει κόλπος του ποδηλάτη, λιποθυμία, αν
γρατσουνιστεί, δεν έχει σημασία, το ασανσέρ είναι άβατο. Αλλά ας μην είμαστε
αχάριστοι. Αν και η απόφαση να επιτραπούν τα ποδήλατα μοιάζει πολύ με
απαγόρευση, δεν παύει να είναι το αντίθετο. Μια πρώτη νίκη στον αγώνα του
συγχρόνων Δον Κιχώτηδων της Αθήνας, των τρελών καβαλάρηδων. Τι άλλο είναι
αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν να κυκλοφορούν με το εύθραυστό τους όχημα και το
σώμα τους εκτεθειμένο ανάμεσα σε τεθωρακισμένες λαμαρίνες; Μάχη με τους
ανεμόμυλους δίνουν, για ιπποτικά ιδανικά που γνώρισαν σε παλιά βιβλία, σε
φωτογραφίες από την Ολλανδία. Τους αφήνουν, αλλά θέλουν να τους ταπεινώσουν
και λίγο, διότι δεν είναι και οδηγοί τζιπ. Να έχουμε μια κοινωνική ιεραρχία,
μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Οι καθώς πρέπει πολίτες γυμνάζονται στα γυμναστήρια,
κεκλεισμένων των θυρών, παρκάρουν το τζιπ από κάτω, πάνω στο πεζοδρόμιο, και
πάνε να τρέξουν στον κυλιόμενο διάδρομο. Δεν βγαίνουν να εκτεθούν στο
κυκλοφοριακό και να εκθέσουν το πόσο μικρό και άκαπνο μπορεί να είναι ένα
τροχοφόρο, ή πόσο μπορείς να το ευχαριστιέσαι σε μια πόλη που δημόσια πάντα
θέλει να είναι συνοφρυωμένη. Προκαλεί τις κοινωνικές μας αξίες αυτή η επιλογή.
Άσε που μερικοί ανεβάζουν τα ποδήλατα στο πεζοδρόμιο, που είναι μόνο για
μοτοσυκλέτες. Σε λίγο θα θέλουν και ποδηλατοδρόμους, δεν είναι να τους δίνεις αέρα.