ANAΛΩΣIMA Eκδρομή για πορτοκάλια

Κυριακή βράδυ, η Εθνική Οδός Αθηνών – Πατρών είναι γεμάτη αυτοκίνητα,
πυκνώνουν μετά την Κόρινθο κι ας φαρδαίνει ο δρόμος. Πού το έσκασαν όλοι
αυτοί, πώς άφησαν τα σίριαλ της τηλεόρασης να διαγωνίζονται ενώπιον άδειων
καναπέδων; Σαν εμάς, σιωπηρά, αποκεντρώθηκαν μέσα στο κρύο, φόρεσαν άβολες
μπότες και αδέξια πήγαν κι έκοψαν ώριμα πορτοκάλια από τον κήπο τους ή έκλεψαν
μανταρίνια από τον διπλανό τους. Οι τύψεις θα τους τράβηξαν στα πατρικά τους
σπίτια, παρατημένα λόγω εσωτερικής μετανάστευσης εδώ και δεκαετίες,
μπελαλήδικα, κρύα και υγρά, κάθε χρόνο και πιο παραπονιάρικα, πιο απροσάρμοστα
και απαιτητικά. Τους περίμεναν να τους θυμίσουν τις δουλειές που σίγουρα δεν
πρόλαβαν να κάνουν. Ίσως μερικοί να βρήκαν βοηθούς, άλλους μετανάστες από το
εξωτερικό, ανθρώπους κυνηγημένους από τη φτώχεια στη χώρα τους, που ήρθαν και
καταστάλαξαν στα άδεια χωριά. Μένουν όλο το χρόνο σε σπίτια λιγότερο άνετα από
τα κλειστά εξοχικά μας, τα πρώην πατρικά μας, φροντίζουν τους κήπους,
αναλαμβάνουν τις δουλειές, που μία μία διστακτικά αποφασίζουμε να τους
αναθέσουμε, καθώς συνειδητοποιούμε ότι δεν γίνεται, δεν είμαστε αγρότες πια,
δεν θα τις προλάβουμε ποτέ. Μια μέρα πριν κάνουμε το ταξίδι, ανοίγουν το
κλειστό μας σπίτι και το ζεσταίνουν, το συμμαζεύουν, ύστερα εξαφανίζονται, δεν
μένουν να μας υποδεχθούν, όλα γίνονται ανεπίσημα. Πατάμε χαρμόσυνα το
τριφυλλάκι, κόβουμε τα περιποιημένα πορτοκάλια, ανασαίνουμε βαθιά τη φύση,
λέμε τι ομορφιά, σα να έγιναν μόνα τους όλα. Τους αγνοούμε κι ας ξέρουμε, κι
ας τους πληρώνουμε. Φορτώνουμε τα πορτοκάλια, ευωδιάζουν τα πορτ μπαγκάζ.
Ξαναμπαίνουμε στη φλέβα της εθνικής οδού, χυνόμαστε πίσω στην πρωτεύουσα και
δηλώνουμε ανήσυχοι, πολύ ανήσυχοι που οι μετανάστες αυξάνονται στη χώρα μας
και πολλοί προτίθενται να εγκατασταθούν μόνιμα εδώ πέρα.