Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Τον Αλάιν Ριβέρο Ροντρίγεζ τον γνώρισα σε μια συνάθροιση φίλων. Είναι ένας από
τους κορυφαίους χορευτές του Teatro National της Κούβας. Έχει δώσει
παραστάσεις στις πιο ευυπόληπτες σκηνές του κόσμου. Έχει δουλέψει με
ονομαστούς χορογράφους, όπως ο Τζιοβάνι ντε Κίκο και ο Ιοακίν Σαμπατέλ…

Ενώ μιλούσαμε για την ιστορία της ζωής του, για τη σκληρή προσπάθεια
για να πετύχει, για την Κούβα και το πνιγηρό αμερικανικό εμπάργκο, θυμήθηκα
την ιστορία του Αγκελίν Πρελότσαϊ: του διάσημου Γάλλου χορογράφου αλβανικής
καταγωγής. H μητέρα του απέδρασε από την Αλβανία το 1957: τότε που οι Αλβανοί
φύλακες των συνόρων σκότωναν χωρίς προειδοποίηση κάθε άνδρα ή γυναίκα που
προσπαθούσε να εγκαταλείψει τον «σοσιαλιστικό παράδεισο». Ο Αγκελίν γεννήθηκε
τρεις μήνες μετά την απόδραση: εκείνη τη νύχτα πέρασε κι αυτός τα σύνορα,
«κρυμμένος» στα σπλάγχνα της μητέρας του. Ο ίδιος έχει πει πως ίσως ήταν
«καταδικασμένος» να γίνει χορευτής: γιατί ο χορός έχει κάτι το κοινό με το
πέρασμα και το ξεπέρασμα των συνόρων: σημαίνει ρίσκο, κίνηση, απόδραση,
ελευθερία, ξενιτιά…

Ο Αλάιν είναι και αυτός ξενιτεμένος. Ακούστε την ιστορία του: στις 29
Σεπτεμβρίου 2004, αφού είχε λάβει τη βίζα Σέγκεν από την ελληνική πρεσβεία
στην Αβάνα, πέταξε με την Air Cubana και πέρασε transit στη Μαδρίτη, όπου
θεώρησε το διαβατήριό του αφού πάτησε σε ευρωπαϊκό έδαφος, συνεχίζοντας
κανονικά το ταξίδι του για την Αθήνα. Ήταν καλεσμένος να συμμετάσχει στην
παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Τσαϊκόφσκι. Είχε στην τσέπη του ένα
αεροπορικό εισιτήριο αλέ-ρετούρ, αυτήν τη φορά όμως αποφάσισε να μη γυρίσει
πίσω. Δεν πολυμιλάει για τα αίτια της απόφασής του (όταν έχεις αφήσει πίσω
συγγενείς, εικάζω πως πρέπει να είσαι φειδωλός στα λόγια)… Μου λέει πως
αγαπά πολύ την πατρίδα του, αλλά ήθελε να δώσει μια ευκαιρία στο εαυτό του
(μια λεπτομέρεια: ο μηνιαίος μισθός του στην Κούβα ήταν 15 ευρώ…).

Έτσι ξεκίνησε, λοιπόν, η ζωή του Αλάιν στη Ελλάδα. Όλον αυτό τον καιρό
περίμενε με αγωνία μια ευκαιρία για να γίνει νόμιμος. Γι’ αυτό, μόλις έμαθε
για τον νέο μεταναστευτικό νόμο έτρεξε, έκανε αίτηση. Δεν έγινε, όμως, δεκτή.
Του ζήτησαν «σφραγίδα εισόδου» στην Ελλάδα. «Πώς να έχω σφραγίδα εισόδου, αφού
ήρθα με βίζα Σέγκεν μέσω Μαδρίτης;», ρώτησε. Αλλά η γραφειοκρατία δεν απαντά
σε τέτοιες ερωτήσεις: διατάσσει μόνο και αποκλείει. Ο Αλάιν «προσέφερε» ως
επιπρόσθετες αποδείξεις το απόκομμα του αεροπορικού εισιτηρίου, το πρόγραμμα
των παραστάσεων όπου συμμετείχε τον Οκτώβριο 2004, το δημοσίευμα του
περιοδικού «Χορός» που δημοσιεύει τη φωτογραφία του, τα προγράμματα των
παραστάσεων όπου συμμετείχε το 2005 (μία από αυτές στο Μέγαρο Μουσικής), τις
εγκωμιαστικές κριτικές των εφημερίδων. Εις μάτην.

Ένας χορογράφος απέναντι στη γραφειοκρατία: προκλητικό σχήμα. Ο χορός
απαλλάσσει τον άνθρωπο από τον Νόμο της Βαρύτητας. H γραφειοκρατία τον κάνει
αχθοφόρο νωθρότητας. Ο χορός είναι συνύπαρξη και έρως. H γραφειοκρατία είναι
μοναξιά και πλήξη. Ο χορός αψηφά τη μονοτονία της ύλης. H γραφειοκρατία σού
«μαθαίνει» πόσο αβάσταχτα μονότονη μπορεί να γίνει η ανθρώπινη ύπαρξη. Χορός
σημαίνει ατομικότητα και φαντασία. Γραφειοκρατία σημαίνει απροσωπία και
(προπαντός) εξουσία. Και όταν η εξουσία αυτή αφορά τους μετανάστες, τότε το
πρώτο που σκέφτεται είναι το πώς θα τους αποκλείσει, πώς δεν θα τους
νομιμοποιήσει, πώς θα τους τσακίσει…

Εάν η γραφειοκρατία επιμείνει στη λογική (;) της, η ζωή του Αλάιν θα γίνει
πολύ δύσκολη. H καριέρα του κινδυνεύει σοβαρά – χωρίς χαρτιά δεν πας μακριά.
Αναρωτιέμαι απλά: πως κινδυνεύει η Ελλάδα από ένα τέτοιο ταλέντο; Αυτό
εννοούσαν οι αρμόδιοι όταν μιλούσαν για νομιμοποίηση, μεταναστευτική πολιτική
και κοινωνική ένταξη;

LINK:

* www.gkapllani.com