[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΗ συζήτηση στη Βουλή, Έλληνας ευρωβουλευτής κατηγορήθηκε ότι
υπονόμευσε τα συμφέροντα της χώρας, γιατί – λέει – προσέφυγε στην Ευρωπαϊκή
Επιτροπή και ζήτησε την παραπομπή της χώρας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αυτό
θεωρήθηκε περίπου ως… εθνική προδοσία. H τοποθέτηση αυτή αντανακλά μια
εξόχως επικίνδυνη αντίληψη. Είναι η αντίληψη που ουσιαστικά έφερε την
Ευρωπαϊκή Ένωση στη σημερινή της κρίση. Είναι η αντίληψη που έχουν
καλλιεργήσει και προβάλει όλοι οι ευρωσκεπτικιστές (γι’ αυτό και πιστεύω ότι
δεν μπορεί να τη συμμερίζεται πολιτικό κόμμα και ηγεσία υπέρμαχοι της
ευρωπαϊκής ενοποίησης).

Ποια είναι ειδικότερα η αντίληψη αυτή; H αντίληψη, λοιπόν, αυτή θέλει την
Ευρώπη και τους θεσμούς της (τις «Βρυξέλλες») ως κάτι «ξένο», ως κάτι «πάνω»
από τα εθνικά συστήματα που ελέγχει, ως «μεγάλο αδελφό» που τιμωρεί τα
τελευταία. Θέλει την Ένωση ως πηγή όλων των δεινών και σπανίως ή ποτέ πηγή
κάτι καλού. Ό,τι καλό γίνεται αυτό οφείλεται στη δράση των εθνικών
κυβερνήσεων, αλλά ό,τι «κακό» αυτό προέρχεται από τις Βρυξέλλες. Είναι η
αντίληψη που απομακρύνει τους πολίτες από τους ενωσιακούς θεσμούς και
διαδικασίες. Που, αντί να τους ενθαρρύνει να αξιοποιήσουν (και τελικώς να
«ταυτιστούν») με τους θεσμούς και τις διαδικασίες, τους διδάσκει ότι η
προσφυγή στια ενωσιακά όργανα και διαδικασίες μπορεί να ισούται με εθνική
προδοσία. Είναι, με άλλα λόγια, η αντίληψη που έχει δημιουργήσει και συντηρεί
το «δημοκρατικό έλλειμμα» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό που πρέπει να
συνειδητοποιηθεί είναι ότι οι θεσμοί, όργανα και διαδικασίες της Ευρωπαϊκής
Ένωσης δεν είναι κάτι «ξένο». Είναι μέρος του πολιτικού μας συστήματος, μέρος
της «πολυεπίπεδης διακυβέρνησης» στην οποία συμμετέχουμε. Αυτοί οι θεσμοί και
οι διαδικασίες «ανήκουν» σε όλους τους πολίτες και οι τελευταίοι έχουν το
δικαίωμα να τις αξιοποιήσουν «χωρίς φόβο και αναστολές». Δεν υπάρχει απολύτως
τίποτα το μεμπτόν οποιοσδήποτε απλός πολίτης ή ευρωβουλευτής να προσφύγει στην
Επιτροπή και (εάν έτσι κρίνει) να ζητήσει την προσφυγή στο ΔΕΚ. Μπορεί
ενδεχομένως κάποιος να διαφωνεί με τη συγκεκριμένη πράξη. Αλλά σε καμιά
περίπτωση δεν συνιστά υπονόμευση, πολύ περισσότερο… εθνική προδοσία.

Ο Π. K. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος
του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.