Hμέρα γενεθλίων…

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ… 19 Νοεμβρίου 1992, γεννήθηκες, γιε μου. Σήμερα… 19
Νοεμβρίου 2005, έχεις τα γενέθλιά σου. Κλείνεις τα 13 σου χρόνια. Ο πρώτος
κόμβος στη ζωή σου. Μπαίνεις στην εφηβεία. Εφηβεία – τρίχες κατσαρές. Ένα
δειλό βηματάκι εκεί, ανάμεσα σε δυο κόσμους. Τη μια στιγμή αγοράκι, την άλλη
αντράκι. Που σε μπερδεύει. Που με μπερδεύει:

– Είσαι ακόμα πολύ μικρός για να κάνεις αυτό…

– Είσαι αρκετά μεγάλος για να κάνεις εκείνο…

– Αποφάσισε, μαμά! Τι είμαι; Μικρός ή μεγάλος;

Έλα μου ντε. Τι είσαι, γλυκέ μου; Τι – που μου ψηλώνεις μέρα τη μέρα; Κάθε που
γυρίζεις από το σχολείο, σαν να έχεις τσιμπήσει κι από έναν πόντο. Προχτές που
περπατάγαμε δίπλα δίπλα με πέρασες – ή μου φαίνεται; Πότε ήτανε που σήκωνες το
χεράκι σου στα ύψη τα δυσθεώρητα για να συναντήσεις το δικό μου; Πότε που
χτύπαγες με πείσμα το ποδαράκι σου κι εγώ έβαζα τα γέλια:

– Φτάσε πρώτα το ένα μέτρο μπόι και μετά να μου κάνεις εμένα ταρζανιές!

Σαν χτες… Άντε προχτές… Λεπτό παραπάνω… Αλλιώς μετράνε τα χρόνια για
σένα, αλλιώς για μένα. Αιώνες εσύ, στιγμές εγώ… Μεγαλώνεις. Αλλάζεις.
Γνωρίζεις. Κερδίζεις. Σκέψεις, λέξεις, έννοιες, κινήσεις, πρωτοβουλίες. Κάθε
δικό σου κέρδος το καμαρώνω. Κάθε δικό σου κέρδος με τρομάζει.

H μαμά δεν είναι πια αλάθητη. Τέλεια. Ο λόγος της δεν είναι πια νόμος. H μαμά
είναι άνθρωπος. Κι όλο και θα πει καμιά βλακεία. Όλο και θα την κάνει την
πατάτα της. Ήταν όμορφα όταν δεν με έκρινες. Είναι όμορφα τώρα που είσαι σε
θέση να με κρίνεις.

Ποτέ δεν σου άρεσαν τα πάρτι γενεθλίων. Στα δυο σου χρόνια, σου κοτσάραμε την
τουρτάρα με τα δυο γαλάζια κεράκια. Πέσαμε όλοι πάνω σου.

– Κάνε φου. Φου – φου!

H απόλυτη γελοιότης. Ένα μάτσο ενήλικες να φυσάνε «φου – φου» κι ένα μωρό να
τους κοιτάζει σαν να έπαθαν ομαδική παράκρουση. «Φου, αγάπη μου, φου!».
Ανένδοτο το μωρό. Τελικά, είδαμε κι απόειδαμε, έκανε το «φου» η γιαγιά κι
έληξε αυτή η σεμνή τελετή.

Ποτέ δεν σου άρεσαν τα πάρτι γενεθλίων. Ούτε των άλλων, ούτε τα δικά σου. Δεν
γελούσες με τους κλόουν. Σου την έσπαγαν οι ταχυδακτυλουργοί. Ίσως έφταιγα κι
εγώ. Μόλις έβγαινε το κουνέλι από το καπέλο, άρχιζα τον θρήνο και τον οδυρμό:

– Το καημένο το κουνελάκι, μωρέ. Ποιος ξέρει κάτω από ποιες συνθήκες το έχει
αυτός ο αλήτης!

Μπράβο! Συγχαρητήρια! H τέλεια μάνα! Ούτε ένα κουνέλι από καπέλο να μην αφήσει
να χαρεί το παιδί της!

Αλλά και τα δικά σου πάρτι, με μισή καρδιά. Προσπαθούσα φιλότιμα να σε
μεταπείσω. Δεν βαριέσαι, αγόρι μου. Δάσκαλε που δίδασκες! H μητέρα μου λέει
ότι ούτε εγώ τα γούσταρα τα παιδικά πάρτι. Όπως κι εσύ. Άσε τα μπαλ μασκέ. Δεν
είχα χειρότερο. (Όπως εσύ!)

Μέχρι τα επτά σου χρόνια, τα υπέστης στωικά. Μετά πάτησες πόδι. Τέρμα οι
ταχυδακτυλουργοί, οι κλόουν, οι παιδότοποι και τα χάμπουργκερ. Τέρμα, τελεία
και παύλα – αυτά που ξέραμε να τα ξεχάσουμε. Σε ρώτησα:

– Μα γιατί τώρα; Γιατί σ’ έπιασε τώρα ειδικά;

Για να εισπράξω τη θεϊκή σου απάντηση:

– Γιατί εγώ νόμιζα ότι τα πάρτι ήταν υποχρεωτικά. Τώρα κατάλαβα ότι είναι
προαιρετικά!

Σαν σήμερα… 19 Νοεμβρίου. (H τρομοκρατική οργάνωση «19 Νοέμβρη», σε λέγαμε
μικρό.) Μπαίνεις στην εφηβεία. Μου ζητάς αντί για πάρτι να πάτε όλη η παρέα
σινεμά. Μου ζητάς τα δώρα προκαταβολή τρεις μήνες πριν. Μου ζητάς…
Διεκδικείς… Δοκιμάζεις το νερό με το πόδι σου. Κι ετοιμάζεσαι, γιε μου.
Ετοιμάζεσαι να βουτήξεις στα παγωμένα πέλαγα που θα σε πάρουν μακριά μου…

Χρόνια σου πολλά, Παύλε μου…