Tο είδωλο, ο καλλιτέχνης και ο ουρανός

Ήταν την περασμένη βδομάδα, μα ακόμα επιμένει. Δεν λέει να φύγει από τη μνήμη.
Έρχεται πότε σαν ήχος βαθύς, κούφιος και βαρύς κι άλλοτε θολή εικόνα, φλου και
καθόλου αρτιστίκ. Μια σταγόνα κόκκινη στο τζάμι, ρουμπίνι στο γυαλί και δυο
πούπουλα που ζωντανεύει τ’ αεράκι.

Είχα τελειώσει με το κείμενο και χάζευα τον ουρανό μέσα από το παράθυρο. Κι
από το πουθενά, σαν να ‘χαν όλα μαζί ένα ουράνιο ραντεβού, μαζεύτηκαν
χιλιάδες, σαν μικρές στα σύννεφα κουκκίδες, χιλιάδες πουλιά κι αρχίσανε έναν
ατέλειωτο τρισδιάστατο χορό, ένα οργανωμένο, άψογα σκηνοθετημένο θέαμα, που
αιωρείτο στον αιθέρα. Πότε άνοιγαν σαν διαστημική βεντάλια που άλλαζε σχήματα
στον ήλιο, άλλοτε κλείνανε σε μια σκοτεινή σφαίρα, αδιαπέραστη και συμπαγή και
αμέσως μετά, ξαφνικά, να σκάνε σαν βεγγαλικά και να σκορπίζονται στα τέσσερα
σημεία του στενού μου ορίζοντα, και ύστερα πάλι να πλανάρουν, ένα
αυξομειούμενο επουράνιο τόπι, να κάνουν όλα μαζί ένα σύννεφο πουαντιγιέ που
ξαφνικά ανεβαίνει με μιας ψηλά, ψηλά, ψηλά, γίνεται ολοζώντανη υψικάμινος, για
να σκάσει στην κορφή ν’ ανοίξει σε χιλιάδες μαύρες προκηρύξεις που βρέχει ο
ουρανός.

Κι εκεί που άναυδοι κοιτούσαμε το «σμάρι» (κατά τη Μαριέττα), το «σμήνος»
(κατ’ άλλους) των πουλιών, μια μικρή κουκκίδα, μια τόσο δα ψυχή ξεκόβει από τ’
άλλα, δίνει μια φοβερή βουτιά, πλανάρει για λίγο και με όλη του τη δύναμη
έρχεται κατά πάνω μας σαν να μας είχε δει που το κοιτούσαμε και σκάει μ’ όλη
τη δύναμη στο τζάμι, στο παράθυρο. H Μαριέττα λέει «Παναγία μου» κι όρμησε στο
παράθυρο, λες και μπορούσε να το σώσει, αλλά αυτό γλιστρώντας έπεσε στον
διπλανό τον κήπο, αφήνοντας το θολό σημάδι του στο γυαλί. Εγώ, όπως πάντα,
έφερα τα χέρια μου και έκλεισα τα μάτια να μη δω αυτό που έχω ήδη δει και η
Έμα, νέα ηθοποιός και πάμφωτη σαν καλοκαίρι, όρμησε στις σκάλες λέγοντας: «Την
τύχη μου, γαμώτο για πουλιά».

Στον καναπέ μπλαβιά η Μαριέττα: «Αυτοκτόνησε το καημενούλικο. Δεν θα ‘θελε το
ψυχάκι μου να ταξιδέψει, γιατί είναι αποδημητικό, το είδα εγώ, και κάτι,
κάτι… δεν ξέρω, αλλά αυτοκτόνησε είμαι σίγουρη». Ο Θανάσης: «Όχι. Τι
αυτοκτόνησε και σαχλαμάρες. Τον καθρέφτη, δεν τον σκεφτήκατε καθόλου;» Όντως,
απέναντι από το παράθυρο, για να μεγαλώσει το δωμάτιο (όλα στενά μού πέφτουνε
σαν τη ζωή), έχω βάλει έναν τεράστιο καθρέφτη που μέσα του καθρεφτίζεται ο
απέναντι ουρανός. «Αυτόν τον ψεύτικο ουρανό είδε το έρμο το πουλάκι, όρμησε να
τον κατακτήσει, μα βρέθηκε ανάμεσά τους το γυαλί και κόπηκε η ζωή του».

H Μαριέττα: «Εσύ το αυτοκτόνησες. Με τις αηδίες σου. Μου ‘θελες και καθρέφτη,
πάρ’ το κάτω τώρα το πουλάκι να σου μαυρίσει τη συνείδηση. Καλλιτέχνη! E
καλλιτέχνη. Αλλά αυτό δεν κάνεις και στη ζωή σου, τι πας μακριά. Που όλο μας
λες η τέχνη είναι ο καθρέφτης της ζωής και τέχνη είναι ο καθρέφτης της ζωής.
Νάτα μας τώρα. Πρόσεξε καημένε μου, μην πολυπετάς και μη μου πολυ-πλανιέσαι
γιατί μια μέρα θα τα μπερδέψεις, θα μου περάσεις την τέχνη για ζωή, θα
ορμήσεις να τη ζήσεις και μπαμ στη μέση το γυαλί, το διαχωριστικό, το διαφανές
το παραπέτασμα και μόρτο, τέζα, πάπου ο άνθρωπος ο καλλιτέχνης». Αυτά η
γρουσούζα, έχω και πρεμιέρα μεθαύριο. Εν τω μεταξύ ανέβηκε η Έμα: «Το πήραν τα
κοριτσάκια απ’ τη μεζονέτα, θα το θάψουνε, λέει, πάνε να κόψουνε κάτι
χρυσάνθεμα να του βάλουνε στον μικρό του τάφο. Εσύ τι έγινε Σταμάτη;» «Τίποτα,
σκέφτομαι τον καθρέφτη της ζωής κι ετοιμάζομαι για πρόβα».

Πάω θέατρο, γυρνάω σπίτι στη ζωή. Θέατρο – ζωή, μια βδομάδα τώρα κι ακόμα
επιμένει… Δεν λέει να φύγει από τη μνήμη. Μια σταγόνα κόκκινη στο τζάμι,
ρουμπίνι στο γυαλί και δυο πούπουλα που ζωντανεύει τ’ αεράκι.